Lichtlijnig

wielrennen

Weer net niet

by on jul.23, 2016, under ditjes & datjes, sport, Uit de oude doos, vakantie, wielrennen

Of er sprake is van een vloek, weet ik niet, maar een zegen rust er zeker niet op de prachtige generatie ronderenners die ons land momenteel heeft. Vorig jaar verloor Tom Dumoulin in de Ronde van Spanje zijn leiderstrui tijdens de laatste bergetappe aan Fabio Aru. Hij verloor zoveel tijd, dat hij zelfs van het podium tuimelde. In het voorjaar raakte Steven Kruijswijk zijn koppositie in de Giro d’Italië kwijt, nadat hij in de voorlaatste bergetappe ten val kwam. Hij eindigde net naast het podium op de ondankbare vierde plek. En gisteren hebben we Bauke Mollema na afloop van de voorlaatste bergrit in de Tour de France horen verzuchten: “Ik heb ’t gewoon verneukt …” Na een ongelukkige valpartij tuimelde hij keihard van de tweede plek naar de tiende plek …









Als hij vandaag tijdens de gevaarlijke afdaling van de Col de Joux Plane of elders niet uit de bocht vliegt, dan wint Chris Froome dit jaar opnieuw de Tour de France. Voor de vierde keer in vijf jaar zal er morgen in Parijs een renner van de Sky-ploeg in het geel op de hoogste trede van het podium staan. Met dank aan onze landgenoot Wout Poels, die hem op vrijwel alle bergen trouw terzijde stond, dat dan weer wel. De Sky-ploeg, die kan beschikken over een budget van ca. 35 miljoen Euro, koopt simpelweg de allerbeste renners bij elkaar om de kopman bij te staan. Daarmee heeft de ploeg ook dit jaar weer een verstikkende deken over de Tour gelegd. We zullen ermee moeten leren leven, vrees ik. Wat rest zijn de altijd weer mooie plaatjes van het landschappelijk schoon dat Frankrijk te bieden heeft …









De wat verschoten foto’s die deze pagina vandaag sieren, heb ik op 18 juli 1984 gemaakt op de flanken van de Col de Joux Plane. Op die dag moesten de renners aan het eind van een zware bergetappe de Col de Joux Plane bedwingen, om daarna in razende vaart af te dalen naar Morzine. De voet van die laatste beklimming lag op een uurtje rijden van de camping waar we op dat moment verbleven, en dus was dit de kans om als liefhebber van de Tour voor het eerst eens een bergetappe mee te maken.

Mijn toenmalige vriendin besloot ter elfder ure toch maar niet mee te gaan, zij verkoos een zonnebad boven de Tour. En dus ging ik vroegtijdig gewapend met voldoende eten en drinken, de wereldontvanger èn mijn fotocamera alleen op pad. Tot mijn grote vreugde vond ik bijna aan de voet van de Col de Joux Plane in Samoëns een mooi plekje voor de auto. Daarna begon ik te voet aan de beklimming.

Ik heb eerlijk gezegd geen idee meer hoe lang en hoe ver ik de berg op gegaan ben, maar kijkend naar het uitzicht op de foto’s moet het toch een flink eind zijn geweest, en dat terwijl het toch een bloedhete dag was. Uiteindelijk vond ik een mooi lommerrijk plekje, waar het niet al te druk was en vanwaar ik de renners drie keer zou kunnen zien passeren …









Eerst zou ik ze in het dal kunnen zien naderen over de weg die op de onderstaande foto te zien is. Daarna zou ik ze, zoals op de onderste foto te zien is, vanuit de verte zien naderen, op weg naar de haarspeldbocht die hen en mij nog scheidde. Tot slot zouden ze dan op pakweg 1 of 2 meter voor me langs rijden op weg naar de volgende haarspeldbocht, op weg naar de top en de verlossende, maar gevaarlijke afdaling naar Morzine. Ik was er helemaal klaar voor …

Totdat mijn camera – nog voordat de reclamekaravaan was gepasseerd – begon te piepen met de mededeling dat het filmpje vol was … Op dat moment kwam ik tot de gruwelijke conclusie, dat de filmpjes die ik de dag daarvoor speciaal met het oog op dit moment had gekocht, nog in het dashboardkastje van de auto lagen …

Ik heb een tijdlang behoorlijk staan balen van mijn stommiteit, maar uiteindelijk heb ik die dag toch enorm genoten van de sfeer die de passage van de Tour met zich meebrengt. Ik weet nog, dat ik me er vooral over heb verbaasd hoe klein de meeste van die wielrenners zijn, en hoe ongelooflijk snel ze over dat steile weggetje omhoog fietsten. Sinds die dag heb ik nog meer respect voor de prestaties die die mannen elke dag opnieuw leveren.



Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , , , , more...

Drieluik van een citroenvlinder

by on mei.29, 2016, under bloemen & planten, landschap, Macro's, natuur, vlinders, Weinterper Skar, wielrennen

Nadat ik langs het noordelijke pad in het Weinterper Skar wat foto’s had gemaakt van het bont zandoogje en wat ander klein spul, ben ik eerst maar weer eens lekker op de welbekende afsluitboom gaan zitten. Een blik over mijn rechterschouder leerde dat de echte koekoeksbloemen het veld alweer aardig roze begonnen te kleuren.

Een uur of vier vóór de noodlottige val van Steven Kruijswijk in de Giro d’Italia, bedacht ik me dat die koekoeksbloemen eigenlijk wel mooi pasten bij de trui die Steven vandaag tegen zessen ongetwijfeld voorgoed voor zichzelf zou opeisen door de Giro van 2016 te winnen. Dat kon met een voorsprong van 3 minuten toch bijna niet meer mis gaan met de vorm waarin Kruijswijk verkeerde …









Bijna … maar dat wist ik toen nog niet. En dus besloot ik wat foto’s te maken van de koekoeksbloemen die aan de overkant van de weg zachtjes wiegend in de wind in de berm stonden te pronken …









Daar had ik vervolgens weer alle geluk van de wereld, want terwijl ik daarmee bezig was, dartelden er ineens twee citroenvlinders en een geaderd witje rond de echte koekoeksbloemen. Het lukte me om het onderstaande drieluik van een citroenvlinder op koekoeksbloemen te maken. En dat is dan uiteindelijk wel weer een mooi eerbetoon aan diezelfde Steven Kruijswijk, want die gele Lotto-Jumbo kleur staat hem ook prima en ik vind het onvoorstelbaar knap hoe hij gisteren ondanks zijn kwetsuren toch weer de strijd is aangegaan. Daarmee is een aloude stelling weer bewezen: wielrenners zijn bikkels, voetballers zijn watjes … 😉


















Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , , , , , more...

De strijd om geel

by on jul.25, 2015, under bloemen & planten, insecten, Macro's, natuur, sport, vlinders, wielrennen

In de Tour de France wordt vandaag in de etappe naar Alpe d’Huez uitgemaakt wie morgen in Parijs met het geel om de schouders de hoogste trede van het podium mag beklimmen. De Colombiaan Quintana is in feite de enige die Chris Froome het geel nog kan ontfutselen, maar dan moet hij niet weer wachten met aanvallen tot de laatste berg, zoals hij gisteren deed. Nee, hij zal al tijdens de eerste beklimming van de dag op de Col de la Croix de Fer voor de aanval moeten kiezen. Ik ben benieuwd …





Ook dichter bij huis wordt nog steeds fel gestreden om het geel. Het geel staat in dit geval voor de wederik, (Lysimachia) een mooie gele bloem met rode accenten, die op dit moment in het Weinterper Skar volop in bloei staat. In een voortdurend gezoem en gefladder gaan diverse insecten met elkaar de strijd aan om het lekkers dat de wederik te bieden heeft. Eén van de liefhebbers is de onderstaande vlinder, het koevinkje (Aphantopus hyperantus)…





Maar de meest geziene gasten op en rond de wederik zijn waarschijnlijk toch wel de diverse zweefvliegen, die er regelmatig even komen snoepen, zoals de onderstaande pyjamazweefvlieg (Episyrphus balteatus) …





Voor de bloemetjes en de beestjes zal het vanmiddag geen weer zijn als de negende julistorm sinds 1906 over de provincie trekt. Ik nestel me straks lekker voor de buis, hopend op een mooie en spannende rit naar “de Nederlandse berg” Alpe d’Huez. Zo mooi en spannend als in 1989, toen er voor het laatst een echt Nederlands feestje gevierd kon worden, dankzij een glorieuze overwinning op de fameuze Alpe, zal het wel niet worden. Maar ja, toen stonden we dan ook zelf ergens halverwege de beklimming en hadden we een onvergetelijke dag!




Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , , more...

Een tropische zaterdag

by on jul.19, 2014, under landschap, skûtsjesilen, sport, weerbeeld, wielrennen

Terwijl de temperatuur op deze tropische zaterdag intussen is opgelopen tot 33,5 ºC, is bij het dorp Grou het skûtsjesilen weer begonnen …





In Frankrijk rijdt het peloton van de Tour de France door het hooggebergte, zojuist passeerden ze het dorp La Grave, waar wij omringd wordt door de witte sneeuwkappen van het Massif des Ecrins nog eens een week hebben gekampeerd …





In razende vaart zullen ze straks door het door mij zo geliefde Briancon rijden, op weg naar de Col d’Izoard, waar we in 1989 dwalend over rots- en grindpaden nog eens een hachelijk ritje hebben gemaakt …





Voor de gestaag doordraaiende ventilator zittend probeer ik via radio en tv zo goed mogelijk op de hoogte te blijven van beide wedstrijden, af en toe wegdromend naar verkoelend ijs …




Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , , more...

Alpe d’Huez 1989 – een topdag

by on jul.18, 2013, under ditjes & datjes, landschap, sport, Uit de oude doos, vakantie, wielrennen

Vandaag staat er in de Tour de France twee keer een beklimming van de roemruchte Alpe d’Huez op het programma met daar tussenin een gevaarlijke afdaling van de Col de Sarenne. Dat is voor mij reden om vandaag nog maar even in Toursferen te blijven. Daarvoor neem ik jullie even mee terug naar juli 1989. Met de fotografie zat ik toen in mijn zwartwit-periode. De kwaliteit van de foto’s is hier en daar op zijn zachtst gezegd maar zozo, omdat ik mijn foto’s toen zelf ontwikkelde en afdrukte in mijn donkere kamertje, maar het gaat om de herinneringen, en die zijn nog steeds geweldig.

Aafje, Nils en ik hadden onze vakantie in 1989 zo gepland, dat we twee bergetappes mee konden maken zonder dat we daar ter plekke nog ver voor moesten reizen. Daarvoor hadden we ons kamp strategisch opgeslagen op een camping in het kleine en hoog gelegen bergdorpje La Grave (kaart Google Maps)

Vanaf de camping bij La Grave hadden we een fenomenaal mooi uitzicht op La Meije, een bergmassief met 3 bergtoppen. Het hoogste punt van de berg heet Grand Pic de la Meije en bevindt zich op een hoogte van 3984 m. La Grave is bij uitstek een vertrekpunt voor wandelaars die het hooggebergte willen ontdekken, maar het is ook geliefd bij wielertoeristen.

La Grave ligt halverwege de klim naar de Col du Lautaret, de poort naar de Col du Galibier en naar Briançon. Daarnaast ligt het bergdorp ook op het parcours van de Marmotte, een jaarlijkse wielertoeristenmarathon over de Col du Glandon, de Croix-de-Fer, de Télégraphe, de Galibier en de Lautaret met afsluitend de klim naar l’Alpe d’Huez …

Wij trokken op de tweede dag van ons verblijf in La Grave naar het door mij zo geliefde Briançon, de hoogst gelegen stad in Europa met stadsrechten, waar ik in 1977 mijn eerste buitenlandse vakantie vierde. Tijdens een rondgang door de oude stad maakte ik nog even een leuk gekaderd groepsportretje …

Daarna was het tijd om naar de steile slotklim vlak voor de finish te lopen. Daar waren we mooi op tijd om een aantal hoofdrolspelers van de Tour van 1989 te zien passeren, van links naar rechts: Greg Lemond, Pedro Delgado, Gert-Jan Theunisse en Steven Rooks. Voor de liefhebbers: hier de samenvatting van de 16e etappe naar Briançon …

