Lichtlijnig

Tijdens onze herfstkuier in De Deelen van vorige week maandag stelde ik Johan voor om binnenkort ook eens samen naar het Aeckingerzand – in de volksmond bekend als de Kale Duinen – te gaan om te kijken of we er wat lijnen, vormen en structuren in het zand zouden kunnen fotograferen. Dinsdagmiddag was het zover. Dat het een zwaar tochtje zou worden door het rulle zand, had ik vooraf wel ingecalculeerd. Achteraf bekeken was het de extra vermoeidheid zeker weer waard …

Terwijl wij ons een weg zochten door het rulle zand en regelmatig even halt hielden in de beschutting van een duinpan, richtten we onze blik niet alleen op de ons omringende zandvlakte. Regelmatig keken we ook even naar boven …

Alsof het een kudde op de heide grazende schapen was, zo dreef er een grote hoeveelheid cirrocumulus of schapenwolkjes over de zandvlakte …

Toen we aan het eind van onze zwerftocht terug waren bij de picknicktafel bij de bovenstaande bomen, zag ik dat er daarboven nog meer te zien was …

Aan de rand van de kudde schaapjes verschenen prachtige cirruswolken, ook wel windveren genoemd …

Terwijl we ons peukje rookten, trokken de schaapjes zich wat terug en kregen de windveren steeds meer ruimte om in mooie ragfijne weefsels verder uiteen te waaien …

Op weg terug naar huis besloot ik voor alle zekerheid de lucht wat in de gaten te houden, want de omstandigheden leken gunstig te zijn voor het ontstaan van een parhelium of bijzon …

Wordt vervolgd in het kader van Skywatch Friday …

Het beviel ons alle drie prima om met de stevige westenwind in de rug langs het Wad te fietsen, maar hoe verder we oostwaarts zouden gaan, hoe verder we ook weer tegen de wind in zouden moeten tornen. Daarom zijn we op een bepaald moment de dijk weer overgestoken om door het weidegebied terug te gaan in de richting van Formerum …

In de bermen van dit landweggetje dartelden diverse vlinders rond, maar zoals aan Jetske’s wapperende haardos en het lange gras te zien is, was het zinloos om te stoppen in de hoop een paar macrofoto’s te kunnen maken. Daarvoor waaide het veel te hard …

Wie zich wel gemakkelijk liet fotograferen was een tureluur die geruime tijd met de kop in de wind op ‘n paaltje bleef staan …

En ook de koeien die lekker in de wei lagen te herkauwen vormden een gemakkelijk doelwit voor onze camera’s …

Hoewel de lucht nog steeds overwegend lichtblauw kleurde, verschenen er meer en meer cirruswolken of windveren aan de lucht …

Hoe mooi die vederwolken ook zijn, ze willen nog wel eens wijzen op een weersverandering, zoals de nadering van een warmtefront. En dat bleek later op de dag weer eens uit te komen …

Sneller dan verwacht waren we terug bij Formerum. Omdat we ons hadden voorgenomen alles uit deze laatste dag op Terschelling te halen en omdat de accu van mijn fiets nog wel enige kilometers leek toe te staan, besloten we nog even door te fietsen naar de duinen bij West aan Zee …

Morgen een paar foto’s van prachtige bloemen in de duinen …