Lichtlijnig

Met een nieuwe warme periode, mogelijk zelfs een hittegolf in het vooruitzicht besloot ik gisterochtend te profiteren van de relatieve koelte van dat moment. Het leek me een goed plan om voor het eerst sinds bijna een maand weer eens een fotokuiertje te maken in het Weinterper Skar. Eigenlijk had ik dat al voor eergisteren op het programma gezet, maar toen had ik volstrekt geen kracht in mijn benen. Gisteren voelden mijn benen weer een stuk kachtiger en stabieler aan, en dus durfde ik het er wel op te wagen …

Echt gemakkelijk ging het niet, maar onder het aloude motto de aanhouder wint wist ik mijn favoriete bankje bij de dobbe te bereiken. Onderweg trof ik hier en daar nog wat oranjeversiering aan, zoals het onderstaande dikkopje …

Nadat ik op het bankje had genoten van een rokertje en mijn benen wat tot rust waren gekomen, heb ik even rondgestruind aan de zuidkant van de dobbe, die er prachtig bij lag …

Het krioelde er zowel in de lucht als op de grond van het leven. Kleine kikkertjes sprongen alle kanten op, spinnetjes renden heen en weer en er vlogen tientallen juffertjes rond, die me allemaal te snel af waren. Een viervlek, die lekker in het zonnetje hing, wilde wel even poseren …

Ook aan het Tour-geel was gedacht, want op de oever stond de wederik met zijn voeten in het water te bloeien …

Ik ben blij dat ik even heb doorgezet, want het was de vermoeidheid ook nadien weer alleszins waard.

Vandaag neem ik jullie opnieuw even mee naar de dobbe in het Weinterper Skar. Het was er donderdagmiddag een drukte van belang. Dat begon al met de boswachter, die door het water wadend op duidelijk verstaanbare toon in telefonisch overleg was met een collega, toen ik aan kwam lopen. Het moest niet mogen …

Om de wandeling van de auto naar hier even uit mijn benen te laten zakken, ben ik eerst maar even lekker op het bankje gaan zitten. Eerlijk is eerlijk, het zat er een stuk aangenamer dan toen ik er in maart voor het eerst dit jaar even zat. Bovendien oogde de omgeving een stuk vriendelijker nu de dobbe weer werd omzoomd door al het frisse groen …

Toen de boswachter na een vriendelijke groet was vertrokken en de rust was weergekeerd, heb ik een paar korte fotokuiertjes gemaakt langs de waterkant. Eerst maar eens langs de zuidelijke oever …

Op verschillende plaatsen werkten waterjuffers actief aan de voortplanting. Als ze niet aan het paren waren, dan werden er wel eitjes afgezet, zoals op op de onderstaande foto. Let ook even op het spinnetje linksonder, dat de gebeurtenissen nauwlettend leek te volgen …

Nadat ik opnieuw even halt had gehouden op het bankje, heb ik nog even een kijkje genomen aan de zuidoostelijke oever.  Het was maar weer goed dat ik – om te voorkomen dat ik zonnedauw of ander klein grut zou vertrappen – behoedzaam mijn weg zocht. Vlak voor me zag ik op een bepaald moment een pas uitgeslopen libel in het gras hangen. Toen ik bij hem neerknielde om er een foto van te maken, zag ik dat zijn linker voorvleugel was doorboord door een lange, harde grasspriet. Hij leek zijn best te doen om los te komen, maar omdat zijn vleugels nog niet waren uitgehard en aan elkaar begonnen te kleven, leek hij steeds verder verstrikt te raken. Dat kon ik niet aanzien, daarom heb ik hem m.b.v. een takje heel voorzichtig los gemaakt. Daarna heb ik hem een beter plekje gegeven. Nu maar hopen dat hij het overleeft …

Een stukje verderop leek de oude jas van de libel te hangen. Wie zich altijd al heeft afgevraagd waar al die oude jasjes toch blijven: die vallen ten prooi aan mieren en andere opruimers ….

Om dit logje op deze stralende dag positief af te sluiten, kreeg ik tenslotte nog een prachtige viervlek voor de lens van mijn camera …