Lichtlijnig

Nadat ik dinsdag een ritje en twee voor mijn doen flinke fotokuiers had gemaakt, heb ik gisteren een ritje gemaakt met alleen een aantal tussenstops langs de weg om wat foto’s te maken. Rondom Aldeboarn en het natuurgebied De Deelen zijn het nog steeds voornamelijk ganzen die het land kleuren …

Nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, zat ik wat te mijmeren of ik de camera even op het statief zou zetten om wat video-opnamen te maken van die grote groep Canadese ganzen. Voordat ik een besluit had genomen, hoorde ik de hele groep echter al luid gakkend met ruisende vleugels opstijgen, ik kon nog net één foto maken toen een deel van de groep voor me langs vloog. Ik blijf dat een mooi gezicht vinden, al moet je niet direct onder hun vliegbaan staan, zoals ik onlangs heb ondervonden …

Een paar kilometer verderop wilden twee Canadese ganzen wel even voor me poseren, terwijl ze lekker in het zonnetje, fier met de kop in de frisse wind op de kruin van een dijk stonden …

Voor het overige waren het vooral scholeksters en kieviten die zich lieten zien. Zij kleurden vooral de bermen. Blijkbaar valt daar meer en makkelijker voedsel te vinden nu de weilanden er na een intussen al lang durende droge periode nog steeds bruin, dor en schraal bij liggen …

De meeste scholeksters moeten volgens mij niet zoveel hebben van fotografen, want meestal zetten ze het meteen op een lopen zodra je stopt. Kieviten zijn wat dat betreft net wat makkelijker, zo ook het onderstaande exemplaar, dat zijn in het zonnetje glanzende, subtiel gekleurde verendek wel even wilde tonen …

Bij de Bokkumer Mar (kaartje Google Maps) waren twee meeuwen aan het stoeien met een plastic zak die in het water dobberde. Dat sluit helaas mooi aan bij het artikel dat Sjoerd van bVision vandaag op zijn weblog heeft staan over de plastic soep die tegenwoordig in de oceanen drijft. Die vervuiling begint tenslotte dicht bij huis …

Om toch nog wat vrolijker te eindigen, kwam ik tot slot nog langs een keuterboertje, waar een paar schapen met lammetjes op het erf rond dartelden. Ook hier kleurt het gras nog allerminst frisgroen, maar het is toch echt voorjaar …

Tot nu toe heb ik nog steeds vruchteloos uitgekeken naar de grutto, de kening fan’e greide … Volgende week dan maar!

“Weidevogels? Zijn die er wel dit jaar, het is zo akelig stil …,” luidde Hendrika’s reactie gisteren op mijn logje “Een bek vol drek“.
Dat is ook precies wat ik me gistermiddag zat af te vragen, terwijl ik een ruim twee uur (inclusief tussenstops) durende rit door normaal gesproken vogelrijke weidegebieden maakte …

Hier en daar zag ik een enkele kievit in het land zitten of duikelde er één door de lucht. Verder passeerde ik een weiland waar pakweg 10 tot 15 scholeksters zaten, maar ik moest wachten tot ik bij Aldeboarn was, voordat ik een koppeltje grutto’s zag. Het was een pak van mijn hart om te zien dat in ieder geval enkele exemplaren van de Kening fan’e greide (de Koning van de weide) zijn teruggekeerd op Friese bodem …

Hopelijk zitten er in het noorden en westen van de provincie en elders in het land meer weidevogels dan in ‘mijn rayon’, want anders ziet het er toch wel somber uit. Het is nog vroeg in het jaar natuurlijk, en het is erg droog, dus hopelijk komt er nog wat beweging in de populatie nu er een weersomslag is ingetreden. Veel regen lijken we de eerste dagen echter nog niet te krijgen. We zullen moeten afwachten hoe e.e.a. zich zal ontwikkelen. Ik zal volgende week nog eens een rondje maken …

Ik ben er niet gerust op. Net zo min als op de ontwikkelingen in het Catshuis trouwens … ;-(

