Lichtlijnig

Terwijl Aafje aan het begin van de middag haar warme bedje weer opzocht, omdat ze nog steeds ziek is en haar rust nodig heeft, heb ik weer eens een deel van mijn zuidwestelijke rondje gereden. Aan de Alde Ie bij Gorredijk heb ik de auto even stil gezet op het plekje waar ik ruim twee weken geleden nog wat kleine sneeuwduinen fotografeerde. Langzaam, heel langzaam verdwijnen de laatste sneeuw- en ijsresten uit de sloten en vaarten …

Vooral voor de watervogels breken er nu eindelijk weer betere tijden aan. Een paar Canadese ganzen waggelden van de vaart naar een plas verderop in het veld. “Kom op ma, we gaan weer eens even lekker baden,” leek pa gans te zeggen …

Voor pa leek de plas echter niet diep genoeg. Voor hem werd het waden in plaats van baden …

Aan de andere kant van de weg zag ik in de verte een grote groep kieviten zitten. Ik had het geluk dat de hele club de lucht in ging en vlak bij me langs vloog …

Als de kieviten er eenmaal weer zijn, kan het nooit lang meer duren voordat het echt voorjaar is …

Nog even een shotje van de ‘wetlands’ …

Ook de buizerd, die nu nog bijna door de koude wind van zijn paaltje werd geblazen, leek zich te verheugen op het naderende voorjaar dat hem vast weer lekkere hapjes zal bieden …

Op weg terug van de dobbe naar de auto heb ik nog geprobeerd om een paar van de staartmeesjes, die in een groepje in het bos rond dartelden, op de kiek te krijgen, maar daar bleef in de wirwar van takken en twijgjes zoals zo vaak niets van over. Gelukkig heb ik meer verstand van landschapjes …

Terug in de auto heb ik koers gezet richting Gorredijk. Onderweg wierp ik met meer dan gewone belangstelling regelmatig een blik op de lucht. Ik was van huis gegaan met de gedachte dat er vandaag wellicht wat fotogenieke wolkenpartijen te zien zouden zijn, en zo te zien zou het best eens die kant op kunnen gaan. In noordelijke richting leek zich een mooie grote aambeeldwolk te ontwikkelen, maar omdat het druk was op de weg tussen Hemrik en Gorredijk had ik geen gelegenheid om op een mooi plekje te stoppen. Pas toen ik voorbij Gorredijk op de Alde Ie reed, had ik weer rust en ruimte om me heen …

Al snel had ik een mooi plekje gevonden waar ik zonder passanten te hinderen de auto met twee wielen in de berm kon zetten. Dat moet tegenwoordig weer met beleid gebeuren, want sommige bermen zijn de laaste weken weer veranderd in verraderlijke modderpoelen. De bermen lagen er hier nog mooi stevig bij, maar nadat het land er een groot deel van het jaar droog bij heeft gelegen, staan de ‘wetlands’ na de novemberregen weer onder water. Dat is overigens niet ongewoon. De landerijen links en rechts van de Alde Ie liggen erg laag en staan in najaar en winter vaak deels onder water. Vorige jaar trof ik daar op 2 november nog een aantal pakjes hooi in de nattigheid aan …

Enfin, terug naar de lucht, want die was het aanzien weer alleszins waard. Het buiencomplex dat in het noorden voorbij trok, had zelfs meerdere wolken die zich tot een aambeeld probeerden te ontwikkelen. Daar kregen ze de kans echter niet voor, want ze verwaaiden in de krachtige wind …

Terwijl de wolken verder verwaaiden, raakte ik behoorlijk doorgewaaid daar op de frisse Friese vlakte. Ik stel me zo voor dat het daar rond de toppen van die hoogste wolken nog veel harder waaide. Zo te zien stormde het daar flink, met fraaie, bijna perfect geometrische figuren tot gevolg …

Nog een laatste blik op de wolkenlagen, en dan op naar De Deelen …