Lichtlijnig

Waar afgelopen nacht en vanmorgen de golven van de Waddenzee tegen de zeedijk beukten, was vorige week slechts een schier oneindige vlakte van sneeuw en ijs te zien zo ver het oog reikte …

Normaal gesproken kun je vanaf dit punt bij Paesens-Moddergat (kaartje Google Maps) de Waddeneilanden Schiermonnikoog en Ameland zien liggen, door de nevel boven de sneeuw- en ijsmassa was daar vorige week vrijdag geen sprake van …

Natuurlijk kon ik het niet laten om ook ditmaal weer even over de dijk te klimmen, zodat ik even een fotokuiertje langs de vermaarde palenrij kon maken …

Het werd maar een kort kuiertje deze keer. Om te beginnen was het er snijdend koud, maar belangrijker nog: ik zag het niet zo zitten om daar ergens aan het uiteinde van de wereld ten val te komen …

Nadat ik even een paar shots had gemaakt van een aantal van de berijpte paaltjes en het drijfijs dat daar achter op de Waddenzee op en neer deinde, vond ik het al snel welletjes …

Voetje voor voetje terug naar de zeedijk was het motto op dat moment, terug naar de hopelijk snel weer warme auto …

Nog even een foto van de sluis en de sluiswachterswoning vanaf het plekje aan de westkant van Sluis I in de Tjonger bij Nieuwehorne (kaartje Google Maps), waar we gisteren waren gebleven, daarna neem ik jullie via de bypass mee terug naar de andere kant van het sluiscomplex …

De foto’s spreken eigenlijk voor zich en behoeven weinig toelichting, dat geeft mij mooi de gelegenheid om antwoord te geven op een vraag die Marylou, ook wel bekend als Natuurfreak, gisteravond stelde. Bij het zien van al dat stromende en bruisende water in de bypass bij de sluis merkte Marylou op: “Aan waterwegen en sluisjes hebben jullie geen nood. Mooi om naar te kijken op je foto’s Jan. Maar als het blijft regenen waar moet dan al dat water naar toe?” …

Alle water dat in Fryslân terecht komt, ongeacht of dat nu regenwater is of water dat afkomstig is van hoger gelegen gebieden in Drenthe, komt uiteindelijk via natuurlijke stroming of bemaling terecht op de Friese boezem. Daartoe staan er in Fryslân enkele honderden gemalen die het water afvoeren naar de Friese boezem. Die Friese boezem is een aaneengesloten stelsel van meren, kanalen en kleinere vaarten in Fryslân en is gelegen tussen Lemmer in het zuidwesten en Dokkumer Nieuwe Zijlen in het noordoosten van de provincie. Het gebied zit ingeklemd tussen het IJsselmeer, de Waddenzee en het Lauwersmeer. De oppervlakte van de Friese boezem is ca. 15.000 hectare. Er wordt door het Wetterskip Fryslân naar gestreefd om het peil op de Friese boezem gedurende het gehele jaar is op -0,52 m N.A.P. houden …

Om de waterstand op peil te houden, wordt het water uiteindelijk afgevoerd naar het IJsselmeer en de Waddenzee. Eeuwenlang werd het overtollige Friese boezemwater afgevoerd met windmolens en door het openen van de sluizen naar de Zuiderzee en de Waddenzee. In de loop van de 19e eeuw werd het afvoeren van het water steeds problematischer door het dalen van de veengrond. De bouw van het ir. Wouda stoomgemaal bij Lemmer was een grote sprong voorwaarts voor de waterbeheersing in onze waterrijke provincie …

