Lichtlijnig

Nu het einde van de meteorologische winter in zicht is, kan ik wel stellen dat ik een prima winter heb gehad. Sinds ik MS heb, heb ik nog niet eerder in zo’n lange periode zo duidelijk kunnen ervaren dat ik me tegenwoordig beter kan wapenen tegen kou dan tegen warmte. Omdat het dankzij de vele sneeuw ook nog eens een erg fotogenieke winter was, heb ik deze winter meer fotokuiertjes gemaakt dan gemiddeld in de voorgaande winters. Die fotokuiertjes kostten me – ook weer dankzij diezelfde hoeveelheid sneeuw – stuk voor stuk veel kracht, maar ze  leverden me ook steeds weer energie op …

Nu, aan het eind van de winter, ben ik even door mijn energie heen. Ik begin letterlijk en figuurlijk zwarte sneeuw te zien. De plotselinge ziekenhuisopname van Aafje vorige week dinsdag, en de stress en extra drukte die dat met zich meebracht, heeft er flink ingehakt. Alleen al over mijn avonturen in de lokale supermarkten zou ik bijna een boek kunnen schrijven. Man, man, wat zitten die winkels tegenwoordig onlogisch in elkaar. Ik heb steevast twee of drie rondjes nodig, voordat ik alles wat op het lijstje staat heb gevonden. Natuurlijk, die onlogische inrichting van de supermarkten is ervoor bedoeld om de consument maar zoveel mogelijk te verleiden tot allerlei onnodige aankopen. Maar hoe vermoeiend die rondjes door de supermarkt ook waren, ik ben mooi niet in die marketingtrucs  getrapt. Meer dan er op mijn boodschappenlijstje stond, zat er uiteindelijk niet in mijn winkelwagen …

Gelukkig knapt Aafje de laatste dagen zienderogen op. Ze krijgt zelfs alweer praatjes. 
Dat betekent dat ik de komende dagen zowel letterlijk als figuurlijk een stapje minder kan doen. Naar het zich laat aanzien krijgen we voorlopig vooral te stellen met grijs en regenachtig weer. Dat lijkt me in de huidige situatie een prima weertype om het ook met mijn fotokuiertjes even kalm aan te doen en voor het weblog terug te vallen op mijn rijk gevulde archief, totdat de zwarte sneeuw uit beeld is verdwenen …

Blauw van de kou …

En nog steeds niks te bikken …

Nog maar weer eens een stukje verderop kijken dan …

Eerlijk gezegd had ik me voorgenomen om pas weer in de spiegel van de kapper te kijken als we de winter achter de rug zouden hebben, maar toen ik eind vorige week een blik in onze eigen spiegel wierp, leek me dat bij nader inzien toch niet zo’n goed plan. Vorst, sneeuw en dooi dansen al vanaf half december om elkaar heen. Die dans werd vandaag voortgezet met een vers sneeuwdek. Het kan nog best een week of drie duren voordat deze dans voorgoed ten eind loopt, tegen die tijd zal de kapper waarschijnlijk een heggeschaar nodig hebben om mijn warbos weer enigszins in model te krijgen. Dat was voldoende reden om toch maar een afspraak voor vandaag te maken …

Dat uitgerekend vandaag onder waarlijk barre omstandigheden het NK marathon op natuurijs zou worden verreden op het Zuidlaardermeer, dat wist ik toen nog niet. En dus restte me niets anders dan de auto sneeuwvrij te maken en op pad te gaan, nadat ik voor Omrop Fryslân TV de finish van de vrouwen en de start van de mannen had gezien.

Na een vlotte, maar degelijke knipbeurt had ik nog wel even tijd om voor de derde maal deze week even naar het Opeinde kanaal te rijden. Daar zwemmen de laatste tijd een paar prachtige wintergasten rond, die ik graag op de foto wil hebben. Tot dusver heb ik echter nog geen succes gehad. Zondagmiddag heb ik er weliswaar een paar op de foto gekregen, maar ik was niet tevreden over het resultaat. Gistermiddag was ik daar in de barre open vlakte helemaal kansloos, en dus moest er nog een derde poging volgen …

Terwijl ik in noordelijke richting langs het kanaal reed, zag ik bij het viaduct in de Wâldwei een paar vogels dobberen die aan het signalement van de door mij gezochte exemplaren voldeden. Vlak voorbij het viaduct zette ik de auto aan de kant van de weg. Tijdens het uitstappen zag ik een viertal ganzen naderen, die ik nog net van achteren kon vastleggen. Daarna liep ik terug naar het viaduct om post te vatten tegen één van de pilaren. Toen ik na een tijdje eens voorzichtig om de pilaar heen gluurde, zag ik tot mijn afschuw dat mijn doelwit zich had omgedraaid en intussen alweer een stuk zuidelijker zwom …

