Lichtlijnig

Tag: levendbarende hagedis

Hagedis op een bankje

by on sep.17, 2014, under amfibiën & reptielen, Macro's, natuur

We zaten maandagmiddag nog niet eens zo gek lang weer op het bankje bij de dobbe in het Weinterper Skar, toen ik het hagedisje dat we eerder op de middag al op het bankje hadden zien zitten weer zag verschijnen. Eerst nam hij met alleen het kleine kopje boven de plank uitgestoken de situatie nauwgezet op, toen hij de kust veilig achtte, ging hij op het uiteinde van het bankje lekker naast me zitten …





Ditmaal was ik voorbereid, want als een hagedis eenmaal een behaaglijk plekje heeft ontdekt, dan keert het beestje daar graag naar terug als er geen onraad (meer) dreigt. En dat geldt zeker voor dit bankje, zo heeft de ervaring me geleerd. Zowel op 22 september 2012 als op 28 augustus 2013 heb ik hier vergelijkbare ontmoetingen met hagedisjes gehad …





Omdat ik hem al verwachtte, had ik de camera met daarop het macrolensje op mijn schoot klaar liggen, zodat ik hem heel behoedzaam kon benaderen zodra hij zich lekker naast me op het bankje had genesteld. Het leverde weer een paar fraaie close-ups van dit schuwe diertje op, al zeg ik het zelf …





“Kijk eens … er zit hier een heel raar beestje,” zei Aafje terwijl ik nog met het hagedisje bezig was …
Wat ze zag? Morgen meer …

Leave a Comment :, , , , , , , , , more...

Vermoeiende vakantieperikelen

by on aug.29, 2013, under huis & tuin, Macro's, MS, natuur

Het doet me deugd dat er zo af en toe eens iemand is, die zich zorgen maakt als het eens een aantal dagen achtereen stil is op mijn weblog. Zo vaak gebeurt dat tenslotte niet, want ik streef er nog altijd naar om mijn weblog dagelijks bij te werken. Het zat er de laatste weken al een beetje in, dat dat niet zou blijven lukken. Sinds begin augustus zit ik weer in een fase van slopende vermoeidheid. Vooral de dagen waarop ik wat langer op pad was, zoals de dag bij het skûtsjesilen en mijn tocht langs de IJsselmeerkust hebben er behoorlijk ingehakt …

En dat was na afloop van de heerlijke vaartocht die Aafje en ik afgelopen maandag samen met Jetske op de Gieterse wateren hebben gemaakt al niet anders. Hoewel je aan boord weinig meer hoeft te doen dan lekker zitten en genieten van net uitzicht, vergt het voortdurende geschommel van zo’n sloep meer van mijn bovenbenen dan mij lief is. Voeg daar over de hele dag nog wat wind en volop zon op je bol bij, dan zal duidelijk zijn, dat ik uiterst rozig thuis kwam. Daar kon een partijtje zwemmen in de Beulakerwijde niets aan af doen. In tegendeel zelfs, daar zal het niet beter van zijn geworden, maar het was het weer waard, want het was een heerlijke en uiterst gezellige dag …

Dinsdag heb ik zo ongeveer de hele dag voor pampus gelegen om wat bij te tanken, maar dat zat er gisteren niet in. Een paar weken geleden hebben we nieuwe kozijnen gekregen, en die worden door Aafje en één van haar broers in eendrachtige samenwerking van een beschermende laag mergelwitte verf voorzien …

Omdat de rust thuis ver te zoeken was, ben ik gistermiddag maar even naar het Weinterper Skar gereden. Daar heb ik een eigenlijk al weer net wat te lange kuier naar de dobbe gemaakt, maar mijn inspanning werd weer ruimschoots beloond. Het uitzicht vanaf het bankje was mooi en rustgevend als altijd, en ik kreeg er ook nog leuk en fotogeniek gezelschap …

Net als in september 2012 kwam er bijna tien minuten lang een kleine levendbarende hagedis bij me op het bankje. Zowel beweeglijk als geduldig liet hij zich al die tijd van dichtbij portretteren, nu eens van links, dan weer van rechts. Ik zal er binnenkort nog wel eens een paar foto’s van tonen …

Toen ik later op de middag nog even zat te rusten op de paal aan het begin van het pad naar de dobbe, streek daar een bloedrode heidelibel naast me neer. Die moest natuurlijk ook nog even op de foto, voordat ik de terugreis naar huis aanvaardde …