Tegenwoordig zijn het J.L. Hooglandgemaal bij Stavoren en de R.J. Cleveringsluizen bij Lauwersoog belangrijk voor het afvoeren van het water. Tot de bouw van het Hooglandgemaal in 1966 werd het water door het stoomgemaal Woudagemaal op het IJsselmeer geloosd. Het Woudagemaal wordt nu nog slechts ingezet bij zeer hoge waterstanden van de Friese boezem. Zowel begin januari als eind december 2012 is het Woudagemaal enige dagen onder stoom geweest om het overtollige water af te voeren, omdat de moderne gemalen bij extreem hoog water onvoldoende capaciteit hebben om Fryslân droog te houden. In tijden van grote droogte kan er vanuit het IJsselmeer water worden binnen gelaten om de Friese boezem op peil te houden …

Met het oog op steeds vaker voorkomende extreme situaties met hoog water heeft het Wetterskip Fryslân een aantal polders zo ingericht dat ze als extra waterberging kunnen dienen. Als het water niet snel genoeg kan worden afgevoerd naar IJsselmeer of Waddenzee, kunnen deze polders tijdelijk onder water worden gezet om wateroverlast in bewoonde gebieden te voorkomen. In januari 2012 zijn enkele van deze zogenaamde retentiepolders voor het eerst onder water gezet. Op 7 januari 2012 heb ik verslag gedaan van het onder water zetten van de retentiepolder It Eilân ten westen van Drachten …

Andere maatregelen die momenteel worden genomen om Fryslân droog te houden, zijn o.a. de bouw van nieuwe en de vervanging van oude gemalen. Daarnaast wordt al een paar jaar op diverse plaatsen in de provincie gewerkt aan het verhogen van de kaden en dijken om te voorkomen dat het water op ongewilde plaatsen de polder in stroomt. Om ook op langere termijn de veiligheid in Fryslân en Groningen te kunnen garanderen, wordt al jaren gesproken over de bouw van een nieuw gemaal bij Lauwersoog. Voorlopig is de financiering daarvan echter nog niet rond …

Hopelijk heb ik je vraag hiermee naar tevredenheid beantwoordt, Marylou. En zo niet … (vervolg)vragen staat vrij.

Terugblikkend durf ik wel te stellen dat het weer allerminst saai was in 2012, want het had van begin tot eind een zeer wisselvallig karakter. Dat begon al meteen met een zeer zacht en nat begin van de winter. Nadat er in december 2011 in ons tuintje al 154 mm regen was gevallen, kwam daar in januari nog eens 112 mm bij. In Noord-Nederland dreigden op verschillende plaatsen overstromingen. Er werden op verschillende plaatsen nooddijken aangelegd en het Woudagemaal werd onder stoom gebracht om water van de Friese boezem te kunnen lozen op het IJsselmeer. Ook werden in Fryslân voor het eerst retentiepolders onder water gezet om wateroverlast in bewoonde gebieden te voorkomen. Op 5 januari lag de retentiepolder It Eilân er nog goeddeels droog bij (foto linksonder), een dag later stond hij onder water (foto rechtsonder) …

En het bleef in 2012 niet bij een natte januari. Nadat de periode februari-mei relatief droog was verlopen, volgde een kletsnatte zomer. Normaal gesproken valt er in onze omgeving in de zomer ca. 200 mm regen, in de zomer van 2012 viel met 401 mm de dubbele hoeveelheid neerslag. Omdat ook oktober en december weer erg nat verliepen, moest in de laatste week van het jaar het bijna 100 jaar oude Woudagemaal opnieuw onder stoom worden gebracht. In ons tuintje viel in 2012 in totaal 1046 mm neerslag, over de periode 1971-2000 was dat gemiddeld 770 mm. Dat cijfer komt mooi overeen met het beeld dat door het KNMI wordt geschetst in het jaaroverzicht: “Van de KNMI-stations was Leeuwarden in 2012 het natst met 1043 mm. In het oosten en zuidoosten werd de minste neerslag afgetapt. Diverse stations kwamen daar uit op ca. 750 mm. In De Bilt werd 878 mm geregistreerd tegen 835 mm normaal …”

