Lichtlijnig

Nee, het was geen handige keuze om maandagmiddag naar het Weinterper Skar te rijden. Met een temperatuur die al tegen de 25 graden liep, was het in feite zelfs een onverstandige keuze. Maar ja, ik was er al enige tijd niet meer geweest, en ik weet hoe mooi het er in deze tijd van het jaar is. En dat blijft toch trekken …

Op de bovenstaande foto kun je nog net zien dat het bankje bij de dobbe net in de zon was komen te staan. Om mijn benen wat rust te geven, ben ik er toch maar even op gaan zitten. Erg lang hield ik het er niet vol, want het was er om te puffen. Daarom ben ik even naar de zuidwestelijke kant van de dobbe gescharreld, daar vond ik nog net genoeg schaduw om even gehurkt aan de waterkant te kunnen zitten …

Dat gehurkt zitten is een crime voor mijn benen, maar dat kon even niet anders, want ondanks het droge voorjaar is het daar toch echt te nat om gewoon in het gras te kunnen zitten. Dat laatste doe ik trouwens met het oog op besmette teken ook maar liever niet. Voor dit soort gelegenheden heb ik een mooi licht klapstoeltje in de auto, maar ja … daar heb je zo weinig aan als je het in de auto laat liggen …

Uiteindelijk heb ik net lang genoeg kunnen zitten om een deel van een prachtige balletvoorstelling, die op het wateroppervlak ten uitvoer werd gebracht, op de gevoelige plaat vast te kunnen leggen.

Onderweg naar het prieeltje op de oever van de Leijen bij Doktersheide, heb ik maandagmiddag eerst een tijdje bij de vaart gezeten om wat roodoogjuffers te fotograferen …

Nadat ik een paar portretjes had geschoten, zag ik een koppeltje roodoogjuffers neerstrijken op de knop van een gele plomp …

Het vrouwtje klampte zich amechtig aan de knop vast, terwijl ze steeds verder door haar partner naar beneden werd geduwd …

Vastberaden duwde hij het vrouwtje volledig onder water, hij wilde blijkbaar zelf ook wel even op die knop zitten …

Dat viel echter nog lang niet mee, want hij werd nu op zijn beurt door het vrouwtje steeds verder naar beneden getrokken, zo leek het …

Of zou het zo zijn, dat hij ook graag even wilde zwemmen om wat verkoeling te vinden, het was tenslotte ruim 25 ºC …

Hoe dan ook, ze verdwenen samen onder water …

Op dat moment werd ik even afgeleid door een vogeltje, dat vlak langs me heen scheerde.
Toen ik mijn blik weer op het blad en de knop van de gele plomp richtte, waren de juffertjes verdwenen …

De eerste libel – een smaragdlibel, zo werd mij later verteld – kreeg ik al op 18 april voor de camera. De waterjuffers lieten nog even op zich wachten, maar intussen heb ik ook daar een aantal van kunnen portretteren. Het onderstaande drietal heb ik dinsdagmiddag binnen 10 minuten kunnen kieken in het Weinterper Skar …

Het eerste exemplaar zat net aan de maaltijd, toen ik hem zag zitten. Hij was zo bereidwillig om even te tonen wat er op het menu stond, maar omdat zijn prooi wat onscherp in beeld kwam, kan ik er niet meer van maken dan dat het een vlieg was. Nou ja, als hij maar smaakte …

Enkele meters verderop zweefde de onderstaande kleurrijke gast rond te midden van een groot aantal soortgenoten …

Ik zal het wel nooit leren om ze allemaal van elkaar te onderscheiden en op de juiste wijze te benoemen, ik vind de foto’s belangrijker …

Toch meen ik in alle bescheidenheid heel voorzichtig te mogen opmerken dat de laatste van het trio een watersnuffel is …

Maar schroom niet om te corrigeren of aan te vullen.