Zo, hiermee zijn jullie eerst weer helemaal op de hoogte. Behalve de vermoeidheid die me plaagt, is er niets verontrustends aan de hand. Het zal zijn tijd wel weer even moeten hebben, tijd en rust … Van dat laatste zal de eerstkomende dagen echter wel niet zo gek veel terechtkomen, want van morgenmiddag t/m zondagmiddag komen Tijmen en Pepijn logeren. Omdat die mannetjes over het algemeen wel raad weten met mijn energie, zal het hier eerst nog wel even rustig blijven. Daarom wens ik jullie wat vroeger dan te doen gebruikelijk nu alvast een prettig weekend!

Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , more...

Adder, hagedis en ree

by on dec.29, 2012, under amfibiën & reptielen, dieren, Merskenheide, natuur, Weinterper Skar

Nee, dit zijn niet de ingrediënten van het voorbije kerstmenu, maar drie dieren waar ik in augustus en september bijzondere ontmoetingen mee had. Mijnnikonenik vroeg zich n.a.v. het vorige logje over Aardige ontmoetingen in 2012 al af waar de adder bleef … Natuurlijk mag de onverwachte ontmoeting, die ik op een mooie vrijdag in augustus op de Merskenheide met een adder had, niet ontbreken. De afgelopen jaren heb ik daar wel eens vaker een adder kunnen fotograferen, maar ditmaal werd ik er echt door verrast 🙂

Terwijl ik over het zuidelijke pad wandelde, lukte het me die middag eindelijk weer eens om een paar andere vlinders te fotograferen dan de gebruikelijke witjes. Al doende wierp ik ook regelmatig even een blik op het pad voor me en hield ik ook de voet van het struikgewas links naast het pad in het oog, want het was typisch zo’n dag waarop daar wellicht ergens op een zonnig plekje een adder zou kunnen liggen. Dat bleek die dag echter niet het geval te zijn …

Nadat ik het zuidelijke pad achter me had gelaten, zette ik halverwege het oostelijke pad de pas er even extra in, toen ik het bankje aan het eind van dat pad in zicht kreeg. Met de blik op het bankje gericht, zag ik onder in mijn blikveld amper een halve meter voor me plotseling een schim bewegen op het pad. Ik zou net mijn rechtervoet neerzetten om de volgende stap te maken, toen ik me realiseerde dat er vanuit de heide een adder van rechts naar links het pad overstak. In plaats van die voet neer te zetten, zette ik intuïtief flink af met mijn linkerbeen om over het beest heen te springen. Geloof me, als je maar genoeg adrenaline in je lijf hebt, dan kun je ook met MS in geval van nood nog een flinke sprong maken. Het was weer zo’n moment dat nog steeds op mijn netvlies staat, maar de adder -een njirre in goed Fries- staat gelukkig ook goed op een aantal foto’s. Van deze ontmoeting heb ik weer geleerd, dat je je bij de Merskenheide ook op de paden geen onachtzaamheid kunt veroorloven …

Bijna anderhalve maand later zat ik op een zonnige zaterdagmiddag even op het bankje bij de dobbe in het Weinterper Skar. Ook hier zag ik na enige tijd vanuit mijn ooghoeken weer iets bewegen. Over de lange grashalmen naast het bankje kroop een hagedis omhoog, die zich aan het andere uiteinde gezellig naast me op het bankje in de zon nestelde. Het viel me op dat het beestje een aparte staart had, ik ging er op dat moment van uit dat hij wellicht aan het vervellen was, maar dat bleek toch niet het geval te zijn …

Geert van Geert sines schreef ’s avonds in reactie op mijn foto’s van deze opvallende hagedis het volgende:

“Er is iets bijzonders met jouw hagedis.
Twee jaar geleden schreef ik over “Caudale autotomie”. Ik heb er een hekel aan om in mijn reacties links naar mijn eigen blog te zetten, maar hier moet het toch maar:
http://geertsines.wordpress.com/2010/09/24/caudale-autotomie/
Op de laatste foto op dat blog is een hagedis te zien met afgetrokken staart. De laatste zin in mijn blog is:
“Als het goed is krijgt deze wel een nieuwe, echter veel kortere staart.”
De hagedis die jij hebt gefotografeerd heeft zo’n kortere, opnieuw aangegroeide staart.
Dit soort foto’s zie je eigenlijk nooit, jij hebt volgens mij een unieke foto gemaakt.”