Het is droog, kurkdroog, en dat begint vooral de weidevogels parten te spelen, omdat het steeds moeilijker wordt om voedsel uit de harde en droge grond te peuren of een nestje te maken. De merels die regelmatig onze tuin bezoeken, hebben daar geen last van. Speciaal voor hen houden we de modder in de oude tobbe extra nat, en dat vinden ze volgens mij geweldig. Gisteren betrapte ik mevrouw merel weer met een bek vol drek …

Ik had gehoopt hier vandaag iets zinnigs te kunnen zeggen over de uitslag van de Tweede Kamerverkiezingen van gisteren, maar daar valt weinig meer van te zeggen dan dat ons land nog altijd flink in verwarring lijkt te zijn en een akelige ruk naar rechts lijkt te hebben gemaakt. Met de VVD als grootste partij en een enorme winst voor de PVV houd ik mijn hart vast voor een peroxide-coalitie, maar ik houd hoop op paars-plus. Omdat het alle kanten op kan gaan met de formatie van een nieuw kabinet, pak ik hier maar gewoon weer de draad op waar ik hem gisteren had achtergelaten: bij de weidevogels.

Tot eergisteren had ik eigenlijk nooit veel geluk met het fotograferen van grutto’s. Als ik ze al kon vinden, dan bleef het meestal beperkt tot een enkeling die wel even ergens in het weiland of op een paal voor me wilde poseren. Zodra ze de lucht in gingen, waren ze me over het algemeen te snel af voor een foto …

Toen ik dinsdagmiddag ineens midden in de landerijen werd omgeven door een aantal grutto’s,  ben ik er eens goed voor gaan staan. Eerst leunend tegen een hek, later tegen de auto …

Het kan bijna niet missen of er moeten jonge grutto’s van verschillende nesten in het lange gras hebben gezeten, want op beide plekken bleven de volwassen grutto’s maar om me heen cirkelen. Zonder jongen waren ze waarschijnlijk al lang elders neergestreken om verlost te zijn van die vent met zijn camera …

Omdat het heerlijk weer was en de zon in nauwe samenspraak met de bewolking voor een mooi, wat diffuus licht zorgde, begon ik er steeds meer lol in te krijgen …

Het was een heerlijk uurtje daar te midden van de weilanden, terwijl de grutto’s om me heen cirkelden …

De show werd afgesloten door twee grutto’s, die in formatie laag over de groengele weilanden vlogen …

Je moet ze alleen weten te vinden …

Vorige week schreef ik hier over het tekort aan weidevogels. Over het algemeen is het stil in de weilanden rondom Drachten, slechts hier en daar hoor je nog regelmatig de roep van de diverse weidevogels. Eén van de plekjes waar je nog verhoudingsgewijs veel weidevogels kunt zien en horen, is in de buurt van Nes …

Omdat het gisteren overdag met de buien meeviel, ben ik ‘s middags in de auto gestapt om mijn zuidwestelijke rondje weer eens te rijden. Toen het zonnetje door het wolken heen begon te branden, heb ik de auto ten oosten van Nes op een mooi plekje in de berm gezet …

Terwijl ik post vatte tegen een hek, kon ik tussen het fluitekruid door meteen een eerste grutto die in het land rondscharrelde op de foto zetten. Zijn of haar kompaan koos meteen het luchtruim en vloog luid krijsend diverse keren over me heen …

Na verloop van tijd kreeg ik gezelschap van een collega-fotograaf en -blogger die zo ongeveer hetzelfde rondje reed, maar dan in tegengestelde richting. Nadat we even genoeglijk hadden bijgepraat over weidevogels, juffers en libellen, vervolgden we ieder onze weg …

Voor mij werd het een kort ritje, want al na een paar honder meter heb ik de auto opnieuw tussen het fluitekruid geparkeerd op een plekje waar links en rechts van de weg grutto’s te zien waren. Een van die prachtige vogels bleef geruime tijd voor me poseren op een dampaal, …

Zeg nu zelf, zoals hij daar staat is het toch echt “de kening fan’e greide” (de koning van de weide) …
Ook hier kozen een paar grutto’s het luchtruim om me te waarschuwen toch vooral niet te dichtbij te komen …

Morgen het vervolg, dan met mijn eerste grutto’s in volle vlucht.