Lichtlijnig

Het is dit weekend vlindertelweekend, daarbij is het de bedoeling om een kwartier lang alle vlinders te tellen die je in je tuin ziet fladderen of zitten. Wel, daar ben ik over het algemeen snel klaar mee, want met een gemiddelde van pakweg twee vlinders die ons tuintje dagelijks aandoen, moet ik al heel veel geluk hebben om in dat ene kwartiertje tussen de buien door een vlinder te zien …

Donderdagmiddag lukte het me om een klein koolwitje te fotograferen, terwijl het diertje zich tegoed deed aan de bloemen van één van de vlinderstruiken. Het viel nog niet mee om hem enigszins accpetabel op de foto te krijgen, want de wind deed bloemen en vlinder regelmatig heftig heen en weer zwiepen. Toen ik hem eindelijk echt scherp in beeld had, dook de vlinder met zijn kopje onder in de bloem, waardoor er een stukje van zijn rechter vleugel buiten beeld viel …

Gistermiddag lukte het me eindelijk om het blauwtje, dat zich regelmatig even in ons tuintje laat zien, in beeld te vangen. Deze kleine, o zo onrustige fladderaar, waarvan ik denk dat het een vrouwlijk boomblauwtje is, was me in de afgelopen weken steeds te snel af …

Ook nu nam het beestje weer niet de tijd om even rustig te poseren. Nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, vloog hij meteen weer op. Amper een meter verderop streek hij weer neer op een plant. Daar kon ik nog net één foto maken, voordat hij weer over de schutting naar de buren verdween …

Nu Aafje vakantie heeft kunnen we ook eens door de week samen op pad. Omdat Aafje al geruime tijd niet meer in De Deelen was geweest, hebben we daar aan het begin de vanmiddag een fotokuiertje gemaakt. We hebben daarbij wijselijk gekozen voor één van de kortste routes: rechts van de parkeerplaats het terrein in, en aan de andere kant terug over het steigerpad.

Lucht en water lagen er weer prachtig bij met de wollige witte wolken, die onder en boven rustig voorbij schoven …

Er waren betrekkelijk weinig waterjuffertjes te zien, maar het onderstaande stelletje vormde op zo’n mooi plekje een paringsrad, dat ik ze niet kon missen …

Ongeveer halverwege het pad zat een konijntje lekker te knabbelen bij de rietkraag …

Terwijl we rustig dichterbij kwamen, trok hij zich lange tijd niets van ons aan. Voor alle zekerheid ging hij op een bepaald moment echter toch maar aan de andere kant van het pad zitten. Als klein konijn weet je tenslotte maar nooit wat zulk volk van zins is. Pas toen we tot op een meter of vijf waren genaderd, huppelde hij het kreupelhout in …

Er dartelden diverse vlinders rond, waaronder een dagpauwoog, een atalanta, een paar distelvlinders, een keur aan bonte zandoogjes en diverse witjes. Uiteindelijk is alleen dit witje, dat zo mooi op een wilgenroosje (Chamerion angustifolium) zat, door de keuring gekomen …

Op één van mijn favoriete bankjes hebben we even een rookpauze gehouden. Erg lang heeft die pauze niet geduurd, want het zonnetje begon al snel te steken, zodat we ons meteen nadat onze shagjes in rook waren opgegaan over het bruggetje naar de overkant van het petgat hebben begeven.

De paars-gele bitterzoetbloemen (Solanum dulcamara) waren bijna allemaal al uitgeboeid, maar hier en daar hing er nog eentje fotogeniek te zijn …

Terwijl de bloemetjes van de bitterzoet langzaam hun kleur verliezen, beginnen de bessen van dezelfde plant mooi rood te kleuren …

Op het steigerpad ben ik niet meer aan fotograferen toegekomen, want het begon me alweer warm genoeg te worden. Wat nog wel even vermeldenswaard is, is dat we halverwege het pad werden herkend en aangesproken door iemand die dit weblog en zijn voorgangers al lange tijd volgt. Nadat we een tijdje hadden staan praten over mijn ervaringen met de Canon Powershot SX1 IS, hebben we onze weg vervolgd.
Het was leuk je te leren kennen, Dora. Succes met het vinden van een camera!