Lichtlijnig

Het is nog steeds een koude winter in Fryslân …

It’s still a cold winter in Fryslân …

De Waddenzee is bevroren en veranderd in een grote ijszee …

The Wadden Sea north of the Netherlands is frozen and changed into a large sea of ice …

Woensdagmiddag heb ik er heel voorzichtig een wandeling gemaakt …

Wednesday afternoon I went there for a very careful walk …

De lucht was af en toe wat heiïg, maar het was indrukwekkend om al dat ijs op zee te zien …

The sky was somewhat fuzzy now and then, but it was impressive to see all the ice at sea …

In de verte torent de vuurtoren van Schiermonnikoog boven de ijszee uit …

In the distance the lighthouse of the isle Schiermonnikoog is rising up above the sea of ice …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

Natuurlijk had ik jullie hier vandaag graag willen verrassen met een aantal kleurrijke foto’s van het poollicht, waarop we gisteravond of afgelopen nacht kans leken te maken. Ook ditmaal zat het er helaas weer net niet in. Nadat de zonnestorm gistermiddag bij de aarde arriveerde, leken de metertjes en grafieken lange tijd de goede kant op te gaan. Rond 20:30 uur werd het tijd om maar eens ergens een donker plekje op te zoeken, maar niet voordat ik Johan had gebeld. Sinds Johan mijn poollichtfoto’s van oktober 2003 had gezien en mijn enthousiaste verhalen daarover had gehoord, hadden we namelijk afgesproken dat we nog eens samen op poollichtjacht zouden gaan als zich een serieuze kans op dat prachtige verschijnsel zou voordoen. Johan zat al op mijn telefoontje te wachten …

Een uurtje later stonden we -gewapend met fotocamera’s, koffie, koek èn mijn iPad- op een parkeerplaats aan de Lauwersseewei ten noordoosten van Dokkum. In eerste instantie leek de situatie ideaal, we hadden ruim zicht op het noorden en dankzij het gebrek aan storend maanlicht was het echt pikkedonker. Al snel kregen we gezelschap van een man die net als Johan hoopte voor het eerst het noorderlicht te zien. Dat viel echter nog niet mee. Hoewel we naar alle kanten nog steeds ruim zicht op de horizon hadden, was in de lichtbundels van de passerende auto’s te zien dat er veel vocht in de lucht hing. Dat èn het grote aantal auto’s dat hier ondanks het late tijdstip vlak ten noorden van ons voorbij raasden, zinde me niet. Daar kwam dan ook nog bij, dat er maar weinig beweging zat in de grafiekjes en metertjes. Nadat we onze eerste kop koffie op hadden, stelde ik Johan voor om nog maar even door te rijden naar Paesens-Moddergat (kaartje Google Maps) …

Rond 22:30 uur beklommen we de zeedijk bij het monument, dat herinnert aan de scheepsramp die de vissersvloot van Paesens en Moddergat in maart 1883 trof. Voor mij is dit min of meer heilige grond, omdat ik er op 31 mei 2003 bij zonsopkomst een onvergetelijke zonsverduistering heb gefotografeerd, maar dit terzijde. Ook hier waren we niet alleen, bij het monument stond een kleumend stelletje te wachten op de dingen die maar niet kwamen … Lang hielden ze het niet meer uit, nadat ik ze op basis van de laatste gegevens had bijgepraat over de stand van zaken en de verwachtingen. Johan en ik hebben er nog een half uurtje staan koffie drinken en praten. Regelmatig scanden we de noordelijke hemel met onze blik, maar meer dan de lichtjes en de ronddraaiende lichtbundel van de vuurtoren op Schiermonnikoog kregen we niet te zien …

Rond elf uur vonden wij het ook welletjes. Nadat we over de intussen spiegelgladde trap de dijk waren afgedaald, zijn we door een dichte mist in een bedaard tempo huiswaarts gereden. Deze koude poollichtjacht heeft me in plaats van mooie foto’s slechts een paar extra stijve benen en een vermoeid lijf opgeleverd, maar het was absoluut gezellig om zo samen in de nachtelijke uren op pad te zijn.

Het is weer eens gebleken, dat poollicht nog steeds moeilijk te voorspellen is. Alleen als aan alle factoren is voldaan, kan het poollicht ook in ons land worden gezien. Maar om een kans te maken om het te zien, zul je toch naar buiten moeten. Gisteravond was het weer net niet, maar de zon is nog maar net begonnen aan zijn actieve fase. Een volgende keer zal het ongetwijfeld raak zijn. De aanhouder wint!