Na twee uiterst zachte wintermaanden werden we eind januari ineens verrast door een periode met echt ouderwets winterweer. Tussen 30 januari en 8 februari was er voor het eerst in vijftien jaar sprake van een officiële koudegolf. De landelijk laagste temperatuur van 2012 werd gemeten in Lelystad op 4 februari: -22,9 °C, in ons tuintje werd het op die dag -16,9 °C. Even, heel even werd er zelfs gedacht aan een Elfstedentocht, maar daarvoor lag er met name in de zuidwest hoek van Fryslân toch echt te weinig ijs. Zo snel als koning winter kwam, zo snel verliet hij ons ook weer, waardoor de winter uiteindelijk toch nog als ‘zacht’ de boeken in ging. Maar hoewel de tocht der tochten er niet in zat, was er dagenlang volop ijspret …

Na de zachte winter volgde ook een zacht voorjaar. Dat kwam vooral door de maand maart, deze eindigde op een derde plaats in de rij van zachtste maartmaanden in ruim een eeuw. Normaal ligt de gemiddelde temperatuur in maart in ons tuintje rond de 5 graden, in 2012 kwam ik uit op 7,5 °C. Met uitzondering van augustus zaten er verder weinig uitschieters in wat de temperatuur betreft. De zomer begon met koel, nat en somber weer. De vakanties in juni en juli vielen voor velen in het water, maar wie in augustus zijn vrije dagen had gepland was veel beter af. De maand was warm en zonnig met in het weekeinde van 18 op 19 augustus tropische temperaturen. Ell in Limburg registreerde 36,7 graden, de landelijk hoogste stand van 2012. In ons tuintje bereikte het kwik op 19 augustus een hoogste stand van 32,5°C …

Zoals al eerder gezegd, het was vooral wisselvallig in 2012. Gedurende de hele zomer trokken er regelmatig zware buien met hagel, onweer en windstoten over het land, die her en der tijdelijk voor overlast zorgden. Een gevaarlijke situatie deed zich op 4 augustus voor bij Steenwijkerwold, waar als gevolg van een valwind de grote tent van het Dicky Woodstock Festival instortte. Eind augustus viel in Friesland 50 tot 75 mm en lokaal meer dan 100 mm binnen één etmaal …

De hoogste en de laagste temperaturen van het afgelopen jaar …

Gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel. Nadat juni en juli goeddeels in het water waren gevallen, deed augustus zijn best om nog wat van de zomer te maken. Er viel weliswaar ook in die maand meer dan twee keer zoveel regen als in een gemiddelde augustusmaand, maar omdat de meeste regen op een zestal dagen viel, was er tussendoor veelvuldig ruimte voor de zon. Augustus was met 18,0 °C (normaal ca. 16,6 °C) veruit de warmste maand van het jaar …

Over de herfst hadden we voor mijn gevoel niet echt te klagen. In oktober kwam de regen weliswaar met bakken uit de lucht, maar daar stond tegenover dat september en november tamelijk droog verliepen. Eind september verliep winderig, maar een zware herfststorm bleef uit. In fotografisch opzicht had de herfst met zon, buien en mist veel te bieden. De herfsttinten lieten zich pas laat zien, maar toen ze er eenmaal waren, was het een lust voor het oog. En dat kan ook gesteld worden voor het veelbelovende begin van de nieuwe winter. Vanaf Sinterklaasavond was een deel van Fryslân enkele dagen getooid met een fotogeniek laagje sneeuw …

Ter afronding nog even dit: het betreft hier een persoonlijk weeroverzicht, waarbij geen gebruik is gemaakt van geijkte apparatuur.
In ons tuintje is de gemiddelde temperatuur in 2012 uitgekomen op 9,5 °C. Daarmee was het jaar 0,4 graden warmer dan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000. Bij het KNMI in De Bilt kwam de gemiddelde temperatuur uit op 10,3 °C, 0,5 graden boven het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000.

