Lichtlijnig

Tag: paard

Buurtschap ‘It Utein’

by on jun.17, 2015, under dieren, Fryslân, landschap, natuur

Eigenlijk is ‘It Utein’ niet meer dan een smalle landweg ten noordwesten van Oudega (gemeente Smallingerland), waar twee auto’s elkaar alleen kunnen passeren door aan weerszijden gebruik te maken van de berm. Google Maps kent ‘It Utein’ niet, daar staat de buurtschap te boek als ‘Uiteinde’: https://goo.gl/maps/HhiWM





Zodra je vanaf de westelijke kant de bebouwing nadert, maakt een bord duidelijk dat het hier gaat om een buurtschap bestaande uit een handvol boerderijen en enkele huizen …





Tijdens de aanleg van nieuwe asfaltwegen in het kader van de ruilverkaveling Garijp-Wartena werd bij It Utein in oktober 1965 relatief veel 13de en 14de eeuws aardewerk gevonden, dat duidt op een zeer intensieve bewoning in die tijd. Men mag bijna spreken van een klein dorp in aanleg tussen It Utein en de Opperbuorren. Maar door nog niet bekende oorzaak werd die plek eind 14de eeuw verlaten. Werd het veen te nat? Was het niet meer rendabel genoeg om er te wonen? Zijn er andere dingen gebeurd? Het zijn allemaal openstaande vragen *** …





Ook op een plaats waar men het eerst niet zo zou vermoeden, werden in mei 1966 de resten van een middeleeuwse vervenershut gevonden. Zelfs 12de en 13de eeuwse scherven werden aangetroffen en een aslaag, wat duidt op het voorkomen van een vuurhaard *** …





Ik maak vooral in het voorjaar graag eens een ritje over It Utein vanwege de weelderige bermen en de kruidenrijke weilanden aan weerszijden van de weg, waar eigenlijk altijd wel paarden te zien zijn. Hier trof ik ook het paard (c.q. de pony) en het veulen aan, dat hier gisteren te zien was …





Morgen meer …

*** Bron: Vroegste geschiedenis van Smallingerland tot ca 1500.

 

Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , , , more...

Paard en veulen in de wei

by on jun.16, 2015, under dieren, Fryslân, landschap, natuur

Behalve kalveren vinden ook veulens het lekker om in het zonnetje in de wei te liggen …





Als mama in de buurt is tenminste, want het moet wel veilig zijn …





Als er dan ineens iemand aan de rand van het weiland staat, wil je als veulen best even overeind komen …





Eens even kijken wat die vreemde snuiter van me wil …





Ojee, die man blijft daar maar staan … Dan toch maar wat dichter bij mama gaan staan … safety first …




Leave a Comment :, , , , , , , , , , more...

Bermfotografie

by on mei.31, 2015, under bloemen & planten, dieren, Fryslân, landschap, natuur

De afgelopen jaren stonden de maanden mei en juni voor mij meestal in het teken van de macrofotografie. Dit jaar is dat er in mei nog nauwelijks van gekomen. Enerzijds is dit te wijten aan het feit dat mijn favoriete insectenrijke struiken in het Weinterper Skar zijn verdwenen, anderzijds heeft het alles te maken met mijn kwakkelende gezondheid de laatste tijd. Een echte fotokuier heb ik al een tijdje niet meer kunnen maken, macrofotografie kost nog veel meer energie …





Daarom ben ik dit jaar eerder dan te doen gebruikelijk overgestapt op de bermfotografie, het fotograferen van onderwerpen in en vanuit een bij voorkeur bloemrijke berm. Normaal deed ik dat de afgelopen jaren vooral tijdens perioden met zomerse of tropische warmte, want een ritje maken met de airco aan en tussendoor een koel plekje ergens in een berm zoeken, lukt eigenlijk altijd wel …





De komende tijd zullen er hier dan ook zeker nog meer bermfoto’s met o.a. paarden verschijnen, maar daarnaast zullen ook de weercijfertjes over de maand mei en de laatste stand van zaken rond de tunnelbouw aan de Peelrug de revue passeren. Vandaag doe ik het verder – net als dit mooie Friese paard – lekker rustig aan.

Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , more...

