Lichtlijnig

Zoals ik gisteren al schreef, ben ik gistermiddag weer samen met mijn fotomaatje het rietland in geweest om video-opnamen te maken van de werkzaamheden die onderdeel uitmaken van de rietcultuur in de Weerribben. In tegenstelling tot de laatste keer, toen het rietland schuil ging onder mist en rook, hadden we er ditmaal prachtig weer bij. Het zonnetje prikte met gemak door de eerste sluierwolken, maar de straffe oostelijke wind maakte het akelig koud …

Het was wel goed weer voor de rietsnijder om ons het aloude handwerk van het rietsnijden te tonen: snijden met snit, zoals dat in vaktermen wordt genoemd. Klaas vertelde dat hij voor dergelijke demonstraties nog steeds gebruik maakt van het handgemaakte snit (het mes) waarmee Jetske’s vader vroeger in het riet werkte …

Erg lang hield Klaas dat werk niet vol. Omdat het vrijwel voortdurend in gebogen houding wordt gedaan, doet dit werk een flinke aanslag op de rug. Het had echter lang genoeg geduurd om wat bruikbare video-opnamen en een paar foto’s te maken …

Stoer als altijd nam Jetske daarna het snit van Klaas over …

Als kleine meid was Jetske veel bij haar vader in het rietland te vinden …

Van hem had ze de kunst van het rietsnijden indertijd ook geleerd …

Ze wilde wel eens zien of ze die kunst nog steeds beheerste …

Alsof ze nooit anders had gedaan begon ze bosjes riet bijeen te pakken en te snijden …

Als een volleerd rietsnijder kamde ze de ruigte uit het afgesneden riet …

Tot slot legde ze het bosje riet trots bij de al eerder afgesneden bosjes …

Meer foto’s van Klaas, voorzien van deskundig commentaar, zijn te vinden in Jetske’s logje over het rietsnijden met snit.

Vandaag weer de hele dag in het riet in de Weerribben gezeten voor video-opnamen …

Nu eens zacht wuivend goud, dan weer lichtvoetig dansend zilver …

Morgen meer … Nu eerst rust …

Vanwege de hevige sneeuwval hebben mijn fotomaatje en ik vorige week donderdag besloten om onze gezamenlijke fotokuier maar even uit te stellen. We spraken af dat ik ‘ijs en weder dienende’ maandag naar de Kop van Overijssel zou komen. Dat bleek een goede keuze te zijn geweest, want het was vandaag prachtig weer en zowel de snelwegen als de andere doorgaande wegen waren goed berijdbaar. Het enige minpuntje was dat mijn ruitensproeiers bevroren waren, waardoor ik op de heenweg een paar maal aan de kant moest om de zoutaanslag van de ruiten te spoelen met de ruitenontdooier. Desondanks was ik vlot ter plaatse.

Nadat we onder het genot van koffie hadden bijgepraat, besloot me Jetske me te verblijden met een ritje door De Weerribben.

Natuurlijk moest ik even een tegenlichtopname maken van de tjasker. Dat had ik achteraf bekeken beter niet kunnen doen, want voor het optimale shot moest ik net een stapje teveel naar rechts maken. Het gevolg was dat ik weggleed en met mijn rechtervoet krakend door een dun laagje ijs onder een dikke laag sneeuw gleed. De rest van de tocht heb ik moeten maken met een natte (en stinkende) rechtervoet, maar een kniesoor die daar op let bij zulke mooie omstandigheden …

“Friese paarden in de sneeuw,” riep Jetske een tijdje later. En dus ging de auto aan de kant om opnieuw een paar plaatjes te schieten …

Jetske deed op alle mogelijke manieren haar best om de paarden te roepen, maar dat had slechts een averechtse uitwerking, want ze stapten steeds verder bij ons vandaan. Dan Jetske maar even op de foto …

Ook in Nederland ligt een flinke laag sneeuw …

Als je in De Weerribben bent, dan moet er natuurlijk ook riet op de foto. Her en der stonden nog bossen riet, die in afwachting van vervoer in schoven bijeen waren gezet. Ze gingen schuil onder een laag sneeuw …

Aan het eind van onze rit door deze prachtige witte wereld kreeg ik nog de kans om een paar reeën die fotograferen …

Bedankt voor deze prachtige rit door ‘jouw’ – ditmaal betoverend mooie witte – wereld, Jetske.