Lichtlijnig

Maandagmiddag kwam ik langs de Zwartendijksterschans, een schans uit de Tachtigjarige Oorlog, die in het noordwesten van de provincie Drenthe ligt. Omdat het zonnetje op dat moment scheen, besloot ik even een kuiertje over het oude bolwerk te maken …

Tijdens mijn rondgang ontdekte ik dat er nog verschillende planten in bloei stonden. Dat was om te beginnen het geval met de brem, maar die kon ik als gevolg van de stevige wind niet scherp op de foto krijgen …

Ook het wettelijk beschermde grasklokje stond op verschillende plaatsen vrolijk te bloeien. Alweer vanwege de harde wind heb ik heel wat pogingen ondernomen, voordat ik er een paar acceptable foto’s van had gemaakt …

Een stukje verderop hingen nog wat bramen, maar omdat die nog niet rijp waren, heb ik ze maar laten hangen …

Toen ik bijna rond was, trof ik nog wat uitbundig bloeiend vingerhoedskruid aan …

De relatief hoge temperaturen van de laatste tijd geven de herfst nog wat extra kleur, behalve met herfsttinten wordt het landschap hier en daar ook getooid met vrolijke zomerse kleuren …

Het zachte weer verveelt me nog steeds niet, het is alleen zo jammer dat de zon zich hier sinds maandag nauwelijks meer heeft laten zien, want in het grijze weer komen de herfstkleuren niet echt tot hun recht.

Na de verzengende hitte van vrijdag, toen het in ons tuintje ruim 32 graden werd, leek de temperatuur ook gisteren weer tropische waarden te zullen bereiken. Zo ver kwam het echter niet …

Rond 14:00 uur trok een eerste onweersbui over en daalden dikke regendruppels in ons tuintje neer.
De waterlelies leken meteen nog meer dan anders te sprankelen …

De temperatuur daalde in korte tijd naar een draaglijke 23 graden en de regen liet ons tuintje weer heerlijk fris geuren …

Na wekenlange droogte – in juni is er slechts 22 mm neerslag gevallen – was ons tuintje ook wel toe aan wat vocht …

In totaal viel er gisteren 11 mm neerslag. En ook de fotograaf vaart daar wel bij, zoals op deze foto’s te zien is …

Twee weken na het begin van mijn MS-aanval en een week na afloop van de methylpredsnisolonkuur wordt het tijd om een eerste voorzichtige tussenbalans op te maken.

Laat ik maar beginnen met de methylprednisolonkuur. Tijdens die vijfdaagse kuur had ik betrekkelijk weinig last van de bijwerkingen, die begonnen pas op te spelen na afloop van de kuur. Twee dagen en nachten heb ik amper een oog dicht gedaan. Zodra ik even in slaap sukkelde, schrok ik steevast weer badend in het zweet wakker, terwijl het bloed door mijn lijf kolkte. Ik kan u verzekeren dat dat na verloop van tijd een tamelijk vervelende en angstwekkende ervaring werd …

Gelukkig begon de rust in mijn lijf in de loop van de dinsdag langzaam maar zeker terug te keren. En wat belangrijker is: ik begon weer wat meer grip te krijgen op het functioneren van mijn linkerbeen en – arm. Dat maakte het mogelijk om in de loop van de week steeds wat meer rond te scharrelen in de tuin om wat beestjes en bloemetjes te fotograferen, zoals b.v. de fraaie mandevilla – voorheen dipladenia ‘sundaville’ red – die we vorige week kregen van mijn fotomaatje …

De belangrijkste restverschijnselen die ik op dit moment aan deze eerste schub sinds 2004 lijk over te houden, zijn een koude en doof aanvoelende linkerhand en een linkervoet die nog steeds de neiging heeft om wat achter te blijven. Dat laatste kan ik aardig ondervangen door me te concentreren op het lopen en het afwikkelen van de voet, zoals dat heet. Verder treedt tijdens het lopen al snel vermoeidheid, c.q. verkramping op in mijn bovenbenen.

Het wordt spannend om te zien of ik mijn geliefde bankjes b.v. in het Weinterper Skar weer kan halen tijdens mijn fotokuiertjes. Daar ben ik voorlopig in ieder geval nog lang niet aan toe, want zo lang de maximumtemperaturen nog rond of boven de 25 ºC liggen, waag ik me nog maar niet aan dergelijk kuiertjes. Daar is overigens ook nog geen enkele reden toe zo lang er in ons tuintje dagelijks nog wat te kieken valt. Bovendien kan de methylprednisolon in principe tot ca. 5 weken na toediening zijn oppeppende werk blijven doen, dus wie weet, misschien treedt er de komende tijd nog verdere verbetering op m.b.t. de restverschijnselen. …

Tot dusver heeft de methylprednisolon me in elk geval zowel in fysiek als in mentaal opzicht een dusdanige boost gegeven, dat ik de strijd maar weer ben aangegaan met de hostingprovider omtrent de reactieproblemen op dit weblog. Ditmaal luidde de reactie van de servicedesk als volgt:

“We hebben uw blog getest en het blijkt alles in orde te zijn. Om u goed te helpen hebben we een screenprint nodig van die foutmelding. Daarnaast ook graag als fout zich weer voordoet, dat goed uitgebreid te beschrijven (wanneer heeft zich die fout zich voorgedaan, met de welke webbrowser heeft u gewerkt). Daarmee kunnen onze technici uw blog beter testen en eventuele fouten opsporen.”

Bij deze zou ik de (vaste) reageerders daarom willen vragen om, wanneer het probleem zich weer eens voordoet, een schermafdruk te maken van de foutmelding en dit met vermelding van browser(versie) naar mij te mailen (het e-mailadres is te vinden rechtsboven op het weblog onder het kopje ‘contact’), want dit idiote probleem moet toch op te lossen zijn …

Ter afronding van deze tussenbalans: het ziet er naar uit, dat ik weer heel knap door deze MS-aanval heen gerold ben. Volgende week maandag moet ik voor controle weer terug naar de neuroloog. Tot die tijd houd ik me rustig en  richt ik me vooral op de bloemetjes en de beestjes in eigen tuin, zoals b.v. de nimf van de struiksprinkhaan op de gele lis … De afgelopen dagen heb ik zeker drie verschillende nimfjes in ons tuintje gesignaleerd. Eén van de broers van het onderstaande exemplaar zal morgen het vierde oranjelogje luister bijzetten …

We hebben uw blog getest en het blijkt alles in orde te zijn. 

Om u goed te helpen hebben we een screenprint nodig van die fout melding. Daarnaast ook graag als fout zich weer voordoet, dat goed uitgebreid te beschrijven. ( wanner heeft zich  die fout zich voorgedaan, met de welke Webbrowser heeft u gewerkt)
Daarmee kunnen onze technici uw blog beter  testen en eventuele fouten opsporen.

Het was wat miezerig toen ik vanochtend wakker werd …

Gelukkig volgde er ook vandaag na de regen zonneschijn …

Met een temperatuur van ruim 15 graden was het nog allerminst warm, maar het was goed weer en prima licht om het vingerhoedskruid eens aan een nader onderzoek te onderwerpen …

Ook vandaag kwam er weer per ongeluk een beestje op de kiek …

De laatste papavers staan nog in bloei, daar zal ik binnenkort ook eens wat van laten zien …