Lichtlijnig

Tag: Omrop Fryslân

Het raadsel van de takkenzooi

by on okt.26, 2017, under Jan Durkspolder, landschap

Vorige week publiceerde ik een logje met foto’s over een raadselachtige takkenzooi die ik begin oktober aantrof in de windmotor aan de Westersanning in de Jan Durkspolder. Wat was daar aan de hand …? Waren die takken er in geblazen door de wind? Was het ’t werk van baldadige jongelui …?

Nadat ik gistermiddag eindelijk weer eens met een voldaan gevoel terugkwam van een bezoekje aan het ziekenhuis, heb ik even een ritje gemaakt naar de Jan Durkspolder …

Een stukje noordelijker dan bij de Westersanning heb ik ditmaal de benen even gestrekt aan de Manjepetswei ter hoogte van de Alde Geau. Vanaf deze kant fotografeer ik de bewuste windmotor normaal gesproken alleen ’s winters wanneer er geschaatst wordt …

Zoals ook vanaf deze afstand goed te zien is, zijn de takken weer uit draaiende delen verdwenen. En intussen kan ik dankzij een reactie die dinsdagavond binnenkwam het raadsel rond de takkenzooi ook ontsluieren. De windmotor moest tijdelijk gecamoufleerd worden …

Lezer M. Wijma schreef dinsdagavond: “Er is daar een film opgenomen ‘Redbad‘. Die film is in de tijd dat er nog geen windmolens waren. Zo hebben ze geprobeerd om hem wat te camoufleren. Er zijn daar ook alle hekjes, telefoonkastjes langs de weg, gemaal, etc gecamoufleerd met riet, takken zo dat het niet opvalt in de film …”

Stom!!! Dat wist ik immers ook wel. Ik had nota bene ’s avonds bij Omrop Fryslân TV een item gezien over de opnamen van de spektakelfilm ‘Redbad’ waar in totaal ruim 600 figuranten en 150 paarden meewerkten. “Het is een jongensdroom, vroeger speelden we altijd al riddertje” en “Once in a lifetime” waren een paar reacties van de deelnemende figuranten.

Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , , , , , more...

Skûtsjesilen, het blijft link

by on aug.03, 2016, under Fryslân, landschap, skûtsjesilen, sport

Na een kleine twintig minuten rondt het skûtsje van Akkrum als eerste de boei aan de westelijke kant van de baan. De mensen op het bootje op de voorgrond zitten eerste rang, maar lang zal dat niet meer duren …









Nog voordat Akkrum en kort daarachter Heerenveen de boei hebben kunnen ronden, krijgen de opvarenden van het bootje bezoek van de organisatie. Of ze maar als de sodemieter het wedstrijdwater willen verlaten …









En dus rest hen niets anders dan het anker maar te lichten en een ander plekje te zoeken …









En dat is niets te vroeg, want als het peloton de boei nadert en meerdere skûtsjes tegelijk de boei willen ronden, wordt de bocht steeds wijder en hebben de schepen meer ruimte nodig …









En geloof me, als je iets niet wilt …









… dan is het de aanblik van pakweg 20 ton staal dat op je af komt denderen …









En dat is precies wat iemand in een sloep wel overkwam maandagmiddag. Of beter gezegd: hij zag het niet aankomen. Rustig dobberend op of aan de rand van het wedstrijdwater, voelde hij ineens hoe zijn sloep bijna werd gemangeld door twee skûtsjes. Omrop Fryslân heeft het voorval mooi in beeld gebracht (kijk maar eens vanaf minuut 10:00 naar de onderstaande opname). Een minuutje later is te zien hoe het skûtsje van Akkrum rakelings langs een kruisertje scheert …









Ja, een plekje op het water is prachtig bij het skûtsjesilen, maar het blijft oppassen geblazen! 🙂



Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , more...

Ontsnapt aan ’n blooper

by on dec.14, 2014, under ditjes & datjes, MS, natuur, Uit de oude doos

“Hé.., de achtergrond van ‘Wat een waar man!’ 🙂 Ik heb de aflevering net nog weer een keer bekeken, Afanja voor z’n weblog aan het werk, het blijft leuk!” Dat was de reactie van boerin Hendrika bij het zien van de foto’s van het Witte Meer, die ik hier afgelopen donderdag liet zien. Die herinnering had ik woensdag ter plekke ook al met mijn fotomaatje gedeeld, en daar voegde ik er nog een tot dusver onbekend gebleven detail aan toe …





Hendrika verwees met haar opmerking naar een programma van Omrop Fryslân TV, waarin ondergetekende in oktober 2007 werd geportretteerd. Weerman Piet Paulusma had indertijd een wekelijks programma getiteld ‘Wat in waar man’ (Wat een weer man). In dat programma werd het weer gecombineerd met een fotowedstrijd. Dat was natuurlijk net wat voor mij, en nadat ik in één van de afleveringen als weekwinnaar uit de bus kwam, kreeg ik de vraag voorgelegd of er voor het programma een portret van mij gemaakt mocht worden …