Als Geert dat zegt, dan neem ik dat graag aan, en daarmee zijn deze foto’s zeker bijzonder genoeg voor een speciaal plekje aan het eind van het jaar …

De laatste en meest aaibare ontmoeting die ik nog even in herinnering wil roepen, is die met een grazende ree bij het Diakonieveen. Het verslag van dat tripje begon met: “Je hebt van die dagen met een gouden randje. Gisteren was zo’n dag …”

Omdat het mooi weer was en mijn benen goed aanvoelden, besloot ik maandag 17 september aan het begin van de middag weer eens naar het Diakonieveen te rijden. Het werd een dag vol cadeautjes. Dat begon al voordat ik bij het parkeerplaatsje arriveerde, toen ik een ree in de berm zag staan …

Terwijl ik de auto tot stilstand bracht, bleef het beestje rustig staan grazen. Het hief het schrandere kopje even naar me op, waardoor we oog in oog kwamen te staan. Nadat ze me even had opgenomen, boog de ree zich weer voorover om onverstoorbaar, maar absoluut attent weer door te graan met grazen …

Bijna drie minuten lang stonden we tegenover elkaar, zij grazend en kijkend … ik klikkend en kijkend. Pas toen er vanuit een pad aan de rechterkant een paar mensen met een hondje de weg overstaken, verdween de ree met enkele soepele sprongen in het bos …

Ik prijs mezelf een rijk mens, dat ik ondanks -misschien zelfs wel dankzij- die rotziekte waar ik mee zit opgescheept het afgelopen jaar weer een aantal van dit soort ontmoetingen mee heb mogen maken. Mijn fotokuiertjes worden weliswaar steeds wat korter en de beperkingen nemen gestaag toe, maar als 2013 op vergelijkbare wijze verloopt dan teken ik daarvoor!

Maar we zijn nog niet aan 2013 toe. Eerst neem ik jullie morgen weer even mee terug naar “de lange witte winter”, waarin we morgen in deel 7 o.a. de jaarwisseling van 2009-2010 meemaken en een prachtige whiteout in gaan.

Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , more...

Samen op een bankje

by on sep.22, 2012, under amfibiën & reptielen, landschap, natuur, Weinterper Skar

Net als vorige week zaterdag heb ik aan het begin van de middag weer even een fotokuiertje gemaakt in het Weinterper Skar. Vorige week heb ik gekozen voor een kuiertje aan de zuidkant, waar ik o.a. een hagedisje aantrof op een dode boomstam langs het pad. Om de afwisseling er wat in te houden, heb ik vandaag weer eens een kijkje genomen bij de dobbe aan de noordkant van het gebied …

Ik was weer niet voorzichtig genoeg toen ik de dobbe via het paadje benaderde, nog voordat ik mijn camera erop had kunnen richten, ging de reiger die er regelmatig staat te vissen er vandoor. Er restte me weinig anders dan eerst maar even lekker te gaan zitten op het bankje en te genieten van het uitzicht …

Geert liet vorige week op zijn weblog Geertsines foto’s zien van een hagedisje dat op het bankje bij de dobbe zat, ‘de bankzittersgeneratie‘ noemde Geert de huidige hagedisjes. Met dat beeld in gedachten, zat ik nu toch wat anders op het bankje. En jawel, het duurde maar even toen ik een klein hagedisje over het lange gras naast het bankje naar boven zag klauteren …

Voorzichtig schoof ik zo ver mogelijk naar de linkerkant van het bankje, zodat ik voldoende afstand had om scherp te kunnen stellen op het rechter uiteinde van het bankje …

Het duurde maar even voordat het hagedisje naast me op het bankje zat …

Hij draaide zich eens lekker om en bleef geruime tijd lekker naast me in het zonnetje liggen, af en toe kruisten onze blikken elkaar zelfs even …

Plotseling schrok hij blijkbaar ergens van, want hij was ineens verdwenen. Voor mij was dat een goed moment om even de benen te strekken en wat langs de waterkant te struinen, daar heb ik me even overgegeven aan de rustgevende rimpelingen op het water …

Toen ik even later weer terugkeerde bij het bankje, zat het hagedisje op de achterste zitplank. Zoals hij daar nu in het zonnetje zat, leek het erop dat het beestje aan het vervellen is. Heel bijzonder om dat nu ook eens te kunnen zien …

Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , more...

