Lichtlijnig

Na een prachtig najaar is de eerste week van de meteorologische winter ronduit herfstachtig verlopen. De verschillen kunnen weer niet groter zijn met de eerste decade van december 2010. Vorig jaar kwam de gemiddelde temperatuur over de eerste 10 dagen van december uit op -2,7 ºC en viel er ongeveer 27 mm neerslag in ons tuintje, voornamelijk in de vorm van sneeuw …

Een jaar geleden scharrelden de zwanen hun kostje noodgedwongen bijeen in mistige en bevroren weilanden, omdat veel sloten en vaarten al waren bedekt met een flinke ijsvloer waar hier en daar al een baan op was uitgezet …

Over de afgelopen tien dagen is de gemiddelde temperatuur hier uitgekomen op 5,1 ºC. Een stevige westelijke circulatie voerde met een stormachtige wind zware regen- en hagelbuien aan, die 84 mm neerslag in ons tuintje achterlieten …

Maar de zwanen varen er wel bij. Het koppeltje dat zich regelmatig laat zien in de omgeving van Poppenhuizen, dobberde gistermiddag genoeglijk in het zonnetje in een sloot rond …

Begin november maakten diverse media melding van een horrorwinter die ons te wachten stond. Het kan natuurlijk nog best een koude winter worden, waarin het mogelijk wordt om te schaatsen op natuurijs, maar voorlopig zit er nog geen kou in de lucht. De komende week staan er opnieuw een paar stormachtige dagen met veel wind en regen op het programma. De kans op een witte kerst -het zou de derde op rij zijn- lijkt me uiterst klein, maar de tijd zal het leren.

Onderweg van de maïsoogst naar huis zag ik gistermiddag in een sloot aan de Kraenlânswei ten zuiden van De Veenhoop een zwanenfamilie zwemmen …

Nadat ik de auto iets verderop in de berm had gezet, heb ik een omtrekkende beweging gemaakt om de familie in beeld te brengen met de zon in mijn rug …

Ma zwaan bleef dicht bij haar kroost …

Pa zwaan vormde de eerste verdedigingslinie en hield mij nauwlettend in de gaten …

Uiteindelijk kreeg ik één kansje om de drie jongelingen zonder ouders op de foto te zetten …

In oktober 2009 trof ik pa en ma op dezelfde plek aan met hun toen vierkoppige kroost, alleen zaten ze toen in de sloot aan de andere kant van de weg.

Maart kende een koude start en rekte de lange koude winter nog wat op. Ik kon in ons tuintje 11 vorstdagen (minimumtemperatuur onder nul) noteren, normaal zijn dat er ongeveer 9. Over de eerste helft van de maand kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uit op 1,7 ºC. Als gevolg daarvan kon ik op 5 maart nog eens een zwaan vastleggen, die doodgemoedereerd zijn of haar toilet stond te maken op een langzaam wegkwijnende ijsvloer …

De koude start werd in de tweede helft van de maand echter helemaal goed gemaakt. Vanaf 17 maart ging de temperatuur met rasse sprongen omhoog. De hoogste temperatuur werd in ons tuintje op 25 maart bereikt: 20,3 ºC. Meteen daarna zakten de maximumtemperaturen echter weer terug tot rond of iets boven de 10 graden. Uiteindelijk kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje in maart uit op 5,5 ºC, tegen normaal ca. 5.0 ºC …

Met gemiddeld over ons land 47 mm neerslag tegen normaal ca. 65 mm, was maart ook een tamelijk droge maand. Vooral op 5 maart viel de neerslag nog in de vorm van natte sneeuw, daarna gingen we na die lange witte winter eindelijk weer over op de zo vertrouwde regen. In ons tuintje heb ik 41 mm kunnen aftappen, tegen normaal ca. 60 mm …

Volgens het KNMI was de zon vaak te zien in maart: gemiddeld over het land berekende het KNMI 152 zonuren tegen 115 uur normaal. Vooral het in zuidwesten van het land was het zonnig met 171 uur zon in Vlissingen. Het noordoosten kwam er voor mijn gevoel een stuk minder goed vanaf. Ik heb maar 4 dagen de kwalificatie ‘zonnig’ kunnen geven, acht dagen heb ik als ‘licht bewolkt’ aangemerkt, en op de resterende dagen was het veelal ‘overwegend bewolkt’ tot ‘zwaar bewolkt’.

Wat mij betreft was het een maand om snel te vergeten. Hopelijk heeft april wat meer zon voor ons in petto, want ik verlang zo langzamerhand naar mooie blauwe luchten boven frisse, groen met gele weilanden …

Het leven zit vol verrassingen, soms zijn dat prettige verrassingen, soms ook minder prettige. Gistermiddag werden we geconfronteerd met een minder prettige verrassing. Terwijl ik in de buurt van Tijnje de onderstaande zwaan, die in een groot wak rond dobberde, stond te fotograferen, kwam Aafje in figuurlijke zin in een wak terecht, waarna ze met spoed naar het ziekenhuis is gebracht …

In eerste instantie zag het er naar uit, dat ze daar één nachtje ter observatie zou moeten blijven, maar daar lijken nu nog zeker twee nachtjes bij te komen. Echt verontrustend schijnt dat gelukkig niet te zijn. Uit betrouwbare bron heb ik inmiddels begrepen dat een 48-uurs opname gebruikelijk is in dergelijke gevallen. Ze heeft daar een goed en warm plekje, en ze houden haar goed in de gaten, maar leuk is anders. Totdat alles weer bij het oude is, waggel ik wat improviserend en telefonerend rond …