Lichtlijnig

Eigenlijk had ik gehoopt vandaag wat foto’s te kunnen maken van de ijszee op het Wad, maar tot mijn grote spijt heb ik nog niets gehoord van de garagehouder, en dus restte me vandaag weinig anders dan maar wat naar de vogeltjes in de tuin te kijken …

De merel kwam langs om even wat te drinken uit ‘t wak in de vijver, dat vanmorgen voor de tweede maal dichtgevroren was …

Het roodborstje liet zich een paar maal zien bij het goed gevulde voederhuisje …

De vlaamse gaai wipte regelmatig even aan om een pinda te pikken …

Wat rest is hier en daar een lege dop …

“Wachten op de terugkeer van de winter …,” schreef ik vorige week donderdagmiddag, terwijl ik door de beregende ramen naar ons grijze en natte tuintje zat te kijken. Wel, ik hoefde niet lang te wachten, want op vrijdagochtend lag ons tuintje er zo bij …

Dat is toch een aanzienlijk vriendelijker aanblik dan tijdens de natte en grijze donderdag. En zo denken ook de vogels er blijkbaar over, want nadat ik donderdag geen vogel had gezien, is het sindsdien weer regelmatig een drukte van belang bij de voederplekjes …

De koolmezen en de pimpelmeesjes hebben een voorkeur voor de twee voederkransen die in de tuin hangen …

De musjes en af toe eens een vinkje blijven liever wat achter in de tuin om hun kostje bijeen te scharrelen …

De familie merel maakt geregeld gebruik van het feit dat de vijver opengehouden wordt door een zuurstofpompje …

En tot slot mijn favoriete bezoeker, die dagelijks langskomt om wat lekkers te smikkelen bij het voederhuisje …

… of bij het voederplekje dat ik onlangs op het terras aan de rand van de vijver heb gecreëerd …

Afleiding genoeg dus.

Het heeft hier vandaag de hele dag gesneeuwd.
Het voederhuisje op het terras heeft een hoge witte hoed gekregen …

Het roodborstje dat zich de afgelopen weken zo af en toe in ons tuintje liet zien, zat vandaag regelmatig te schuilen op die overdekte voedertafel. Een fijn plekje, maar omdat het er donker is, valt het niet mee om hem goed op de foto te krijgen …

Het bloed kruipt nog steeds waar het eigenlijk niet kan gaan, zeker als er sneeuw valt. En dus heb ik me vanmiddag door de sneeuw geworsteld om even wat foto’s te maken van het gemaal bij het riviertje de Drait …

Kijkend naar de foto’s die ik op 2 maart 2005 bij het gemaal heb gemaakt, toen er ook een half metertje sneeuw lag, laten zien dat er vandaag zeker niet minder is gevallen. Het was en is bar en boos. Het was dan ook stil op de weg …

Het was doodvermoeiend om me af en toe tot kniehoogte een weg door de sneeuw te moeten banen, maar het leverde wel weer erg mooie plaatjes op …

Als fotograaf mag je dit natuurlijk niet missen …

Hier en daar hing een kleurrijk cadeautje op me te wachten …

Thuis gekomen besloot het roodborstje toch nog even in wat beter licht te poseren …

Een half uurtje geleden heb ik de sneeuwhoogte in ons tuintje nog eens opgemeten. Afhankelijk van de plaats waar ik meet varieert het tussen de 40 en 50 centimeter en het sneeuwt nog steeds lichtjes. Dat meetwerk heb ik overigens blootsvoets gedaan. Wanneer je vrijwel altijd koude voeten hebt, is niets zo lekker als even met blote voeten door de sneeuw te stappen. Daarna gaan ze namelijk heerlijk gloeien en tintelen …

Kortom: het is hier weer een ouderwets gezellige sneeuwdag. Omrop Fryslân Radio doet de al de hele dag verslag van de toestand elders in de provincie en die verslechtert momenteel op de meeste plaatsen weer behoorlijk. De temperatuur, die de hele dag ruim onder nul is gebleven, daalt nog verder. Een complicerende factor is dat de oostenwind momenteel harder begint te waaien, waardoor het gevaar van duinvorming op de loer ligt. En volgens Piet Paulusma krijgen we nog veel meer sneeuw …

Vanuit mijn computerhoekje houd ik vandaag een oogje op verschillende vensters op de wereld. Aan mijn rechterkant heb ik via de grote vensters in de schuifpui zicht op ons tuintje, dat langzaam maar zeker meer in de greep van de herfst komt. Nu er nog slechts hier en daar een enkele druif hangt, is het tijd geworden om de vogels op andere manieren in de tuin te houden. Omdat we sinds de werkzaamheden in de tuin wat meer ruimte op het terras hebben, hebben we het voederhuisje daar nu een plekje gegeven …

Op de terrastafel, die vlak voor de schuifpui staat, ligt een stuk boomstronk waar ik regelmatig wat zaadjes op strooi. De eerste musjes hebben er op pakweg anderhalve meter van mijn stoel intussen al heerlijk zitten smikkelen. Ze waren nog niet bereid om ook even te blijven zitten tot ik een foto van het gezelschap had gemaakt. Aan het begin van de middag is het wel gelukt om een eerste pimpelmeesje te kieken …

Een ander venster op de wereld bevindt zich aan mijn linkerzijde in de zithoek. Via de tv houden we aan het begin van een Olymisch schaatsseizoen de eerste verrichtingen van onze schaatsters in Thialf in de gaten, en die vallen nog niet echt mee. Maar gelukkig: “Vancouver is nog ver,” zou Joop Zoetemelk gezegd hebben …

Het derde venster op de wereld bevindt zich recht voor me en wordt aangedreven door Windows 7. Zonder dat er echt spectaculaire vernieuwingen in zitten, ben ik tot nu toe erg tevreden over Seven. Een eerlijke vergelijking met Vista kan ik niet maken, omdat Seven draait op een nieuwe pc die qua hardware een stuk beter in elkaar lijkt te zitten dan zijn voorganger. Seven lijkt in alle opzichten net wat sneller te zijn dan Vista, maar belangrijker is dat alles veel soepeler werkt dan onder Vista. De belangrijkste vernieuwing die ook echt meerwaarde heeft, is voor mijn gevoel de vernieuwde taakbalk van waaruit programma’s veel sneller te starten zijn. Het enige probleempje dat ik tot nog toe ben tegengekomen, is dat de aansluiting voor de hoofdtelefoon niet lijkt te werken, maar daarmee weten ze bij de computerzaak vast wel raad.