Lichtlijnig

Aan ons heeft het niet gelegen, een paar uur eerder dan een week geleden stonden Johan en ik vanmorgen om 8:35 uur al bij het prieeltje op de westelijke oever van de Leijen bij Doktersheide. De lucht beloofde helaas weinig goeds, het zag er naar uit dat we niets van de gedeeltelijke zonsverduistering te zien zouden krijgen …

Gelukkig had Johan voor koffie en müslirepen gezorgd, want de inwendige mens kon wel wat gebruiken om op temperatuur te blijven, daarnaast kon het kopje tijdelijk fijn even dienst doen als handenwarmer …

Om 8:56 uur begon de lucht aan de oostkant van de Leijen in een smalle kier even rozerood op te lichten …

Meer zouden we niet van de zon te zien krijgen …

Om 9:00 uur zagen we vanaf de kant van Eastermar een paar schaatsters naderen, over en weer vriendelijk groetend vervolgden de mannen hun weg …

Terwijl we de schaatsers nakeken, naderde er vanuit het zuidwesten een klein opklaringsgebiedje …

Jammer genoeg wilde het niet voldoende naar het oosten doortrekken, meer dan de contrail van een passerend vliegtuig kregen we niet te zien …

Om 9:25 uur naderden de schaatsers het prieeltje weer. Ditmaal kwamen ze naar het prieeltje toe, omdat ze hier hadden afgesproken met de partner van één van de mannen. Die partner was overigens zo vriendelijk om ons nog even van dienst te zijn. Het doosje met müslirepen, dat op de tweede foto nog zo fraai op de omranding van het prieeltje stond, was op het ijs en onder het prieeltje gewaaid. Omdat Johan en ik geen echte helden zijn, wilde zij het – met gevaar voor eigen leven, want het ijs kraakte gevaarlijk onder het prieeltje – wel even voor ons pakken. Als dank mochten de beide schaatsers de resterende repen delen, en die gingen er goed in …

We hebben nog een tijdje met z’n vijven staan praten over de verborgen zonsverduistering, gedeelde ervaringen met de zonsverduistering van 31 mei 2003 boven het Wad en de kwaliteit van het ijs op dit moment. Over dat laatste hoefden we ons geen zorgen te maken. Volgens een van de mannen – Age Veldboom, de voorzitter van de ijsclub “Lyts Begjin” uit Earnewâld – lag er nog zeker een plaat van 15 cm dik op de Leijen. Als ervaren natuurijsschaatsers waren de mannen bovendien keurig voorzien van ijsprikkers om zichzelf in geval van nood uit een wak te kunnen redden …

Nadat de schaatsers aan hun volgende ronde over de Leijen waren begonnen, vonden Johan en ik het welletjes. De lucht was intussen weer helemaal dichtgetrokken, het laatste kleine kansje om nog iets van de gedeeltelijke eclips te kunnen zien, was verkeken. Genoeglijk napratend zijn we via ommelandse wegen huiswaarts gereden. Een paar lichte sneeuwbuitjes gaven het landschap onderweg weer een fris winters uiterlijk, maar de borden die de extra verkeersmaatregelen t.b.v. schaatsweer aanduiden, lijken voorlopig niet meer nodig te zijn …

De maansverduistering van 19 december jl. heb ik maar aan me voorbij laten gaan. Die verduistering vond ‘s ochtends rond 8:30 uur plaats. De kans om er wat van te zien was vanwege de bewolking niet erg groot, en bovendien verdween de maand rond het tijdstip van de totaliteit weer onder de horizon. Een (gedeeltelijke) zonsverduistering rond zonsopkomst is echter een heel ander verhaal …

IJs en weder dienende, in dit geval eigenlijk wolken en weder dienende, zal er morgenochtend tussen 8:02 en 10:40 uur vanuit Nederland en België een gedeeltelijke zonsverduistering te zien zijn. Daarom heb ik de eclipsbrilletjes, de plaatjes lasglas en mijn zelf in elkaar geknutselde zonnefilters maar vast opgezocht …

Zo mooi als op de vroege ochtend van 31 mei 2003 zal het vast niet zijn, maar ik wil het toch niet missen morgen. Nadat ik zaterdag 31 mei 2003 rond kwart voor vier ‘s ochtends in de auto was gestapt, stond ik een klein uurtje later samen met nog enkele fanatieke sunwatchers op de koude en nog in duisternis gehulde dijk aan de Waddenzee bij Paesens Moddergat …

