Lichtlijnig

Archive for september 21st, 2009

Het resultaat telt

by on sep.21, 2009, under petanque

Terwijl ik een eerste kop koffie dronk, zat ik op de vroege zondagochtend al vóór negen uur op het internet om de laatste weersvoorspellingen te bekijken. Gelukkig zag ik slechts geruststellende berichten, waarin sprake was temperaturen rond de 20 graden en in het zuiden en oosten een kleine kans op een buitje. Dat klonk gelukkig allemaal een stuk beter dan wat Piet Paulusma zaterdagavond bij Omrop Fryslân voorspelde voor de zondag: in de loop van de dag een stevige noordenwind en een toenemende kans op buien, en dat zouden plaatselijk wel weer eens pittige buien met kans op onweer en windvlagen kunnen worden … Rare praatjesmaker …

Gelukkig herstelde hij zich door zondagochtend kort na negenen bij Omrop Fryslân Radio zijn bericht van de zaterdagavond aanzienlijk te nuanceren, er was nu nog slechts een kleine kans op een buitje, aldus PP. Dat gaf de burger weer moed! En dus betrad ik rond 10:15 uur goed gehumeurd, en gewapend met alle attributen die ik hier gisteren al noemde èn een enorme schaal met druiven het terras bij het clubgebouw.

oranjekoek met slagroom

Ook dit jaar had de organisatie er weer voor gezorgd, dat we de dag met koffie en oranjekoek konden beginnen. Dat dat net als voorgaande jaren op het terras kon, terwijl de zon door de laaghangende bewolking probeerde heen te breken, was mooi meegenomen!

Minne, die had aangeboden vandaag wat foto’s te maken, was meteen al druk in de weer met zijn camera. Korte tijd later vertelde hij me waar ik zijn camera zou kunnen vinden, zodat ik evt. tussendoor ook wel een paar plaatjes zou kunnen schieten. Maar zo werkt dat natuurlijk niet … een fotovrije dag is pas echt een fotovrije dag als ik eens geen foto’s maak. De foto’s die dit blogje illustreren zijn m.u.v. de eerste en de laatste, die uit mijn archief komen, allemaal door Minne gemaakt. Bedankt Minne!

Na korte, edoch krachtige openingswoorden van de voorzitter en de wedstrijdleider, kon de loting voor de poule-indeling worden verrricht. Fokke en ik kwamen in de Witte Poule terecht. Daarmee ontliepen we in ieder geval voorlopig één doublette, dat op voorhand tot de kanshebbers mocht worden gerekend, omdat zij in de Gele Poule terecht waren gekomen.

de wedstrijdleider aan het woord

We gingen voortvarend van start. Om te beginnen had ik de toss gewonnen. En dat is niet onbelangrijk, omdat de winnaar van de toss mag kiezen op welke baan er wordt gespeeld. We hebben verschillende deklagen op onze banen, variërend van groffe stenen tot een dun laagje fijn grind. Wij kozen voor de baan bij de kantine. Daar ligt een in dikte variërende laag grof grind en split, die vaak in het voordeel werkt van spelers die hun boules vrij hoog werpen, zoals Fokke en ik doen. Dit even ter informatie, terug naar de wedstrijd …

In de eerste wedstrijd moesten we het opnemen tegen Stien en Hielsje. Vooraf rekende ik hen zo’n beetje tot de “dark horses”, tegenstanders die omdat ze nog niet zo lang op de club zitten, maar wel een heel aardig balletje kunnen gooien, misschien wel voor een verrassing zouden kunnen zorgen. Zover kwam het echter niet. Mijn plaatsen was goed, en Fokke schoot goed. Al in de eerste werpronden pakten we 6 punten. In die werpronde – bij ons mêne genoemd – maakte Fokke de mooiste carreau die ik dit jaar heb gezien. Laat ik daar tussendoor maar wat over uitleggen, anders hebben jullie natuurlijk weer geen idee waar ik het over heb … 😉

Fokke bestudeert het terrein, nadat een van mijn boules weer is weggesprongen

In ons doublette is de taakverdeling als volgt: ik heb drie boules waarmee ik moet proberen om zo dicht mogelijk bij het butje te komen. Fokke heeft ook drie boules, maar die zetten we bij voorkeur pas in als er een boule van de tegenstander naar ons idee te dicht bij het butje ligt. Als Fokke zo’n boule van de tegenpartij wegschiet – tireert – en Fokke zijn boule blijft daarbij precies liggen op de plaats waar zojuist de boule van tegenstander lag, dan noemen we dat een carreau. En dan klinkt er altijd even een bescheiden applausje van mijn kant voor het voorbeeldige werk van mijn maat. Om een lang verhaal hier en daar maar wat in te korten: we wonnen de eerste partij met dankzij degelijk spel met 13-3.

