Lichtlijnig

Als we dit voorjaar (dat overigens pas komende nacht om 00:21 uur begint) zulk mooi weer hebben als dit weekend, dan teken ik daar onmiddellijk voor. De fotokuier van gistermiddag bij de Merskenheide zat me vandaag nog flink in de benen, maar het was geen straf om me vanmiddag in ons tuintje te vermaken. Terwijl Aafje onder andere wat onderhoudswerk bij de vijver deed, heb ik een kleine rondgang door de tuin gemaakt met een nieuwe aanwinst …

Tot nu toe was ik altijd tevreden over de capaciteit van de macrofunctie van de verschillende Canon Powershot camera’s die ik in de loop der jaren heb gebruikt. Gecombineerd met de eveneens goede zoomfunctie op die camera’s zijn het prima toestellen, waarmee je veel kunt doen zonder dat je een zware tas met verschillende lenzen mee hoeft te slepen …

Inmiddels heb ik me door Peter de Mooij laten overtuigen over de meerwaarde van een handzame voorzetlens. Onlangs heb ik daarom bij Foto Konijnenberg een Raynox DCR-250 Macro lens besteld, en nadat die werd geleverd was het wachten op lekker zonnig macroweer …

Nadat ik vanmiddag wat detailopnamen had gemaakt van onder andere krokusjes en viooltjes, ben ik – om mezelf en de nieuwe lens meteen goed op de proef te stellen – op zoek gegaan naar wat kleine beestjes. Hoe beweeglijker, hoe moeilijker te fotograferen tenslotte. Het vliegje en het lieveheersbeestje bleven lange tijd lekker stil zitten waar ze zaten …

Bij dit piepkleine spinnetje was dat een heel ander verhaal, die bleef maar heen en weer rennen over de schutting. Uiteindelijk is het me toch gelukt om hem een paar maal aardig in beeld te brengen …

Ik heb zo’n idee dat ik veel plezier zal beleven aan deze nieuwe aanwinst.

Het voorjaar komt elke dag een stukje dichterbij. Toen ik gisterochtend rond koffietijd even een peukje stond te roken op het terras, zag ik de eerste vlieg van 2011 op de muur zitten. Hij wilde zelfs wel even blijven zitten tot ik mijn camera had gehaald. Daarna gaf hij me welgeteld één kans om hem te portretteren, en dat was net genoeg …

Met de bloemen in ons tuintje is het nog wat karig gesteld, maar de eerste krokusjes brengen hier en daar toch al wat kleur …

De tere bloemblaadjes glinsteren in de zon alsof ze van een laagje metallic lak zijn voorzien …

Veel kleur brengen ze niet, maar ook de sneeuwklokjes doen hun best om de tuin wat op te fleuren …

Dat de winter nog niet helemaal is verdreven, ontdekte ik later op de dag, maar het eerste vleugje voorjaar hing zeker in de lucht …

Het is weer eens zover, dat ik niet weet wat ik hier eerst of laatst zal laten zien. Hoewel ik nog steeds hondsmoe ben en het liefst de hele dag in m’n  hangmat zou willen liggen, heb ik mezelf er zowel vrijdag- als zaterdagmiddag toe gedwongen om een fotokuier te maken. Nu het eindelijk echt lekker voorjaarsweer wordt en de natuur aan alle kanten weer tot leven komt, kan ik dat toch niet aan me voorbij laten gaan. En moe blijf ik toch … Zodra ik onderweg ben, is het ook goed en geniet ik volop, maar het kost me wel erg veel kracht momenteel. Enfin, dat heb ik er wel voor over. En adel verplicht tenslotte …

Laat ik maar gewoon beginnen met de kuier van vrijdagmiddag in het Weinterper Skar. Langs het pad in de richting van de dobbe schieten de paardebloemen als paddestoelen uit de grond. Na een paar vergeefse pogingen om een citroenvlinder te kieken op één van de bloemen, had ik met een hommel meer geluk …

In de donkere tijd van het jaar loop ik meestal meteen door naar de dobbe,  maar in voorjaar en zomer maak ik graag even een kleine omweg. Aan de oostkant van het gebied ligt een stukje nat hooiland waar het rond deze tijd van het jaar met de dag mooier wordt. Op dit moment overheersen het groen en geel nog, maar over een tijdje zal het kleurenpalet worden aangevuld met het roze van de koekoeksbloem …

Tegen de bosrand dartelden een paar oranjetipjes rond, maar even stil zitten voor de foto was er niet bij. Dan de dotterbloemen maar even in close-up …

Omdat ze zo mooi zijn, heb ik er ook nog even een paar vanuit een andere hoek gekiekt. Het allermooiste was er weliswaar al vanaf, maar zo’n half opgepeuzeld bloemblaadje heeft ook wel wat …

Veel waren het er nog niet, maar tussen al het groen en geel waren ook de eerste zachtlila pinksterbloemen te zien. Die mogen natuurlijk niet ontbreken, en dus ben ik ook daar nog maar even voor door de knieën gegaan …

Daarmee had ik het hier eerst wel weer gezien. Op naar de dobbe, want ik was intussen hard aan mijn bankje toe …
Toen ik daar even later aankwam, bleek het bankje bezet te zijn …

Nadat ik de vlieg, die lekker op de rugleuning van het bankje zat te zonnen, had geconfronteerd met zijn evenbeeld in de lens van mijn camera, ging hij er schielings vandoor, zodat ik in alle rust kon genieten van de vredige aanblik van de dobbe …

- Wordt vervolgd -

Veel mooier en lekkerder dan vandaag zal het deze herfst wel niet meer worden. Het was fantastisch!
Een klein kuiertje in één van de lanen bij Olterterp leverde me meteen een keur aan foto’s op …

Sommige blaadjes wisten het herfstlicht prachtig te vangen …

Een vlieg zat zijn toilet te maken in het zonnetje …

De vangst van de dag was echter een dagpauwoog, die lekker in het zonnetje op een boomstam zat …

Ondanks het feit dat het al eind oktober is, zat hij nog mooi strak in de lak …

In de loop van de middag heb ik nog veel meer foto’s gemaakt, maar die gaan even het archief in, zodat ik nog wat heb voor als het echt guur herfstweer wordt.

Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien …

Ik kom … wie niet weg is, is gezien …