Blijkbaar zijn er mensen die denken dat we nog steeds op Terschelling zitten, maar niets is minder waar. We hebben maar drie dagen op dat prachtige Waddeneiland gezeten, maar daar hebben we dan ook het uiterste uit gehaald. Ik heb er zo’n 400 foto’s aan overgehouden, en daarvan heb ik er tot nu toe nog geen vijftig gepubliceerd. Daarom mijmer ik voorlopig nog maar even door over onze minivakantie, dat bevalt me zeker met het huidige herfstachtige weer heel goed. Wie intussen uitgekeken is op de plaatjes van Terschelling, die moet maar een goed boek pakken of zo, ik weet het anders ook niet …

De uren op het strand en in de duinen hadden me goed gedaan. Zo goed zelfs, dat ik het op de terugweg aandurfde om nog even een kleine omweg te maken op de fiets. Vlak voordat we weer bij ons vakantieverblijf waren, leek het me een goed plan om nog even een afslag naar links te nemen, zodat we nog even bij de Waddenzee konden kijken …

Onze bungalow stond weliswaar vlak tegen het Wad aan, maar vanaf het park konden we vanwege een hinderlijke prikkeldraadversperring niet tot op de oever komen. Nu we er toch bijna langs kwamen, kon dat stukje extra fietsen er nog wel bij …

We volgden het fietspad dat langs de oever van het Wad loopt, totdat we ter hoogte van onze bungalow waren. Daar vandaan hadden we zicht op de Brandaris, die met z’n 55 meter hoog boven West-Terschelling uittorent, en die ‘s nachts zijn lichtbundel ver over land en zee laat schijnen …

Boeiender was het zicht op de Waddenzee zelf, waar gladde spiegelingen, zachte rimpelingen en felle schitteringen elkaar speels afwisselden …

Ver weg en dichterbij passeerde een keur aan zeilschepen …

De schuit op de onderstaande foto stal toch wel de show met zijn kleurrijke fok. Het plaatje werd gekompleteerd met een eenzame Wadloper en de veerboot, die in de verte met een fraaie luchtspiegeling naderbij komt …

Jetske, turend over de Waddenzee …
Ja, die heeft ook wel oog voor wat mooi is, maar dat wisten we al …

Sandra sprak gisteren het vermoeden uit, dat ik vast niet zo ver bij haar vandaan op het strand was geweest, dit temeer daar ze iemand had zien lopen die nogal op mij leek …

Goed geprobeerd, Sandra, maar dan zul je waarschijnlijk mijn dubbelganger hebben zien lopen, want wij verblijven op een flinke steenworp afstand van de oudste vuurtoren van ons land …

Paesens-Moddergat is een kleine gemeenschap in het uiterste noordoosten van de provincie Fryslân, die bestaat uit twee aaneen gegroeide dorpen: Paesens en Moddergat. Over het dorp, c.q. de dorpen wellicht later meer, nu richt ik me uitsluitend op datgene wat Paesens-Moddergat zo bijzonder maakt: zodra je er op de dijk staat, heb je er negen van de tien keer een geweldig zicht op het Wad …

Eenmaal over de dijk kun je langs een oude palenrij een stuk het Wad op lopen …

Als je even door de knieën gaat – wat aan het eind van deze dag nog lang niet meeviel – biedt de oude palenrij hier en daar mooie doorkijkjes …

Even om het hoekje gluren …

Kijk, daar hebben we weer een vuurtoren, ditmaal is het die van Schiermonnikoog … Je zou bijna denken dat je er bij eb zo naar toe kunt lopen …

Maar het lijkt me toch wijzer om de tussen de zandbanken door laverende veerboot te nemen …

Vogels scharrelen hun kostje bijeen …

Terwijl ik me richt op de ditjes en datjes die er te fotograferen zijn, scharrelt Aafje op de achtergrond ook het een en ander bijeen …

Aafje is op zoek naar schelpjes voor de oudste kleinzoon …

En dan is het tijd om terug te gaan en ons klaar te maken voor de klim terug over de robuuste zeedijk …

Ter afsluiting van deze intussen acht dagen durende reis volgen morgen in het kader van Skywatch Friday nog een paar ‘luchtige’ plaatjes van ‘t Wad bij Paesens Moddergat.