Er kwamen echter wel een paar andere watervogels bij me in de buurt: kuifeenden …

Een van de mannetjes dook op een bepaald moment op met iets in zijn snavel …

Het leek me een schelpdier te zijn, dat eigenlijk net iets te groot en te stevig was …

Het kostte duidelijk moeite om deze lunch te kraken …

Als om duidelijk te maken dat het weliswaar een hele hap was, maar dat het toch echt zijn hap was en dat hij niet van plan was om die met wie dan ook te delen, zwom hij steeds rusteloos heen en weer …

Zelf begon ik intussen ook wat rusteloos te worden. Rusteloos en koud … daarom ben ik eerst maar in de auto gestapt om nog eens een stukje verderop te kijken. De resultaten daarvan zal ik morgen presenteren.

Eindelijk beleven weer eens een echte winter. Na een koude december, waarin de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uitkwam op 1,0 ºC (normaal 3,4 ºC), volgde een nog koudere januari. Bij het KNMI in De Bilt is de gemiddelde temperatuur in januari uitgekomen op -0,5 ºC (normaal 2,2 ºC). Hier in het noorden was het nog een stuk kouder. In ons tuintje ben ik uitgekomen op -2,2 ºC tegen normaal 2,2 ºC …

In ons tuintje heb ik 29 vorstdagen kunnen noteren (minimumtemperatuur lager dan 0,0 ºC), normaal zijn dat er ca. 13. Zesmaal kon ik strenge vorst noteren, terwijl dat volgens het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 normaal tweemaal het geval is. Januari telde 14 ijsdagen (dagen waarop de maximumtemperatuur niet boven het vriespunt komt), terwijl dat er normaal ongeveer 5 zijn …

De laagste temperatuur was in ons tuintje -12,2 ºC op 8 januari. Omdat de lucht boven ons land op die dag extreem koud was, kon ik ’s ochtends rond 11 uur een korte video-opname maken van een in onze regionen zeldzaam verschijnsels: poolsneeuw.

Het gevolg van al deze kou was dat er aan het eind van de eerste week van het nieuwe jaar o.a. in de Jandurkspolder weer geschaatst kon worden. Grote toertochten konden er in Fryslân helaas nog niet worden uitgezet, omdat het behalve koud vooral ook wit was. Vooral op 2 januari en in het weekend van 9 en 10 januari viel er weer veel sneeuw. In dat laatste weekend trok er een sneeuwjacht over het noorden van het land, waardaar sneeuwduinen van een meter hoog werden gevormd en sloten en vaarten vol sneeuw waaiden …

Ondanks de grote hoeveelheden sneeuw zal januari toch als een relatief droge maand de boeken in gaan. Gemiddeld viel er over ons land ca. 41 mm tegen normaal ca. 69 mm. In ons tuintje viel ongeveer 51 mm neerslag. Omdat op 28 januari de dooi tijdelijk intrad, viel de neerslag eind januari vooral in de vorm van regen en natte sneeuw …

Na een gematigde aanloop laat februari zich inmiddels ook van zijn beste winterse kant zien. Gisteravond is er opnieuw koude lucht over ons land uitgestroomd, wat afgelopen nacht resulteerde in een minimumtemperatuur van -8,2 ºC. Op dit moment (14:00 uur) vriest het hier met -5,6 ºC nog steeds matig. Volgens de tiendaagse prognose van het KNMI lijkt het voorlopig koud te blijven, maar ook nu dreigt sneeuw in de tweede helft van de week weer roet in het eten te gooien. Voorlopig ziet het er naar uit dat we de vogels de komende tijd maar wat moeten blijven bijvoeren. En verder wachten we het maar weer af …

De lange, koude en witte winter lijkt langzaam maar zeker ten eind te komen, maar hij aarzelt nog steeds …

The long, cold and white winter seems to come to an end slowly, but it’s still hesitating …

Deze foto’s zijn maandag gemaakt, toen de laatste sneeuwbuien over het IJsselmeer trokken …

These photos were made last monday, when the last snow showers came over the IJsselmeer …

Intussen loopt de temperatuur langzaam op en is de meeste sneeuw weggesmolten …

Meanwhile the temperature is rising slowly and most of the snow melted away …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Maak er een mooi weekend van! … – … Enjoy your weekend!