Lichtlijnig

Onze dotterbloem is nogal wispelturig. Het ene jaar staat hij er zielig bij met slechts hier en daar een bloemetje … dit jaar is ‘t weer een lust voor het oog …

Zeker als de zon even schijnt, stralen vele gele sterren je aan de waterkant tegemoet. Toen ik deze foto’s maakte, scheen de zon helaas niet …

Maar als er op zo’n moment een zweefvliegje op een van de bloemen wil gaan zitten wanneer ik in de buurt ben, dan is mijn dag toch weer goed …

Aan het eind van deze koudste maart in een kwart eeuw was er op deze eerste Paasdag voor het eerst sinds enige tijd weer water in onze vijver te zien, de ijsvloer vertoont duidelijk tekenen van slijtage …

Terwijl ik bij de vijver stond, zag ik dat meneer merel achter in de tuin met een snavel vol wormen in de prunus neerstreek. We hadden al enige tijd het idee dat de merels ergens in de klimop tussen onze tuin en die van de buren een nest hadden gebouwd, maar waar het precies zat was nog een raadsel …

Nadat ik een paar foto’s had gemaakt van pa merel, heb ik me strategisch terug getrokken om rustig af te wachten waar hij naar toe zou gaan. Geduld werd hier op prijs gesteld, want de merel dook pas de pergola in nadat hij ervan overtuigd was dat er geen enkel gevaar meer dreigde …

Eerlijk gezegd had ik verwacht dat de wormen wellicht bestemd waren voor het broedende vrouwtje, maar zodra pa merel in de buurt van het nest kwam, hoorde ik een welluidend gepiep tussen het gebladerte. Moeizaam balancerend op het smalle randje met allerminst stabiel liggende stenen aan de achterzijde van de vijver, wist ik even later het vrouwtje op het nest te localiseren. Meer dan de staart en het wakend oog van ma merel is er niet te zien, maar met wat geluk krijg ik de komende week op een zonnig moment wel een kansje om de jongen te kunnen fotograferen …

Kortom: voor ons geen eieren, maar jonge merels met Pasen.

Vandaag een jaar geleden kwam de maximumtemperatuur ‘s middags uit op 17, 3 ºC. Van 20 t/m 25 maart kwam de gemiddelde maximumtemperatuur toen uit op 15,1ºC. Daar kunnen we nu alleen maar van dromen …

Op dit moment is de temperatuur in ons tuintje opgelopen tot 0,2 ºC, maar als gevolg van de gure oostenwind voelt het aan alsof het bijna 10 graden vriest. De gemiddelde maximumtemperatuur over de laatste vier dagen ligt nu op 1,7 ºC …

Voor de zoveelste keer sinds begin december ligt er een laagje ijs op de vijver, en dus lijken de vissen weer gevangen te zitten onder een glazen dak…

Ondanks de kou heb ik toch maar weer even de tijd genomen om wat foto’s te maken van de prachtige structuren op het ijs. Van afstand gezien lijkt het vaak een egaal gladde oppervlakte, maar van dichtbij gezien blijkt dat geenszins het geval te zijn. Door de structuren ontstaat er een soort gebroken spiegel, waar ik altijd erg van kan genieten … pure kunst …

Eigenlijk zou ik nog even naar de westkant van de Leijen moeten rijden, want door de harde oostelijke wind, de lage temperatuur en opspattend water zullen er aan lager wal vast mooie ijzige kunstwerkjes ontstaan, maar het is me toch echt te koud. Ik stel me tevreden met de ijzige maartse kunst in eigen tuin …

De winter heeft ons de rug toegekeerd, en dat is een slechte zaak in de aanloop naar de Kerst. Maar niet getreurd, ik doe mijn best om de winterstemming er in te houden. Vandaag deel 2 van de serie “De lange witte winter” over de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân …

Deel 2 is getiteld “De winter doet zijn intrede” en speelt zich af van 14 t/m 16 december 2009.
Na een rustige, overwegend bewolkte eerste helft van de maand, werd het vanaf half december echt winter. Op 14 december bleef het voor het eerst de hele dag vriezen, zodat ik een eerste ijsdag kon noteren. In de dagen daarna waren natuur en landschap getooid met een laagje rijp, dat vanwege mist en bewolking maar niet echt wilde sprankelen.
Op de avond van de 16e december begon het rond 21:00 uur te sneeuwen, en het bleef sneeuwen … uren achtereen …

“De lange witte winter” kan op volledig scherm in HD kwaliteit worden bekeken.

Volgende week zondag Woensdag aanstaande deel 3: “Een eerste pak sneeuw”.

We rollen hier van het ene feestje in het andere. Nadat we vrijdagavond ter viering van mijn verjaardag -die overigens al in augustus was- een prachtig concert van Slagerij van Kampen hadden bijgewoond, hebben we gistermiddag in kleine familiekring Aafje’s verjaardag twee dagen in ‘t vooruit gevierd …

Tijmen en Pepijn stortten zich meteen op de autootjes en de ruim 50 jaar oude garage, waar ik zelf als kind nog mee heb gespeeld. Erg lang duurde dat samen spelen overigens niet, want het komt bij Pepijn erg precies hoe er met de auto’s wordt gespeeld, en dat ligt Tijmen niet echt …

Pepijn doet niets liever dan de auto’s in een lange rij van het ene punt naar het andere verplaatsen. Eerst gaat alles keurig in de rij naar beneden om elders een tijdelijks parkeerplek te krijgen, daarna wordt op dezelfde wijze de terugreis georganiseerd. Met uiterste precisie krijgen alle auto’s na enige tijd weer een plekje in de garage. Daarna begint het geheel weer opnieuw en nog dan nog eens , etc …

Toen de oranjekoek werd geserveerd, wilde Pepijn zijn spel wel even onderbreken, want behalve op auto’s is hij ook gek op oranjekoek. Hij liet het zich dan ook goed smaken …

Toen de beide mannen vervolgens het plan opvatten om maar even naar het vlakbij ons huis gelegen speeltuintje te gaan, besloot ik daar toch maar even achteraan te hobbelen …

Pake zal zich wel weer te snel bezorgd maken natuurlijk, maar ik vind zowel de schommels als het glijbaantje eerlijk gezegd net wat te hoog om Pepijn daar alleen zijn gang te laten gaan …

De dag werd afgerond met het samen voeren van de vissen …

Concerten, feestjes en partijen … toen ik een jaar of vijftien geleden nog volop actief was in het jeugd- en jongerenwerk maakte het me allemaal niets uit. Een nachtje slapen, de volgende ochtend even onder de douche, dan was ik weer het heertje. Dat ligt tegenwoordig toch allemaal net even anders. Ik kan er nog steeds evenveel van genieten, maar het herstel van diverse uitspattingen duurt tegenwoordig helaas aanzienlijk langer.

Afijn, ik rommel me wel weer door de week heen.
Voor de mensen die nog nooit hadden gehoord van Slagerij van Kampen of daar een heel verkeerd beeld van hebben, sluit ik vandaag af met een video-opname van één van mijn favoriete nummers van deze slagwerkgroep: “Call me a train”. Laat je meevoeren op een denderende treinreis …