Lichtlijnig

Terwijl de Tourkaravaan zich in Zuid-Frankrijk tijdens de tweede rustdag opmaakt voor wat wel eens een barre driedaagse tocht door de Alpen zou kunnen worden, begin ik op mijn eigen manier weer bergopwaarts te gaan. De prednisolonkuur heeft de bacteriële infectie in mijn luchtwegen inmiddels aardig weten in te tomen. Dat wil echter niet zeggen dat ik er weer volledig overheen ben, want ik heb de afgelopen weken toch een aardig jasje uitgedaan. De vermoeidheid die normaal toch al mijn grootste vijand is, is er nog eens extra door aangewakkerd, en mijn benen hebben weer flink aan kracht ingeboet …

Dat alles zal echter niet beter worden door alleen maar passief in mijn hangmat te blijven liggen. Van echte fotokuiertjes zal deze week – ook gezien de weersverwachtingen – nog wel niet veel terechtkomen, maar ik zal me de komende dagen in elk geval weer wat actiever door weblogland gaan bewegen. Het zal niet lukken om alle 344 ongelezen items in mijn Reader in enkele dagen te lezen en te becommentariëren, maar ik zal zeker her en der weer een krabbeltje achterlaten. Verder heb ik me voorgenomen om ook zelf weer wat vaker een logje te plaatsen. Best kans dat die logjes dan gelardeerd zijn met foto’s uit het archief, want van alleen maar druppelfoto’s wordt een mens ook niet vrolijker …

We hebben dit jaar erg genoten van de waterlelie in onze vijver. Keer op keer kwamen er weer knoppen naar boven, die zodra ze hun kelk openden hun pracht tentoon spreidden. Dit is een van de laatste bloemen …

Woensdag wist de waterlelie me toch nog weer te verrassen. Terwijl ik ‘s middags op mijn knieën bij het vennetje bij de Merskenheide zat om het juffertje en zonnedauw te filmen, stortte Aafje zich op haar eerste zonnige vakantiedag op diverse klusjes in de tuin. Toen ik tegen vijven een kleine rondleiding kreeg om de eerste resultaten te bewonderen, viel mijn oog bij de vijver op een prachtige sprinkhaan, die heel parmantig op een van de bladeren van de waterlelie zat …

Een kwartiertje later zag ik vanuit mijn computerhoekje dat de zon het beestje prachtig in het licht zette. Dat plaatje kon ik natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan, en dus toog ik opnieuw gewapend met de camera naar de vijver …

Toen ik bijna drie kwartier later nog eens een kijkje bij de vijver nam, was het beestje naar de opstaande rand van het blad geklommen. Daar vandaan had hij vast een prima uitzicht over de vijver …

‘s Avonds rond acht uur was er in en rond de vijver geen spoor meer van het diertje te bekennen. Rest nog de vraag wat voor sprinkhaan het is …
Het zou wel eens de (bijna) volwassen mannelijke versie kunnen zijn van de nimf van de struiksprinkhaan, die in juni door onze tuin scharrelde. Maar als iemand argumenten heeft om aan te voeren dat het een andere soort is, dan houd ik me als altijd aanbevolen …

En dan nog even dit …
In verband met technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Gisteravond heb ik voor het eerst sinds het clubkampioenschap vorig jaar september weer een paar partijtjes petanque gespeeld met mijn maat Fokke. De routine is natuurlijk ver te zoeken na ruim driekwart jaar, maar met de techniek zit het nog steeds wel goed, zodat we beide partijen relatief eenvoudig wisten te winnen. Het grootste probleem is het gebrek aan kracht in mijn bovenbenen, maar met een stoel langs de baan waar ik tussen mijn worpen door even op kon zitten, was het wel te doen …

De krachttoer van gisteravond heeft zijn sporen wel degelijk nagelaten, maar dat heb ik er wel voor over. Vandaag beperk ik me daarom tot een kuiertje in eigen tuin, maar gelukkig valt daar ook vaak genoeg iets te zien …

Wat te denken van het zweefvliegje op een van de vele waterlelies die onze vijver de laatste weken sieren. Het schijnt een ware lusthof voor het diertje te zijn …

Enige tijd later later streek hij grotendeels bedekt met stuifmeel neer op een van de bladeren van de lampionplant, die vlak bij de vijver staat …

Na de verzengende hitte van vrijdag, toen het in ons tuintje ruim 32 graden werd, leek de temperatuur ook gisteren weer tropische waarden te zullen bereiken. Zo ver kwam het echter niet …

Rond 14:00 uur trok een eerste onweersbui over en daalden dikke regendruppels in ons tuintje neer.
De waterlelies leken meteen nog meer dan anders te sprankelen …

De temperatuur daalde in korte tijd naar een draaglijke 23 graden en de regen liet ons tuintje weer heerlijk fris geuren …

Na wekenlange droogte – in juni is er slechts 22 mm neerslag gevallen – was ons tuintje ook wel toe aan wat vocht …

In totaal viel er gisteren 11 mm neerslag. En ook de fotograaf vaart daar wel bij, zoals op deze foto’s te zien is …

Nee, geen primeur betreffende reacties op dit weblog, dat is en blijft een zootje. Strato en ik worden steeds bozer op elkaar. Ik, omdat zij het probleem maar niet oplossen; zij, omdat ik maar blijf zeuren over die ellende. Met de tropische dagen voor de deur heb ik me voorgenomen om me er eerst maar niet meer over op te winden, want dat helpt toch niet. Nee, het primeurtje betreft een oud jasje, dat ik vorige week donderdag aantrof in onze vijver …

Deze zomer is het precies twintig jaar geleden dat ik onze vijver heb aangelegd. Al die jaren zweven er regelmatig juffertjes rond en eenmaal heb ik een larve van een waterjuffer in de vijver zien zwemmen, maar een larvenhuid had ik er nog niet eerder gezien. Na de renovatie van de vijver vorig jaar augustus, had ik er nu al helemaal niet op gerekend. Zo zie je maar weer: voor alles een eerste keer … 

Toen ik maandagmiddag even bij de vijver zat, streek er een vuurjuffertje neer op één van de bladeren van de waterlelie. Of het de eigenaar was van het achtergelaten jasje, weet ik niet, maar ik vond het wel de moeite om het beestje even uitgebreid te portretteren …

Het juffertje leek het daar wonderwel mee eens te zijn, want ze liet zich tot op enkele millimeters benaderen, zodat ook de kleinste details zichtbaar werden …

Toen ik op een bepaald moment net iets te vrijpostig werd, vloog het juffertje even op. Ze maakte even een rondje boven de vijver en streek vervolgens neer op de achterkant van het omhoog staande blad van de waterlelie. Kiekeboe …

Nadat ik me had teruggetrokken, ging het juffertje er nog een keer goed voor zitten, zodat ik tot slot ook de linkerzijde nog eens goed in beeld kon brengen …