Lichtlijnig

It Eilân is een polder ten westen van Drachten, die geheel is omsloten door water, een heus eiland dus. Het grootste deel van het jaar zijn de bewoners van de zes of zeven huizen en boerderijen afhankelijk van vervoer middels een kabelpont. Om de bereikbaarheid te garanderen wordt er gedurende de winterperiode een mooie fiets- en voetgangersbrug over de Goaiïngahúster Sleat gelegd …

De laatste jaren probeer ik in de winterperiode altijd een of twee keer een fotokuier op It Eilân te maken. Een toepasselijker plekje om een fotokuier te maken is haast niet denkbaar, want er ligt een heus Kuierpaad (nee, er staat geen ‘a’ teveel in de naam, ‘paad’ is Fries voor ‘pad’ …

Het Kuierpaad wordt geflankeerd door een waterkering, die ook vanmiddag weer beklommen moest worden om even van het uitzicht over het kale, natte land te genieten …

Ik blijf het een geweldige plek vinden, maar het is er in de winterperiode eigenlijk altijd koud, en dat was ook vandaag weer het geval met de stevige noordelijke wind …

Het was er in elk geval te koud om lang van het uitzicht te genieten, daarom ben ik al snel over het Kuierpaad in westelijke richting verder gegaan. In de verte is het reisdoel van vandaag al te zien …

Even inzoomen … daarginds staat de spinnekopmolen, die onlangs op It Eilân is geplaatst …

Wordt vervolgd …

Nadat ik dinsdagmiddag bij Goëngahuizen de bijzonnen had gefotografeerd, zag ik dat It Eilân weer bereikbaar is via de tijdelijke voetgangersbrug. Het grootste deel van het jaar zijn de bewoners van de zes of zeven huizen op dit kleine eilandje afhankelijk van vervoer middels een kabelpont. Om de bereikbaarheid ook bij eventuele ijsgang te garanderen wordt er gedurende de winterperiode een mooie voetgangersbrug over de Goaiïngahúster Sleat gelegd …

Met de voorspelde wisselende bewolking leek het me een aardig plan om mijn fotomaatje vandaag kennis te laten maken met It Eilân. Ik wilde er zelf ook wel weer eens een kuiertje maken, want de laatste keer dat ik er was, is al bijna een jaar geleden. Toen heb ik er een mooie, maar frisse fotokuier gemaakt onder een mooie blauwe hemel, dat was vandaag een stuk anders. Bij aankomst rond elf uur was het er hoofdzakelijk grijs. Grijs, winderig en nat, vooral op het pad …

Als er ergens een mooi plekje is om mooie wolkenluchten te kunnen kieken, dan is het hier wel. Vorig jaar december heb ik op mijn oude weblog laten zien hoe ver het zicht hier reikt: Ruim zicht op It Eilân. Vandaag was het zicht wat minder vanwege de grijze bewolking die door de lucht werd voortgejaagd, maar het landschap was er niet minder om …

De landerijen lagen er verlaten bij. Meer dan een groepje zwanen en wat ganzen in de verte hebben we er niet gezien …

Terwijl we al kijkend en kiekend verder liepen, zagen we in de verte een bestelbus staan. Er werd blijkbaar gewerkt in de polder …

Dichterbij gekomen werd er meer duidelijk. Vorig jaar december vertelde ik al dat het oostelijk deed van It Eilân de eerste retentiepolder in de provincie Fryslân is. Dit is een gebied aan de boezem (het stelsel van met elkaar in open verbinding staande meren, vaarten, kanalen en sloten) dat er voor is ingericht om op gecontroleerde wijze overtollig boezemwater in te laten. Het is de bedoeling dat in Fryslân voor 2030 in totaal 700 ha wordt ingericht als retentiepolder …

Op het eerste gezicht lijkt het een brug, maar dat is zeer onwaarschijnlijk op een plek waar geen weg loopt. Zo te zien wordt momenteel de laatste hand gelegd aan de water in- en uitlaten, die er in geval van nood voor moeten zorgen dat we hier droge voeten houden …

Dichterbij is een kleiner kunstwerk gebouwd, dat ook dienst doet als in- of uitlaat voor het water …

Daarmee hadden we het verste punt van onze kuier van vandaag bereikt. Het was misschien half zo ver als vorig jaar, maar mijn benen lieten niet meer toe. Dat zal vast ook te maken hebben met de harde wind. Met een maximumtemperatuur van ruim 10 graden was het voor de tijd van het jaar ook vandaag weer niet koud, maar de wind maakte het allerminst aangenaam in de polder …

Terwijl Jetske zich nog eens gevaarlijk ver over het water boog om wat plaatjes te schieten, heb ik linea recta het pad gevolgd. Eenmaal bij het water was het niet moeilijk om te kiezen tussen het pontje en de brug. Ze dansten beide op en neer op het water, maar de brug gaf me toch een iets stabieler gevoel …

Ondanks de wind was het weer een mooie en gezellige wandeling met mijn fotomaatje, alleen de bewolking kon helaas niet geheel aan de verwachtingen voldoen.