De filmsessie in het riet kostte me zaterdag weer eens meer kracht dan ik vooraf had ingeschat. Ik was dan ook blij dat we tegen half twee weer bij mijn fotomaatje thuis waren. Daar ben ik, nadat Jetse op deskundige wijze de teek uit mijn hand had verwijderd, lekker bij de vijver gaan zitten …

In en rond de vijver van Jetske en haar eega valt altijd wel wat te zien en te fotograferen. Zo ook afgelopen zaterdag. Vlak naast mijn stoel stonden een paar bloemetjes waar diverse vliegjes zich thuis leken te voelen …

Toen ik de bloemetjes voorzichtig benaderde met de camera, wilde één van die vliegen – het leek nog het meest op een drekvlieg – wel even oog in oog met de lens poseren …

Behalve dat het er krioelde van de waterjuffers, cirkelde er boven de vijver een tijdlang een grote groenblauwe libel rond. Een dergelijk exemplaar vloog vorige week donderdag rond bij een van de vennetjes in het Weinterper Skar. Wat ik ook probeerde, hij was me steeds te snel af voor een foto. Het exemplaar in Jetske’s tuin was gewilliger, want het bleek te gaan om een vrouwtje dat eitjes begon af te zetten in de vijver. Zonder dat ik ervoor overeind hoefde te komen, kon ik een paar foto’s van haar maken …

Nu rest nog de vraag om wat voor libel het hier gaat. In eerste instantie was ik geneigd te denken dat het een groene glazenmaker was, maar omdat die haar eitjes alleen afzet op krabbenscheer, is het waarschijnlijker dat het een blauwe glazenmaker was. Het determineren van juffers en libellen blijft een lastige klus, vooral omdat ze zich – zoals ook in dit geval – maar zelden mooi van alle kanten laten fotograferen …

Enfin, wat voor libel het ook is, mooi is ze zeker.

Vandaag neem ik jullie opnieuw even mee naar de dobbe in het Weinterper Skar. Het was er donderdagmiddag een drukte van belang. Dat begon al met de boswachter, die door het water wadend op duidelijk verstaanbare toon in telefonisch overleg was met een collega, toen ik aan kwam lopen. Het moest niet mogen …

Om de wandeling van de auto naar hier even uit mijn benen te laten zakken, ben ik eerst maar even lekker op het bankje gaan zitten. Eerlijk is eerlijk, het zat er een stuk aangenamer dan toen ik er in maart voor het eerst dit jaar even zat. Bovendien oogde de omgeving een stuk vriendelijker nu de dobbe weer werd omzoomd door al het frisse groen …

Toen de boswachter na een vriendelijke groet was vertrokken en de rust was weergekeerd, heb ik een paar korte fotokuiertjes gemaakt langs de waterkant. Eerst maar eens langs de zuidelijke oever …

Op verschillende plaatsen werkten waterjuffers actief aan de voortplanting. Als ze niet aan het paren waren, dan werden er wel eitjes afgezet, zoals op op de onderstaande foto. Let ook even op het spinnetje linksonder, dat de gebeurtenissen nauwlettend leek te volgen …

Nadat ik opnieuw even halt had gehouden op het bankje, heb ik nog even een kijkje genomen aan de zuidoostelijke oever.  Het was maar weer goed dat ik – om te voorkomen dat ik zonnedauw of ander klein grut zou vertrappen – behoedzaam mijn weg zocht. Vlak voor me zag ik op een bepaald moment een pas uitgeslopen libel in het gras hangen. Toen ik bij hem neerknielde om er een foto van te maken, zag ik dat zijn linker voorvleugel was doorboord door een lange, harde grasspriet. Hij leek zijn best te doen om los te komen, maar omdat zijn vleugels nog niet waren uitgehard en aan elkaar begonnen te kleven, leek hij steeds verder verstrikt te raken. Dat kon ik niet aanzien, daarom heb ik hem m.b.v. een takje heel voorzichtig los gemaakt. Daarna heb ik hem een beter plekje gegeven. Nu maar hopen dat hij het overleeft …

Een stukje verderop leek de oude jas van de libel te hangen. Wie zich altijd al heeft afgevraagd waar al die oude jasjes toch blijven: die vallen ten prooi aan mieren en andere opruimers ….

Om dit logje op deze stralende dag positief af te sluiten, kreeg ik tenslotte nog een prachtige viervlek voor de lens van mijn camera …