Lichtlijnig

Nadat ik gisterochtend onze auto bij de garage had geparkeerd, kon ik bij Johan instappen, waarna we voor de tweede maal in ruim twee weken gezamenlijk koers zetten naar het Wad bij Paesen-Moddergat (kaartje Google Maps) …

Toen we daar op 24 januari tevergeefs in de duisternis op het poollicht stonden te wachten was het er al knap koud. Gisteren maakte de noordoostelijke wind, die over de bevroren ijsvlakte blies, het er nog veel kouder …

Zo ver het oog reikte was er op het Wad niets anders te zien dan een uitgestrekte ijsvlakte …

Als een donkere streep zagen we het eiland Schiermonnikoog in de verte oprijzen uit de ijsmassa …

De oude palenrij eindigde een stuk verderop in het grote witte niets van de koude ijszee …

Op de ijsvlakte hebben we ons niet echt gewaagd, maar we zijn nog wel zo goed en zo kwaad als het ging een stuk langs de palenrij gelopen …

Het ziet er niet naar uit, dat we het grijze weertype dit jaar nog kwijt raken. Een kuier onder een heldere winterlucht zit er voorlopig nog niet in. Dat is wel jammer, want in de komende nacht is er weer een kansje op poollicht, maar dan moet het wel helder zijn …
Er rest me weinig anders dan nog maar even door te gaan met het tonen van wat foto’s die het weblog eerder dit jaar niet hebben gehaald.

Eerst maar even ‘n typisch voorjaarsplaatje van een schaap en een lam met nog net zichtbaar wat koeien op de achtergrond …

Op één van de weinige mooie zomerdagen in juni hebben we op Terschelling een tijdje heerlijk aan het Wad gezeten …

In de trieste en regenachtige julimaand was er in ons tuintje niet veel te beleven, af en toe was er een zweefvliegje te zien …

Ook augustus kon de zomer niet meer goedmaken, regelmatig trokken er zware buien over land en water, zoals hier bij het Sneekermeer …

Wadlopen is een groot woord voor het kuiertje dat wij aan het eind van de woensdagochtend op het drooggevallen Wad hebben gemaakt, maar we hebben toch wel degelijk even over het Wad gelopen …

Het was een bijzondere ervaring om over die bijna eindeloze kale vlakte te lopen. In de grote leegte was alleen in de verte een tweemaster te zien …

Voor het overige scharrelden er alleen wat meeuwen en een enkele bergeend rond …

Hier en daar lag een dood krabbetje …

De restanten van wat eens een vis was …

Nog even wat inzoomen op de tweemaster, die in de verte voorbij voer …

En heel in de verte doemen de hoogste masten en gebouwen van Harlingen op van onder de horizon …

En toen was het tijd om terug te gaan naar de auto, zodat we nog een laatste bezoekje aan het Noordzeestrand konden brengen …

Al voordat we afreisden naar Terschelling, had ik op internet gezien dat het bungalowpark ook enkele huurauto’s ter beschikking had. Nu ben ik er in principe geen voorstander van om met een auto op zo’n eiland rond te scheuren, maar zo’n autootje leek me i.v.m. de weersverwachting met buien en een krachtige wind voor de woensdag wel een uitkomst. Na de actieve dinsdag zat een stuk fietsen er op die woensdag echt niet meer in, en dat autootje was ook nog eens reuze handig voor het vervoer van personen en bagage van en naar de boot …

En dus tuften we woensdagochtend na de koffie van West-Terschelling (A) naar Oosterend (B).
“Verder kunnen we met de auto niet komen,” verkondigde Jetske, die als gids en chauffeur optrad, omdat ik mijn benen niet kwijt kon achter het stuur …

Te voet lieten we het parkeerplaatsje achter ons, waarna we de pas gemaaide dijk beklommen …

Onder een dreigend grijs wolkendek hadden we een fascinerend weids overzicht over het Wad en een oostelijk van de dijk liggende boerderij …

“Willen we naar het Wad? Dan gáán we naar het Wad!” riep ik naar analogie van Herman Bode.
En dus gingen we langs de kampeerboerderij op weg naar het Wad …

Daar heb ik nog eenmaal de dijk beklommen om van het uitzicht te genieten. Zelfs hier vandaan was de Brandaris nog te zien …

Het Wad is mooi onder een heldere hemel met wat vriendelijke wolken, zoals Jetske vandaag laat zien, maar ook met grijs weer heeft het zijn charme, zeker zoals nu bij laag water …

Van die lage waterstand moesten we natuurlijk nog even profiteren …

Morgen volgen er nog wat foto’s van het Wadlopen …

Terwijl Jetske en ik nog wat rondscharrelden op de oever van het Wad, had Aafje het zich gemakkelijk gemaakt …

De foto’s die ik hier gisteren liet zijn, zijn allemaal in westelijke en zuidwestelijke richting gemaakt. Tot slot richten we de blik nog even in zuidoostelijke richting, waar we zicht hadden op een soort pier …

Aan het begin van die pier staan een aantal kunstwerken van natuursteen en op een heuvel meende ik zelfs een bankje te ontwaren. Maar even onthouden, want dat is later nog wel eens een bezoekje waard …

Intussen werd het tijd om de fiets weer eens op te zoeken, want mijn benen begonnen te protesteren, en Aafje zou ook wel haast uitgekeken zijn …

Nou vooruit, nog een laatste foto van het Wad dan … daar kon Aafje nog best even op wachten, ze zat daar tenslotte lekker …

Nog maar net weer onderweg moest ik de dames even tot rust manen. Niet dat ik het tempo niet bij kon houden, maar omdat ik toch nog even een paar plaatjes wilde schieten …

Niet zo ver bij het fietspad vandaan stond een wonderlijk bouwwerk met een nog wonderlijker opschrift …

IJs en zopie …
Zou het onderdeel uitmaken van het Oerol festival, dat gisteren onder erbarmelijke omstandigheden van start is gegaan …?