Om 5:21 uur verscheen het eerste puntje van de zon boven de horizon. Vervolgens verhief de zon zich in de vorm van een smalle sikkel vanuit een zachte roze gloed boven de Waddenzee. Omdat er een lichte vochtlaag boven zee hing, was het schouwspel vrijwel helemaal met het blote oog te aanschouwen, de eclipsbril kwam er pas na verloop van tijd aan te pas …

Het viel niet mee om zo vroeg op te staan, en het was vooral in het begin nog akelig koud op de zeedijk, maar ik heb er nooit een moment spijt van gehad, want het was sprookjesachtig mooi die dag …

Als het morgenochtend helder is, en als je er even wat tijd voor vrij kunt maken, zoek dan een plekje op met vrij zicht op de oostelijke horizon. En als je het voor het kiezen hebt, zoek dan een plekje uit met wat water op de voorgrond voor een mooie weerspiegeling. Ik heb mijn locatie al uitgekozen, al vrees ik dat er geen water, maar ijs op de voorgrond zal liggen, maar dat mag de pret niet drukken …

Als je gaat kijken, kijk dan in elk geval bij helder weer niet met onbeschermde ogen naar de zon als hij al wat verder boven de horizon staat! Je ziet dan wat minder van het landschap om je heen, maar het is een behoud voor je ogen.

Voor het geval dat het bewolkt is, kun je altijd hier nog even kijken naar de prachtige gedeeltelijke eclips boven het Wad op zaterdag 31 mei 2003.

Voor mijn SWF nr. 100 heb ik een greep in het archief gedaan, omdat ik vond dat het iets speciaals moest worden. Met een aantal foto’s van de gedeeltelijke zonsverduistering in de vroege ochtend van 31 mei 2003, hoop ik dat die opzet geslaagd is. Voor deze unieke gebeurtenis ben ik ‘s ochtends rond vier uur in de auto gestapt om het spektakel te zien en vast te leggen bij het voormalige vissersdorp Paesens & Moddergat aan de Waddenzee. Het was onvergetelijk om de zon boven zee te zien opkomen alsof het de maan was …

For my SWF nr. 100 I took some pictures from my archive, because I think it should to be something special. With some photos of the partial eclipse of the sun in the early hours of may 31 2003, I hope to achieve this. To watch and photograph this unique event, I got into my car around four o’clock in the morning and drove to Paesens & Moddergat, a former fishing town in the northern part of the Netherlands at the coast of the Waddensea. It was unforgettable to see the sun rise above the sea as if it were the moon …

31 mei 2003 – 5:23 uur:

31 mei 2003 – 5:24 uur:

31 mei 2003 – 5:32 uur:

31 mei 2003 – 5:43 uur:

31 mei 2003 – 5:57 uur:

Attentie!

Sinds drie weken doen zich problemen voor m.b.t. de verwerking van reacties. Als u de melding “Service Unavailable …” ziet nadat u een reactie hebt verzonden, ga dan a.u.b. even terug met de terug-knop. Verstuur de reactie dan nogmaals, maar dan met een ander e-mailadres en/of zonder de URL van uw weblog of website in te vullen. Mogelijk kan de reactie dan wel worden verwerkt. Als u de URL van uw weblog onderaan de reactie schrijft, kan ik u daar vandaan bezoeken om u te bedanken voor alle moeite.

Attention!

Since three weeks there are some technical problems with the sending of comments. When you see the message “Service unavailable …” after sending a comment, please go back using the back-button. Then try to send the comment again, but please use another e-mailadress and/or don’t fill in the URL of your blog or website. Perhaps sending the comment will work this way. If you type the URL of your blog in the comment, I can visit you from there to say thanks.

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend … – … Enjoy your weekend

Hoewel we nog maar enkele dagen thuis waren na een heerlijke vakantie in Zuid-Frankrijk, stapten we dinsdagavond 10 augustus omstreeks 21 :00 uur opnieuw in de auto om af te reizen naar Frankrijk. Ditmaal was Noord-Frankrijk ons doel, we wilden namelijke de grote zonsverduistering van 11 augustus 1999 meemaken. Omdat de weersituatie uiterst onzeker was, bepaalde we pas op het laatste moment onze bestemming. Omdat de verschillende meteorologen geen duidelijkheid konden bieden omtrent het weer, gokten wij uiteindelijk op Laon, precies midden op de eclipsbaan. De totale verduisteringsfase zou hier 2 minuten en 12 seconden duren …

Volgens de berichten zou het enorm druk worden in de totaliteitszone, men sprak van de grootste verkeerschaos ooit. Om het eventueel uit te kunnen zingen in een oneindig lange file, hadden we voldoende eten en drinken en een jerrycan met water en ons campinggas mee. Aafje kreeg achter in de auto een geïmproviseerd bed tot haar beschikking.