ik probeer een boule te plaatsen

In de tweede wedstrijd, tegen Rink en Jan de B., op voorhand gevaarlijke tegenstanders, hadden we het een stuk moeilijker. Hoewel we weer op dezelfde baan speelden, stuiterden veel van mijn boules nu alle kanten op, behalve de goeie. Het was om te janken, zo slecht …, maar het maakte de wedstrijd wel spannend.
Tot 9-9 ging het gelijkop, en toen was het ineens gebeurd. In de laatste werpronde kon ik weer geen boule dichter bij het butje krijgen dan ruim een halve meter. Op dat moment lukte het Fokke ook even niet meer om dat met goed plaatsen op te lossen. We lieten een gat van zeker een halve meter vallen, en daar profiteerden de mannen goed van. Eindstand: 9-13. Om nog een kans te maken om aan het eind van de dag op het podium te komen, mochten we vanaf dat moment geen wedstrijden meer verliezen. Dat zou wel eens heel erg moeilijk kunnen worden, als we niet beter gingen spelen …

als het mij niet lukt om goed te plaatsen, moet Fokke ons er weer doorheen slepen

In de derde wedstrijd stonden we al snel met 4-11 achter tegen Siete en Heerke. Op zo’n moment kun je je geen enkel foutje meer permitteren. Er rest dan maar één ding: rustig blijven en vooral goed concentreren voor iedere worp, en dat is Fokke en mij wel toevertrouwd. Langzaam maar zeker kwamen we terug in de wedstrijd: het werd 7-11, 9-11, 11-11, en uiteindelijk kregen we de kans om de wedstrijd uit te maken: 13-11.

In de vierde partij moesten we aantreden tegen Minne en Henk. Dit werd van beide kanten een rommelige en matige wedstrijd, maar het resultaat mocht er zijn, want we wonnen deze partij vrij vlot met 13-5.

 zodra het maar even kan, probeer ik mijn benen wat rust te geven

In de laatste wedstrijd in de poule moesten we het opnemen tegen Thea en Ids, een paar gevaarlijke en onvoorspelbare tegenstanders. Tijdens deze partij kwamen Fokke en ik eindelijk in de buurt van het niveau dat van ons verwacht mag worden. Mede dankzij het feit, dat Thea en Ids het onderling niet altijd eens waren over de te volgen strategie, wisten Fokke en ik deze partij vrij snel met 13-6 te winnen.

Met vier gewonnen partijen en een saldo van +24 waren we afhankelijk van de laatste wedstrijd in onze poule die nog gespeeld werd. Als Rink en Jan de B. hun wedstrijd zouden winnen, restte voor ons slechts de strijd om de derde plaats, omdat zij eerder op de dag van ons hadden gewonnen. Als Jan en Rink zouden verliezen, dan was voor ons een plekje in de finale weggelegd. Het werd het laatste …

In de finale moesten we het opnemen tegen Bonne en Sievert, de winnaars van de gele poule. Omdat wij de toss verloren, moesten we voor het eerst onze baan met grof grind verlaten. Bonne, een echte ‘knikkeraar’, en Sievert namen ons mee naar ‘hun thuisbaan’ met slechts een dun laagje fijn grind.

Lange tijd ging de strijd gelijkop: 2-2, 4-4, 6-4, 6-6, 6-7, 9-7 …
En toen maakten Bonne en Sievert een fout door ons wat teveel ruimte te geven. Moeizaam wist ik me nog eenmaal naar de werpcirkel te slepen. Daar wist ik me, intussen behoorlijk wankelend op mijn benen, nog eenmaal tot het uiterste te concentreren voordat ik mijn laatste boule wierp. Met een zorgvuldig uitgemikte worp wist ik met mijn laatste boule één van mijn eerder geworpen boules op te spelen, waardoor we op drie punten kwamen te liggen. Voor Fokke was het toen nog een koud kunstje om de wedstrijd met een prachtig dertiende punt tot een goed einde te brengen. Het was ons gelukt om onze titel te prolongeren!

Rond 17:30 uur werden de prijzen uitgereikt. Nadat Rink de derde prijs had uitgereikt aan Joop en Fokke v.d. H, en de tweede prijs aan Bonne en Sievert, mochten Fokke en ik onze trofeeën in ontvangst nemen.

Napratend waren Fokke en ik het erover eens, dat het minst slechte doublet uiteindelijk waarschijnlijk heeft gewonnen. Over de hele dag is er door vrijwel alle deelnemers zeer wisselend en matig gespeeld, en dat geldt niet in het minst voor Fokke en mij. Eerlijk gezegd voel ik me ook minder kampioen dan in 2006 en 2008, toen we de titel met goed en overtuigend spel in de wacht hebben gesleept. Maar uiteindelijk telt toch het resultaat: tot in lengte van jaren zullen onze namen ook achter het jaartal 2009 als clubkampioen de plaquette in het clubgebouw sieren.

Intussen is het maandagmiddag. Nadat ik afgelopen nacht het klokje rond heb geslapen, heb ik mijn pijnlijk stijve lijf aan het eind van de ochtend moeizaam uit bed gehesen. Het zal wel weer een paar dagen duren voordat ik weer een fotokuiertje kan maken, want de spieren in mijn bovenbenen en mijn rechterarm en -schouder hebben weer een flinke opdoffer gehad. Maar dat was het ook dit jaar wel weer waard. Even een paar dagen lekker gestrekt met de benen omhoog in de hangmat, dan komt het weer helemaal goed. Het Franse landschap denk ik er, liggend onder volle druiventrossen die aan de pergola hangen, wel bij …

23 Comments :, , , , , , more...

Zoekt u iets?

Gebruik het zoekveld om de site te doorzoeken:

Nog niet gevonden wat u zocht? Schrijf een reactie bij een bericht of neem contact op via de e-mail!