Sinterklaas en het grote zwarte paard

by on dec.05, 2014, under ditjes & datjes, MS, Uit de oude doos

Dit verhaal is eerder gepubliceerd op 5 december 2008 op mijn oude web-log.

Ruim twintig jaar lang heb ik in de schaduw van Bram van der Vlugt op 5 december de mooiste en meest dankbare hoofdrol gespeeld, die je je maar kan wensen. Dat begon allemaal ergens eind jaren zeventig, toen ik werd gevraagd om als Sinterklaas op te treden bij het kinderwerk in een wijkcentrum in Drachten. Het verhaal daarover heb ik hier vorig jaar al eens verteld.

Naar mate mijn leeftijd vorderde, was die rol me meer en meer op het lijf geschreven, en werden de randvoorwaarden beter. Vanaf begin jaren tachtig was ik elk jaar op 5 december te gast op een basisschool. Langzaam maar zeker werden pak en pruik beter. Toen er een eigen – bijna op maat gemaakt – pak met toebehoren werd gekocht door de school, was het helemaal af …





Ook de secundaire arbeidsomstandigheden gingen stapsgewijs vooruit. Waar de Goedheiligman het in de beginjaren moest stellen met een banketstaaf als dank – een echt lekkere van de warme bakker, dat dan weer wel – kwamen daar in de loop der jaren stapje voor stapje een flesje wijn en een cadeaubon bij. Het spreekt voor zich, dat daar mijnerzijds wel iets tegenover moest staan … In 1994 had het organiserend comité bedacht, dat Sinterklaas maar eens niet met de auto, maar te paard bij de school moest aankomen. Dat ik nog nooit van mijn leven op een paard had gezeten, speelde geen rol. Paardrijlessen waren al geregeld …

En zo toog ik een aantal weken achtereen naar een manege op een boerderij hier ergens in de buurt. Ik kreeg les van de frêle dochter van de boer, en ik kreeg goed les ook. Het viel me allemaal niet mee, maar heel langzaam raakte ik vertrouwd met wat het makste paard van stal heette te zijn. En dat was niet zomaar een paard … nee, dit was zo’n grote stoere zwarte Friezin met van die prachtige lange manen. Het was al een hele klus om op te stijgen op dat grote dier, maar uiteindelijk kreeg ik de slag te pakken. Ik bleef het overigens somber inzien om dit in vol ornaat te doen, maar de juffer – stom, ik ben haar naam vergeten, maar ja … ook Sinterklaas en ik worden een dagje ouder – zei dat het allemaal goed zou komen. Daar hield ik me dus maar aan vast …





Heel rustig en bedaard hobbelde ik de eerste rondjes op de rug van het paard. Ik was blij dat de juffer ernaast liep met het paard stevig aan de lijn. Maar ik vertrouwde het voor geen cent … het was maar zo’n klein juffertje, en het was zo’n groot en sterk paard … Ondanks pijntjes alom in mijn lijf raakte ik na verloop van tijd toch vertrouwd met ’t paard. Het kwam zover dat ik los mijn rondjes mocht rijden, nou ja … het was meer stappen, maar toe maar, ik reed …

Anderhalve week vóór de grote dag stond de eerste grote repetitie op het programma. Na het gebruikelijke praatje en de intussen zo vertrouwde schouderklopjes, zadelde ik het paard. Toen die klus naar tevredenheid was afgerond, kreeg ik een oud gordijn omgehangen, dat even diende als de mantel van Sinterklaas. Eenmaal buiten met het paard zette ik mijn linkervoet in de stijgbeugel, even een paar hupjes op mijn rechterbeen en dan …
Terwijl ik mijn rechterbeen, gevolgd door het gordijn, over het paard probeerde heen te zwaaien, ging hij van halem … Bokken, steigeren en wegwezen … daar lag ik op mijn rug in het zand … kansloos!