De meeste parkeerplaatsen aan de snelweg stonden al behoorlijk vol. Na een voorspoedige reis, vonden we rond drie uur ‘s nachts een paar kilometer ten zuiden van de snelweg een mooi plekje bij Laon. Het lange wachten kon beginnen. Terwijl Aafje achter in de auto wat probeerde te slapen, kuierde ik regelmatig wat heen en weer.

Het was koud, kil en donker. De parkeerplaatsen en de bermen aan beide kanten van de weg waren al snel helemaal vol gestroomd met mensen van verschillende nationaliteiten. Behalve Fransen stonden er voornamelijk Nederlanders, Belgen en een paar Denen. Iedereen probeerde op zijn eigen manier de nacht door te komen, er werden zelfs een paar tentjes opgezet om de rest van de nacht in door te brengen.

Er was maar één gespreksonderwerp: het weer. Toen het daglicht de nacht had verdreven, hing een dik wolkendek laag over het Franse landschap. We hebben nog even in overweging genomen om een ander plekje te zoeken, maar waar zouden we dan in godsnaam naar toe moeten? Verder naar het oosten, of juist meer naar het westen? Omdat de zon in de loop van de ochtend een paar maal door de wolken heen prikte, en omdat het intussen enorm druk was op de weg, besloten we er maar het beste van te hopen en te blijven waar we waren …

Juiste op het moment dat we zagen dat de maan al een mooi stukje voor de zon was geschoven, klonk “Let the sun shine” uit de radio. Even gloorde er hoop, zou de lucht nu dan definitief openbreken?

Het tegendeel was echter het geval. Vlak voor het moment van de volledige verduistering trok de lucht weer helemaal dicht. Ik kon wel janken …

De kans om een glimp van de parels van Bailey, de diamantring en de corona op te vangen was nihil. Daarom besloot ik me te concentreren op de komst en het vertrek van de maanschaduw. Ik had gelezen dat deze als een zwarte muur op je af zou komen…

Voordat we het in de gaten hadden was de verduistering echter al over ons heen gevallen. Rond 12:25 uur was het ineens ècht donker om ons heen. De straatverlichting ging aan en aan de horizon was een soort van mysterieus ochtendgloren zichtbaar. Zelfs Franse auto’s die passeerden reden met de verlichting aan, en dat wil wat zeggen.

Even was het helemaal stil … zelfs de vogels deden er het zwijgen toe …

Tegen het eind van de totale verduistering begon vanuit het westen het “ochtendgloren” zichtbaar te versnellen tot het met een noodgang over ons scheerde, hierbij was de schaduwrand goed te zien. De snelheid waarmee dit plaatsvond is enigszins te vergelijken met het kijken naar een zeer laag overvliegend groot vliegtuig.

Ineens was het weer licht. Her en der klonk gejuich en applaus klonk op.

Hoewel ik nog steeds jaloers ben op degenen, die in feite slechts enkele kilometers naar het oosten een praktisch onbewolkte eclips hebben kunnen volgen, was het toch een fantastische ervaring. De plotseling intredende duisternis en de stilte die over het landschap viel, leverden een onvergetelijk kippenvel-moment op.

Kort na de volledige verduistering hebben we de terugreis aanvaard. We zaten nog maar nauwelijks in de auto, of de lucht begon open te breken. De eerste kilometers naar de autoroute, reden we in een aaneengesloten lint van auto’s. Eenmaal op de snelweg verliep de reis opnieuw voorspoedig. Het was weliswaar druk op de snelweg, maar van files hebben we geen last gehad, zodat we tegen zeven uur ‘s avonds weer thuis waren.

De avond hebben we doorgebracht met het bekijken van video-opnamen van her en der in Europa. Het lyrische verslag van Erwin Krol aan de westkust van Frankrijk, was onvergetelijk.