Een klein hagedisje en een grote brand

by on sep.16, 2012, under amfibiën & reptielen, ditjes & datjes, natuur

Nadat ik gistermiddag enige tijd lekker in zon en wind op het bankje aan de zuidkant van het Weinterper Schar had gezeten, liep ik op de terugweg langs de dode boom die daar al jaren naast het pad ligt …

Onwillekeurig bleef ik even stil staan, omdat ik het gevoel had, dat er iets was …, dat er iets bewoog …
Ineens zag ik het, er zat een heel klein hagedisje op de boomstam. Heel voorzichtig richtte ik mijn camera om een eerste foto te maken …

Daarna deed ik behoedzaam een pasje naar voren en boog ik wat voorover om het beestje nog net wat beter in beeld te kunnen krijgen …

Terwijl ik uiterst geconcentreerd bezig was, klonk vlak achter me ineens een zacht en ongetwijfeld vriendelijk bedoeld “Hoi” van een passerende fietser, die vanuit het niets leek te zijn verschenen. Ik schrok me rot, en daar schrok de hagedis op zijn beurt weer van. Het was meteen einde oefening …

Toen ik wat was bijgekomen van de schrik, riep ik voor de vorm nog maar even “Hoi” terug naar de fietser, die intussen al bijna bij het hek was aangekomen. Hoe ik vervolgens ook nog bleef turen naar de boomstam, het hagedisje kwam niet meer terug. Mij restte niets anders dan mijn weg maar te vervolgen in de richting van de auto.

Bij de weg heb ik zoals gewoonlijk eerst even een tijdje op één van de afsluitbomen gezeten. Daar kreeg ik zoals zo vaak weer even gezelschap van een heidelibel die wel even wilde poseren …

Toen ik even later in de auto stapte en achter de bomen vandaan reed, viel mijn oog meteen op een dikke zwarte rookpluim, die vanuit Drachten in oostelijke richting over het land dreef. Een luchtfoto die gistermiddag op Twitter voorbij kwam, laat die zwarte rookwolken mooi zien …

Omdat ik toch in Drachten moest zijn, het is tenslotte mijn woonplaats, heb ik voor de verandering eens een ommelandse oostelijke route genomen. Ik ben weliswaar niet echt sensatiebelust, maar als ik onderweg even een brand(je) mee kan pikken, dan wil ik daar wel even een ommetje voor maken …

Omdat diverse wegen en kruispunten waren afgezet om de brandweer van Drachten, Beetsterzwaag en Burgum, die met ongeveer 15 wagens waren uitgerukt, ruim baan te geven, viel het nog niet mee om op de plek des onheils te komen. Maar de aanhouder wist het ook nu weer te winnen …

De dikste rook vermijdend, kwam ik uiteindelijk toch bij de rotonde Berglaan-Zuiderdwarsvaart. Daar werd duidelijk dat een groot leegstaand bedrijfspand, waar ooit een garage met benzinestation en later nog een keukenzaak in hadden gezeten, al vrijwel volledig in de as was gelegd …

Het pand was omwonenden al jaren een doorn in het oog. De eigenaar vond sloop blijkbaar te duur en liet het gebouw langzaam, maar zeker verkrotten. De afgelopen jaren hebben er al diverse brandjes gewoed, en nu was het dan uiteindelijk toch een zaakje van “in de brand, uit de brand” geworden …

Bij het zien van dit soort beelden heb ik toch altijd weer bewondering voor de mannen en vrouwen van de vrijwillige brandweer, die met gevaar voor eigen lijf en leden toch steeds weer paraat staan en uitrukken bij brand en ander onheil …

Even flink hoesten en proberen weer op adem en krachten te komen, en dan de handschoenen weer aan om de brand weer te lijf te gaan …

Aan het eind van de middag kon de brandweer het sein ‘brand meester’ geven. Daarna kwam het vastgelopen zaterdagmiddagverkeer in en rond het centrum van Drachten langzaam weer op gang …

Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , , , , more...

Zoekt u iets?

Gebruik het zoekveld om de site te doorzoeken:

Nog niet gevonden wat u zocht? Schrijf een reactie bij een bericht of neem contact op via de e-mail!