Nadat ik was opgekrabbeld en het paard met de nodige moeite weer was gevangen en tot bedaren gebracht, kwamen we tot de conclusie dat het paard blijkbaar was geschrokken van dat vreemde kleed op haar achterlijf. Mijn voorbeeldige lerares nam zich voor om het paard daar dan maar snel aan te laten wennen. Ze voegde meteen de daad bij het woord. Met het gordijn omgebonden besteeg ze vrijwel moeiteloos het paard. Warempel, ze stapte zo met hem door de ring. Nou ja, even dan … Al snel begon het paard weer zozeer te bokken en te steigeren, dat ook mijn lerares na een korte rodeoshow niet te paard bleef. Zichtbaar geschrokken, maar bewonderenswaardig rustig krabbelde ze weer op. Ze bleef optimistisch en kordaat. Het zou allemaal wel goed komen …

Die hoop heb ik haar maar snel ontnomen. Ik moest er niet aan denken, dat zo’n tafereel zich zou ontvouwen voor de ogen van al die goedgelovige kindertjes … Voor deze Sinterklaas in ieder geval dat jaar geen paard! Gelukkig wist de boer raad. Hij zegde toe Sinterklaas op de vroege ochtend van 5 december geheel kosteloos met het rijtuigje naar de school te zullen brengen. Hulde voor de boer!

Laat ik nou uitgerekend van die intocht op 5 december 1994 nog wat videobeelden in mijn archief hebben …


[youtube https://www.youtube.com/watch?v=-2GL2f8Zc18&w=560&h=315]


Enkele maanden nadat de MS zich in 2004 had geopenbaard, heb ik nog een poging gewaagd om die prachtige traditie, die hoogtijdag, in stand te houden. Vooraf had ik overleg gehad met de school om hen te wijzen op de noodzaak om een vervanger achter de hand te hebben, voor het geval dat … En dat was maar goed ook, want toen puntje bij paaltje kwam, ging het jammer genoeg niet.

Vanwege de onzekerheid waarmee je met MS dagelijks leeft, heb ik daarna helaas voorgoed ook een punt achter deze carrière moeten zetten. Ik mis het ieder jaar nog weer, en dat zal ook altijd wel zo blijven … Het trouwe Pietje, dat al die jaren donderjagend en gekscherend aan mijn zijde verkeerde, heeft sindsdien nog een aantal jaren met een andere Klaas opgetreden. Zakelijk konden die twee het wel goed met elkaar vinden, maar ook het Pietje verlangde stiekem nog wel eens naar die goeie ouwe tijd, waarin wij samen optraden. 5 december was dan wel vooral de dag voor de kinderen, maar het was toch ook altijd onze dag, die van Piet en mij …

Als de altijd gezellige nababbel – geheel in stijl – met het personeel voorbij was, en Piet en ik tegen tweeën waren afgeschminkt, gingen we samen Drachten in om onder het genot van een goed glas wijn ergens een hapje te eten. Een hoogtepuntje in het jaar, waar ik nog steeds met plezier op terug kijk.
Nee, ik kijk niet om in wrok. Ik koester slechts prachtige herinneringen en gelukkig heb ik de foto’s en de video nog.

Ik wens jullie allemaal een gezellig Sinterklaasfeest.

Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , more...

Reeën en paarden

by on okt.09, 2014, under dieren, Fryslân, Jan Durkspolder, landschap, natuur

Nadat ik gisteren rond het middaguur een tamelijk vruchteloos en teleurstellend bezoekje had gebracht aan de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder, werd mijn dag op de terugweg in fotografisch opzicht gered door een tafereeltje in een weiland aan de Tsjollen tussen Oudega en Earnewâld …





In het weiland aan de linkerkant van de weg stond een ree te grazen. Terwijl ik daar een eerste foto van maakte, kwam er van rechts een tweede ree het weiland in lopen …





En nog weer een moment later kwam er een derde ree tevoorschijn. Een passerende fietsster fleurde het wat grauwe en niet echt fraaie beeld van de stallen en schuren op de achtergrond wat op met haar rode jas …





Attent als altijd kwamen de kopjes van de grazende reeën regelmatig even omhoog om de omgeving te scannen op tekenen van gevaar of ander onraad …





Nadat de reeën zich een minuut of zeven later hadden teruggetrokken, heb ik mijn ritje vervolgd. Helemaal vlekkeloos verliep dat niet, want pakweg drie kwartier later had ik met twee korte, maar felle tikken in één keer twee sterretjes in de voorruit van de auto zitten …





Hopelijk zien we er straks m.b.v. Carglass geen barst meer van. 🙂

Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , more...

Zoekt u iets?

Gebruik het zoekveld om de site te doorzoeken:

Nog niet gevonden wat u zocht? Schrijf een reactie bij een bericht of neem contact op via de e-mail!