De volgende dag trokken we al vroeg naar Alpe d’Huez. Hoewel de gekte op de “Nederlandse berg” toen gelukkig nog een stuk minder was dan tegenwoordig, waren we wel te laat om nog met de auto omhoog te kunnen. Er restte niets anders dan een deel van de berg lopend te bedwingen, en het was me dan toch warm die dag … pfff … Vooral Nils had het zwaar tijdens de klim, maar de aanschaf van een paar “Gert-Jan Theunisse-bolletjestruien” maakte het leed al een stuk dragelijker. Uiteindelijk werd alle moeite ruimschoots beloond. Om te beginnen hield Nils er de nodige prullaria uit de reclamekaravaan aan over, en later wist hij een door een renner weggegooide bidon vlak voor een volwassen kerel weg te grissen … 🙂

We hadden een prachtig plekje te midden van vooral Fransen gevonden, waar we in afwachting van de karavaan lekker in de schaduw konden zitten en waar drinkwater en een frisdranktentje voor handen waren. En niet het minst belangrijk: we konden de reclamekaravaan en de wielrenners een paar terrassen onder ons al van ver zien aankomen. Via Radio Tour waren we al op de hoogte van het feit, dat onze held Gert-Jan Theunisse bezig was met een lange solo in deze zware bergetappe.

Zo’n drie kwartier nadat de bonte en vooral ook luidruchtige stoet van de reclamekaravaan aan ons voorbij was getrokken, zagen we Theunisse in zijn bolletjestrui dansend naderbij komen. Alsof er geen helling was, zo soepel snelde hij voorbij …

Enkele minuten later passeerden de achtervolgers met op kop (net buiten beeld) gele truidrager Greg Lemond, gevolgd door o.a. Pedro Delgado, Laurent Fignon en Steven Rooks. Daarna volgde een compleet verbrokkeld peloton. Als één van de laatsten zagen we de uit Bakkeveen afkomstige Eddie Schurer passeren. Die heb ik onder luidkeelse Friese aanmoedigingen toch maar even een stukje geduwd …

Nadat Steven Rooks in 1988 als winnaar over streep kwam op Alpe d’Huez, was het in 1989 zijn ploeggenoot Gert-Jan Theunisse die dat kunstje flikte. Hier is de samenvatting van de 17e etappe naar Alpe d’Huez te zien. Na een lange afdaling, die gelukkig een stuk makkelijker verliep dan de beklimming, hebben wij ’s avonds gedrieën een klein feestje gevierd op de camping …

De Tour de France van 1989 eindigde in een ware thriller. Na een zinderende tijdrit op de slotdag (de samenvatting is hier te zien) werd pas aan het eind van de zondagmiddag op de Champs d’Elyssee duidelijk, dat Greg Lemond uiteindelijk met een verschil van slechts acht seconden in het geel naar huis ging. Gert-Jan Theunisse werd vierde in de eindrangschikking en Steven Rooks legde beslag op de zevende plaats in het algemeen klassement. Tja, dat waren nog eens tijden …

Jammer dat “Bau en Lau” gisteren tijd hebben verloren in de klimtijdrit, maar mede dankzij hun sterke optreden tot dusver is de Tour van 2013 een spannende en interessante editie. Wie weet wat ons nog te wachten staat … Als het de beide mannen lukt om in Parijs bij de eerste tien in het eindklassement te staan, dan vind ik dat al een zeer knappe prestatie. Maar eerst nestel ik me zo meteen voor de live-uitzending van de etappe van vandaag met tweemaal een beklimming van de Alpe d’Huez. Hopelijk geeft het publiek de renners de ruimte en blijven ernstige ongelukken uit. De weersvoorspelling is niet best. Er wordt regen en zelfs hagel verwacht, en dat kan vooral problemen opleveren in de toch al zeer gevaarlijke afdaling van de Col de Sarenne, voordat de Alpe d’ Huez voor de tweede keer beklommen wordt.

Leave a Comment :, , , , , , , , , , , , , , more...

Zoekt u iets?

Gebruik het zoekveld om de site te doorzoeken:

Nog niet gevonden wat u zocht? Schrijf een reactie bij een bericht of neem contact op via de e-mail!