Lichtlijnig

Na een koele en natte zomer volgde dit jaar een warme en zonnige septembermaand. De gemiddelde temperatuur over september is in De Bilt uitgekomen op 15,6 °C, tegen een langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 van 14,2 °C. In ons tuintje kwam de gemiddelde temperatuur uit op 15,3 °C, tegen een langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 van 13,7 °C. Vorig jaar was het in september in ons tuintje met een gemiddelde temperatuur van 13,2 °C ruim 2 graden kouder …

In ons tuintje heb ik in september 12 warme dagen (20,0 graden of warmer) en 3 zomerse dagen (25,0 graden of warmer) kunnen noteren. Even ter vergelijking: in de hele zomer (juni. juli, augustus) heb ik maar 4 zomerse dagen kunnen noteren. De wisselvalligheid, die zo kenmerkend was voor de zomer, zette ook in september echter door. Zo was het op 1 september donker, triest en winderig …

Terwijl het op 2 september warm en zonnig weer was …

Ook over de hoeveelheid neerslag hadden we in september niet te klagen. Gemiddeld over het land viel 65 mm tegen 78 mm normaal. In ons tuintje heb ik in september 69 mm neerslag opgevangen, tegen normaal ca. 77 mm …

Er werd een muggenplaag verwacht, maar die bleef hier gelukkig uit. Wel waren er zowel in september als in oktober nog diverse andere vervelende insecten actief. Van de wespe, die regelmatig even komen snoepen bij de klimop kan ik nog wel genieten. Veel minder blij ben ik met het feit, dat ik ondanks regelmatige controle, naar alle waarschijnlijkheid onlangs toch een tekenbeet heb opgelopen. Voorlopig zit ik dan ook weer aan de antibiotica, we moeten er maar weer het beste van hopen …

Het bont zandoogje dat ik hier gisteren liet zien is niet de enige bezoeker van de klimop naast het terras. Een keur aan insecten strijkt daar graag eens op neer. Een blauwtje was me vorige week diverse keren te snel af, maar de grote jongen die vorige week donderdag vlak naast me ging zitten, wilde wel even wachten tot ik mijn camera had scherpgesteld …

In eerste oogopslag dacht ik dat het een gewone wesp was, maar daarvoor was hij aan de grote kant. Kijkend naar het formaat en de overheersende rode kleur, denk ik dat het een hoornaar is. Hij gaf me de kans om drie foto’s te maken, daarna verdween hij, en dat vond ik eerlijk gezegd helemaal niet erg. Het is een mooi beestje om te zien, maar ze schijnen akelig gemeen te kunnen steken. Dergelijke beestjes ben ik liever kwijt dan rijk als ze eenmaal op de foto staan …

We krijgen van alle kanten hulp bij het verorberen van onze druivenoogst: vrienden, familie, buren, merels, spreeuwen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Donderdagmiddag zag ik vanuit mijn computerhoekje dat er een wesp zat te snoepen van een druif die op de terrastafel was gevallen …

Toen ik even later met de camera ter plekke was, zette de wesp het op een lopen. Althans, dat probeerde hij, want echt snel ging het niet …

Enigszins slingerend liep het beestje over de tafel, nu eens liep hij weg van de camera, dan weer kwam hij er recht op af. Het had er alle schijn van dat de druif waarvan hij had zitten snoepen al een tijdje op de tafel had liggen gisten en dat de alcohol hem naar het hoofd was gestegen …

De kunst van het vliegen was hij blijkbaar niet meer machtig in de staat waarin hij verkeerde, want hij bleef maar lopend over het randje van de tafel op zoek naar een uitweg. Toen ik hem daarbij nog eens op de korrel nam, werd het beestje agressief …

Blijkbaar was hij zo dronken, dat hij was vergeten dat hij een prima wapen heeft in de vorm van zijn angel, want hij wilde met me op de vuist …

Zo zie je maar weer: drank maakt meer kapot dan je lief is …

Deze ongenode gast valt niemand meer lastig …

In verband met het warme weer heb ik me de afgelopen dagen vooral in huis en tuin vermaakt. Een kleine rondgang door de tuin maakte al snel duidelijk dat de spinnentijd weer is aangebroken. Op verschillende plaatsen is weer hard gewerkt aan de bouw van prachtige webben. De kleine spin op de onderstaande foto had een prachtig plekje uitgezocht voor zijn web: midden in de tuin tussen de pergola en de vlinderstruik. Daar had niemend er last van …

Het kleine beeste op de tweede foto had een minder goed plekje uitgezocht voor zijn web: het hing precies boven het pad tussen de pergola en de schuur. Nadat ik er donderdagavond op een onbewaakt moment met mijn (nog steeds) weelderige haardos tegenaan was gelopen, is dit web niet meer …

Vlak bij het terras en de vijver zat een veel groter exemplaar, zo’n echte grote harige kruisspin, in zijn web te wachten op een prooi …

Dit web leek precies op de vliegroute van diverse insecten te zijn gebouwd, want er raakte regelmatig ‘n beestje in verstrikt …

Donderdagmiddag betrapte ik deze spin, toen hij een wesp aan het wegwerken was …

Ik kon het niet laten om even wat video-opnamen van dit gebeuren te maken …