Over de laatste 10 jaar (ja, zo lang verricht ik mijn waarnemingen al) is de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uitgekomen op 10,0 °C, en dat is dan toch 0,9 °C hoger dan het langjarig gemiddelde over 1971-2000. Bij het KNMI komt de gemiddelde temperatuur over de laatste 10 jaar uit op 10,5 °C, en dat is 0,7 °C hoger dan het langjarig gemiddelde over 1971-2000 …

De weken rond de jaarwisseling zijn het bespreken niet waard. Voorlopig lijkt de mistroostige en grijze periode waar we momenteel in zitten nog wel even voort te duren, maar we hebben vorig jaar in februari kunnen zien hoe snel de situatie kan veranderen. Wie weet wat er de komende weken nog kan gebeuren …

Voor de korte termijn durf ik wel te voorspellen dat “De lange witte winter” morgen weer op dit weblog zal toeslaan. Het is niet het mooiste en meest interessante deel, maar ja … ook in die lange witte winter was het niet alle dagen feest .

Augustus ging stralend van start met een dag waarop in ons tuintje de zomerse waarde van 25 graden net niet werd bereikt. Desondanks was het een uitgelezen dag voor een rondrit bij het Wad in de buurt van Paesens-Moddergat, die me welgeteld tien dagen blogplezier heeft opgeleverd …

Na die mooie eerste dag volgde een periode met wisselvallig weer, waarin regelmatig buien met onweer en hagel over het land trokken. Plaatselijk zorgden de buien voor veel overlast, zo werd op 4 augustus het Dicky Woodstock Festival bij Steenwijkerwold getroffen door een valwind, die een ravage aanrichtte op het festivalterrein. De temperaturen bleven in de eerste decade net onder of rond het langjarig gemiddelde steken. Het had er alle schijn van dat het weerbeeld van juni en juli zou worden voortgezet, niets wees op stabiel zomerweer …

Uiteindelijk volgde er toch een stabielere periode, waarin echt zomerse temperaturen werden bereikt, en waarin het voor de verandering ook eens twee weken achtereen weinig of niet regende. Het is alleen zo jammer, dat het dan meteen weer zo doorslaat. In het weekend van 18 en 19 augustus werd het overal in ons land tropisch warm. In ons tuintje was het op die dagen resp. 30,9 °C en 32,5 °C. Landelijk werd de hoogste temperatuur genoteerd bij het KNMI station Ell, daar werd het die zondag 36,7°C, de hoogste temperatuur die dit jaar in ons land is gemeten …

In ons tuintje heb ik in augustus 28 warme dagen (maximum 20°C of hoger), 5 zomerse dagen (maximum 25°C of hoger) en 2 tropische dagen (maximum 30°C of hoger) kunnen noteren. Daarmee mogen we helemaal niet klagen, want over de periode 1971-2000 hadden we in augustus gemiddeld 20 warme, 6 zomerse en 1 tropische dag …

Augustus was ook de maand waarin er hier in de omgeving eindelijk eens wat andere vlinders te zien waren dan witjes. En met dank aan het zonnige weer had ik op 10 augustus op de Merskenheide weer eens een ontmoeting met een adder …

Volgens het KNMI viel er in augustus over het land gemiddeld 82 mm regen, dat komt aardig overeen met het langjarig gemiddelde van 78 mm. Maar er waren grote regionale verschillen, in de laatste decade van de maand volgden er vooral in het noorden opnieuw zware buien. Vooral het weekend van 25 en 26 augustus was erg buiïg, in ons tuintje viel alleen op die zondagochtend al 57 mm. In totaal heb ik in augustus in ons tuintje 147 mm neerslag afgetapt, terwijl het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 60 mm was …

In het noorden van Fryslân en Groningen viel nog veel meer regen, plaatselijk viel er in dat weekend ruim 100 mm. Voor diverse aardappelboeren op de Friese klei lijkt de oogst verloren te zijn, omdat de aardappelen meer dan 24 uur onder water hebben gestaan, waardoor ze gaan rotten. Van de KNMI stations noteerde Leeuwarden in augustus de hoogste neerslagsom: 161 mm …

