Lichtlijnig

Onderweg naar het prieeltje op de oever van de Leijen bij Doktersheide, heb ik maandagmiddag eerst een tijdje bij de vaart gezeten om wat roodoogjuffers te fotograferen …

Nadat ik een paar portretjes had geschoten, zag ik een koppeltje roodoogjuffers neerstrijken op de knop van een gele plomp …

Het vrouwtje klampte zich amechtig aan de knop vast, terwijl ze steeds verder door haar partner naar beneden werd geduwd …

Vastberaden duwde hij het vrouwtje volledig onder water, hij wilde blijkbaar zelf ook wel even op die knop zitten …

Dat viel echter nog lang niet mee, want hij werd nu op zijn beurt door het vrouwtje steeds verder naar beneden getrokken, zo leek het …

Of zou het zo zijn, dat hij ook graag even wilde zwemmen om wat verkoeling te vinden, het was tenslotte ruim 25 ºC …

Hoe dan ook, ze verdwenen samen onder water …

Op dat moment werd ik even afgeleid door een vogeltje, dat vlak langs me heen scheerde.
Toen ik mijn blik weer op het blad en de knop van de gele plomp richtte, waren de juffertjes verdwenen …

Bij het KNMI in De Bilt is de gemiddelde temperatuur in augustus uitgekomen op 18, 5 ºC, tegen normaal ca. 17,2 ºC . Met een gemiddelde temperatuur van 18,2 ºC was augustus ook in ons tuintje een warme maand. Het langjarig gemiddelde ligt in onze omgeving op ongeveer  16,6 ºC …

Augustus telde in ons tuintje 27 warme dagen (maximumtemperatuur 20,0 °C of hoger), normaal zijn dat er 20. Verder waren er 7 zomerse dagen (maximumtemperatuur 25,0 °C of hoger) en werd de tropische 30 °C alleen op 20 augustus overschreden. In ons tuintje liep de maximumtemperatuur op die dag op mijn vaste meetpunt in de schaduw op tot 33,1 °C. Op het terras werd het in de loop van de middag 39 °C. Daarom zijn we die dag naar het meest koele plekje in ons land gereden …

Hoewel de temperatuur ook bij het Wad de dertig graden overschreed, was het in de schaduw van het Tempeltje van Ids op de kruin van de zeedijk nog redelijk uit te houden. Een licht briesje deed zijn uiterste best om enige verkoeling te brengen …

Landelijk werd op 20 augustus de hoogste temperatuur vastgelegd op het KNMI station in het Limburgse Ell: 37,0 °C. Daarmee is in Ell dit jaar zowel de hoogste als de laagste temperatuur gemeten, want op 6 januari werd daar -18,3 ºC genoteerd in de koudste nacht van het jaar.

Behalve warm was augustus ook droog. Gemiddeld viel er over ons land 34 mm neerslag, tegen een langjarig gemiddele van 62 mm. In ons tuintje heb ik 57 mm afgetapt, tegen normaal ca. 60 mm. Door het buiïge karakter waarmee de neerslag werd aangevoerd, was er soms sprake van grote verschillen op kleine afstand. Het droogst was het in de kuststrook, en dat was ook goed te zien op een stoffige akker aan de voet van het Tempeltje van Ids …

Vorig jaar kwam de gemiddelde temperatuur in augsutus in ons tuintje uit op 17,3 ºC, en viel er 171 mm neerslag. Toen telde augustus slechts 17 warme dagen en met een maximumtemperatuur van 27,1 ºC op de laatste dag van de maand slechts één zomerse dag.

Met maximumtemperaturen die richting 30 ºC gaan, komt er van fotokuiertjes even niet zoveel terecht. Als ik niet in mijn relatief koele pc-hoekje zit, dan lig ik wel in een schaduwrijk hoekje in de tuin te denken aan verkoeling …

Jetske’s logje over de Mont Blanc bracht gisteren voor het gevoel ook even wat verkoeling. Het riep bij mij gistermiddag opnieuw herinneringen op aan een vakantie in 1984. Op 19 juli vertelde ik al, dat ik tijdens deze vakantie aan het Meer van Genève voor het eerst een bergetappe in de Tour de France heb bezocht …

Een ander hoogtepunt in die vakantie was een bezoek aan een van de gletsjers van het Mont Blanc Massif. Vanaf de camping bij Excenevex zijn we afgereisd naar Chamonix, aan de voet van de Witte Berg, die op majestueuze wijze omhoog reikt naar de hemelsblauwe lucht. Vanuit Chamonix hebben we een smalspoortreintje genomen, dat ons over een akelig steile berghelling naar grotere hoogten voerde …

Daarmee waren we er echter nog niet. Het laatste deel van de reis naar de verkoelende gletsjer moest in een grote kabelbaancabine worden afgelegd. Nou ben ik niet zo’n held in dat soort dingen, maar voor dit specifieke geval heb ik me even over mijn angst heen gezet …

En daar lag hij dan … kronkelend strekte hij zich uit in het hooggebergte, een gigantische ijsmassa die met mocca leek te zijn bestoven …

Via een steil pad bereikten we uiteindelijk de gletsjer. Toen werd pas duidelijk dat er geen sprake was van mocca, maar van zand, steentjes en vooral enorme keien. Mijn toenmalige vriendin had al snel een mooie zitplaats gevonden …

Hoewel de opwarming van de aarde toen nog geen item was, vielen hier en daar de eerste gaten in de gletsjer. Eigenlijk had ik toen al aan de bel moeten trekken …
Maar ja, toen vonden we het nog gewoon grappig om even zo’n stukje zomerijs vast te houden. Maar er waren toch ook wel serieuzere gedachten. Zo weet ik nog, dat ik me toen heb afgevraagd, hoe oud dat ijs waar we op stonden eigenlijk zou zijn …

In de gletsjer was een grote ijsgrot uitgehakt …

Voor zover ik het me kan herinneren, waren er in de grot verschillende beelden uitgehakt en werden er gereedschappen getoond, die waren gebruikt bij het maken van de ijsgrot. Veel foto’s zijn er niet overgebleven van de grot, waarschijnlijk zijn er maar weinig gelukt, en bovendien hebben we in 1987 de foto’s eerlijk verdeeld …

Voordat we ons weer in de kabelbaan en het smalspoortreintje moesten wagen, hebben we nog een tijdlang op een heerlijk plekje gezeten om het indrukwekkende landschap op ons in te laten werken. Ondanks het feit dat we ons op die ijsmassa bevonden, konden er wel wat kleren uit, het was er fantastisch …