En zo ging ik op 7 oktober 2007 op pad met een cameraman en een verslaggever van Omrop Fryslân TV. Nadat we bij ons thuis koffie hadden gedronken en er in huis en tuin wat opnamen waren gemaakt, nam ik de mannen mee naar een mooie oude beukenlaan bij Olterterp …





Omdat ik me ook toen al bezighield met macrofotografie, leek dat me een goed plekje om te beginnen vanwege de herfstkleuren en de paddenstoelen die er groeiden. Indertijd was het laag-bij-de-grondse fotowerk nog tamelijk favoriet, omdat ik toen nog een stuk makkelijker door de knieën ging (en vooral ook weer kon opstaan) dan tegenwoordig …





Indertijd maakte ik dan ook aanzienlijk meer foto’s van paddenstoelen dan heden ten dage, want de MS blijft gestaag zijn slopende werk aan mijn lijf voortzetten. De cameraman van de Omrop had er met zijn loodzware camera ook nog geen probleem mee om even diep af te dalen voor een close-up …





Voor een tweede buitenset stelde ik voor om nog even naar het iets verder gelegen Witte Meer te gaan. Nadat ik daar nog het een en ander had verteld over mijn dagelijkse doen en laten, maakte de cameraman nog een laatste shot van het wateroppervlak. En nu kom ik toe aan het nog niet eerder vertelde deel van deze kleine geschiedenis …





Bij mij sloeg op dat moment de vermoeidheid toe, dat was overigens niet zo verwonderlijk, want we waren intussen ook al ruim twee uur bezig geweest. Om vooral mijn benen even wat rust te geven, besloot ik even op één van de balken te gaan zitten, die daar ’s winters aan de rand van de ijsbaan als bankjes dienen t.b.v. het aanbinden en weer losmaken van de schaatsen. Met een korte droge krak brak het uiteinde van de balk af, waarna ik met de benen in de lucht achterover op mijn rug viel. De balk bleek compleet verrot te zijn …





Bij dat alles had ik alle geluk van de wereld. Om te beginnen was het niet erg nat achter het bankje, zodat de schade beperkt bleef tot een nat zitvlak en een paar natte ellebogen. Maar belangrijker nog: de cameraman was op het bewuste moment nog volledig geconcentreerd op zijn shot van het Witte Meer. Lachend keek hij op van zijn camera, toen hij mij zag liggen: “Ooh, wat jammer dat ik dat beeld gemist heb … dat zou een fantastische blooper geweest zijn … ;-)” Daarna schoten beide mannen me overigens keurig te hulp om overeind te krabbelen, waarna we er met zijn drieën nog even hartelijk om hebben gelachen …





Ook verder liep het verhaal goed af. Aafje en ik werden samen met andere deelnemers uitgenodigd voor de prijsuitreiking van de fotowedstrijd op vrijdag 14 december en voor het bijwonen van het live tv-programma ‘Faktor Freed’. Daarna was het nog lang gezellig in de kroeg van Omrop Fryslân …





De hoofdprijs van de fotowedstrijd ging aan mijn neus voorbij, maar met een eervolle tweede plaats voor de onderstaande foto, getiteld “Kleurenexplosie op de grijze dag” was ik dik tevreden …





En dan tot slot nog even het 6 minuten durende portret dat een paar weken later werd uitgezonden in het programma ‘Wat in waar man” …




Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , , , , , more...

De “Porta Celi” is klaar

by on nov.19, 2014, under bouwwerken, Fryslân, landschap

Gisteren stond er weer een fotokuier met Jetske op het programma. Terwijl ik rond tien uur door het grijze landschap naar Overijssel reed, bedacht ik me dat een fotokuier in de eeuwig ruisende rietvelden in de Kop van Overijssel me in de koude wind niet echt aantrekkelijk leek, daarom bedacht ik een alternatief. Toen we even later aan de koffie zaten, stelde ik voor om weer eens een kijkje in de Ecokathedraal bij Mildam te nemen, daar zouden we in elk geval geen last hebben van de wind. Omdat we daar samen nog maar één keer waren geweest, stemde Jetske meteen in met dat plan.