Augustus was een maand die in onze omgeving twee gezichten toonde: enerzijds was het een erg natte maand, maar het was ook een zonnige maand met veel warme dagen. Van een aantal van die warme dagen heb ik volop kunnen profiteren met een paar prachtige ritten langs het Wad en een paar mooie en gezellige vaartochtjes in De Wieden. De zonnige en warme kant van augustus zal zich ongetwijfeld ergens in mijn geheugen nestelen …

En intussen is september uit de startblokken gekomen met mooi nazomerweer, en dat verveelt me nog lang niet.

Op het ritje langs de noordwestelijke Friese Waddenkust zijn we via de Oude- en de Nieuwebildtdijk intussen terecht gekomen bij Zwarte Haan (kaartje Google Maps). Noordelijker kunnen we hier niet komen zonder natte voeten te krijgen …

Volgens verschillende bronnen is de naam Zwarte Haan ontstaan uit de oorspronkelijke Friese benaming ‘Swarte hoarne’ of ‘harne’. Dit betekent ‘Zwarte hoek’. Later is ‘hoarne’ verbasterd tot ‘hoanne’ wat Fries is voor ‘haan’. Een nabij gelegen boerderij heet nog steeds de ‘Swarte Harne’, terwijl een gerenommeerd restaurant aan de voet van de zeedijk de naam ‘Zwarte Haan’ draagt. Plaatselijk wordt Zwarte Haan wel het begin van de wereld genoemd, omdat de Nieuwebildtdijk er begint. Tot de Tweede Wereldoorlog voer hier de veerdienst tussen het vaste land en Ameland …

Zojuist ontdekte ik, dat ik precies twee jaar geleden ook een logje over Zwarte Haan heb gepubliceerd, maar gelukkig zag het er aan de landzijde van de dijk heel anders uit dan in augustus 2010. Om te beginnen zijn er een hek en een paar grote kooien met stenen geplaatst. Tussen die kooien bevindt zich een draaihekje, dat fietsers en voetgangers toegang geeft tot de dijk. Op de kooien zijn verschillende informatiepanelen en een soort herinneringsplaquette voor de Friese politica Anita Andriesen (1957-2008) aangebracht, daarover morgen meer …

Het beeld ‘De Slikwerker’ staat nog steeds stevig op zijn voetstuk halverwege de dijk. Het bijbehorende informatiepaneel, dat tot vorig jaar naast het beeld op de dijk was aangebracht, heeft intussen een plekje gekregen op één van de kooien met stenen …

De tekst op dit bord is niet opgesteld in het Fries of het Nederlands, maar in het Bildts. De streek waar we hier zijn, heet ‘Het Bildt, deze naam verwijst naar het ontstaan van het land hier als aangeslibd op ‘opgebild’ land. Het waren vooral dijkwerkers uit Zuid-Holland die vanaf 1505 dijken bouwden rond Het Bildt. De nakomelingen van deze Zuid-Hollanders vermengden hun taal met het Fries. Daarom is het Bildts dat hier gesproken wordt in feite een Hollands dialect …

Op de dijk bij Zwarte Haan staat ‘De Slikwerker’, een bronzen beeld van een landwerker ter ere en nagedachtenis aan de mannen die Het Bildt hebben ingepolderd. Met niet meer dan schop en kruiwagen werden de Oude- en Nieuwebildtdijk aangelegd en werden de polders drooggelegd …

Zo, genoeg informatie eerst. Het wordt tijd om de dijk weer eens te beklimmen. Behalve dat je er een heerlijk weids panorama over het Wad krijgt voorgeschoteld, valt er ook bovenop de dijk wat nieuws te zien. Maar wel voorzichtig, want zoals op de borden te zien is, mag er hier maar bar weinig …