Zelf was ik voor het laatst op 31 maart in de Ecokathedraal geweest. Toen werd er nog hard gewerkt aan een nieuwe toegangspoort, die er toen zo bij stond …





Zodra we gisteren aan het begin van de middag aan de Van Aylvalaan bij Mildam uit de auto stapten, zag ik dat de nieuwe poort intussen klaar is. Daarmee is de klus toch eerder afgerond dan de bouwers vooraf hadden gedacht. Toen in oktober 2013 met de bouw werd begonnen, spraken ze de verwachting uit dat ze er mogelijk twee jaar mee bezig zouden zijn …





Elke dinsdagochtend komen zes mannen in de Ecokathedraal bijeen om samen verder te bouwen aan het project, dat in de jaren zeventig is gestart door filosoof/’ecotect’/landschapsarchitect Louis le Roy (1924-2012). Zonder plan of tekening en zonder te metselen worden stenen en tegels opgestapeld tot indrukwekkende bouwwerken. Zodra een bouwwerk is afgerond, mag de natuur zijn gang gaan om het bouwwerk weer min of meer op te eisen …





In het programma “Hea” van Omrop Fryslân TV was onlangs een 4 minuten durend item te zien over de vrijwilligers die wekelijks in de Ecokathedraal aan het bouwen zijn. In deze opnamen is te zien hoe bijna de laatste hand wordt gelegd aan de poort, en tijdens een kleine rondgang door het complex wordt e.e.a. over de filosofie achter de Ecokathedraal verteld. Het item start op 4:00 in het filmpje over de Ecokathedraal en het is ook voor niet-Friestaligen goed te volgen …





Goed, genoeg gepraat …, het wordt tijd om door de “Porta Celi” te lopen, een naam die door een van de vrijwilligers wordt vertaald als “Hemelpoort”, zodat we verderop in de Ecokathedraal kunnen bekijken hoe de natuur en de oudere bouwwerken zich tot elkaar verhouden …





Voordat we het terrein verder verkennen, bestudeert Jetske de achterkant van de poort nog eens even goed …




Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , , , more...

Bijna op één oor

by on aug.15, 2013, under Fryslân, landschap, skûtsjesilen, sport

Nadat ik vorige week donderdag op de oever van het Tjeukemeer 2,5 uur heb zitten kijken en fotograferen bij een IFKS skûtsjesylwedstrijd, zou ik hier moeiteloos dagenlang foto’s van zeilende skûtsjes kunnen presenteren. Dat zal ik echter niet doen, daarvoor ontberen de meeste foto’s simpelweg de juiste spanning …

En laten we eerlijk zijn: daar gaat het bij het skûtsjesilen toch wel om: spanning en sensatie. De echte sensatie ontbrak in deze wedstrijd in de grote A-Klasse, maar spannend was het zeker …

Lange tijd streden de ‘Ut en Thús’ (zeilteken UT in het bruine grootzeil) en de ‘Wylde Wytze’ (zeilteken H in een pompeblêd in het witte grootzeil) om de koppositie. Op de bovenstaande foto rondt de ‘Ut en Thús’ de boei die het dichtst bij het publiek voor het gemaal lag …

De ‘Wylde Wytse’ zit er vlak achter en draait net als de ‘Ut en Thús’ scherp om de boei …

Daarna zeilen beide schepen zo scherp mogelijk naar de boei aan de andere kant van het meer, even lijkt de ‘Wylde Wytse’ op één oor te gaan …

Ik vind het elke keer weer prachtig om te zien hoe scheef de skûtsjes met hun beperkte diepgang van 35-45 cm op het water kunnen liggen …

Om het publiek thuis en aan de waterkant op de hoogte houden van de ontwikkelingen in de wedstrijd verzorgt Omrop Fryslân dagelijks tussen 14:00 en 17:00 uur live verslaggeving voor radio, tv en internet. Op de onderstaande foto vaart de cameraman op de grijze rubberboot naar de ‘Ut en Thús’ …

Naar mate de wedstrijd vordert, is vanaf de wal vaak moeilijker te volgen wie nu precies op welke plek in de wedstrijd ligt. Dat geldt zeker wanneer de wind wat draait, waardoor de schippers allemaal hun eigen weg gaan zoeken. De radioverslaggevers van de Omrop bieden op zo’n moment uitkomst voor het publiek, omdat zij vanaf hun snelle rubberboot over een veel beter zicht op de ontwikkelingen beschikken. Op verschillende plaatsen langs de kant klinkt de stem van de nieuwe verslaggever Gjalt de Jong dan ook regelmatig uit transistorradio’s, smartphones of iPad’s …

Ik sluit dit hoofdstuk af met het meest spectaculaire moment dat het skûtsjesilen dit jaar opleverde. Tijdens het SKS Skûtsjesilen bij Wâldsein sloeg het Drachtster skûtsje op 29 juli om. daarbij kwam het skûtsje op miraculeuze wijze weer overeind via de voorstag van het skûtsje de ‘Gerben van Manen’ van Heerenveen. Omrop Fryslân was er met beeld en geluid bij …


[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ptOdMZ3GkGA&w=755&h=424]


Gjalt de Jong, die dit jaar voor het eerst verslag deed van het skûtsjesilen voor Omrop Fryslân, maakte meteen voorgoed naam met dit verslag. Aangevuld met beelden vanaf de rubberboot leverde het hem onder de titel “Bliksem Piebe” de volgende hommage op …

Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , more...

Zoekt u iets?

Gebruik het zoekveld om de site te doorzoeken:

Nog niet gevonden wat u zocht? Schrijf een reactie bij een bericht of neem contact op via de e-mail!