Lichtlijnig

Vanmiddag heb ik tussen de buien door even een fotokuiertje gemaakt aan de zuidkant van de Duurswouderheide …

Terwijl ik daar stond te genieten van de ganzen en van de wolkenpartijen die aan de noordkant van de heide voorbij trokken, kreeg ik ineens het gevoel dat ik werd uitgedaagd …

“Hé .. jij daar … ken jij wel kringetjes blazen dan …?” leek me vanuit de wolken te worden toegeroepen …

Nou kon ik altijd goed kringetjes blazen, al zeg ik het zelf, op een windstille dag lukte het me zelfs buitenshuis wel eens. Maar zo groot en met zoveel wind … nee, dat was me nog nooit gelukt …

En ik was ook niet van plan om het op dag 15 van mijn stoppenmetroken actie te proberen … Stoer, hè!?

Gelukkig loste het kringetje in de lucht zich snel op, zodat ik me weer met andere zaken kon bezighouden …

Terwijl een volgende bui naderbij kwam, heb ik me nog maar even gericht op de ganzen die al gakkend voortdobberden op het meest zuidelijke ven …

En dan nog even dit:

Er is een kans dat we in Nederland en België vanavond gedurende korte tijd een meteorenregen kunnen zien, gevormd door de jaarlijks terugkerende zwerm van de Draconiden. Het maximum valt in de periode tussen 18.00 en 23.00 uur Nederlandse tijd en de meest waarschijnlijke tijd van de echt piek is rond 22.00 uur. Voor meer informatie kun je hier terecht.

Nadat ik vorige week foto’s had gemaakt van een gewone pantserjuffer die verstrikt was geraakt in de tentakels van een kleine zonnedauw, besloot ik gistermiddag bij de Merskenheide op zoek te gaan naar een dergelijk tafereel ten einde dat op video vast te leggen. Ik had weer geluk …

De kleine zonnedauw is een vleesetend plantje dat zeer bedreven lijkt te zijn in het lokken en vangen van waterjuffers. Gistermiddag stuitte ik op een plantje dat meerdere pantserjuffers in haar kleverige tentakels gevangen hield. Eén van de juffertjes vocht voor het leven en wist die strijd uiteindelijk met een beetje hulp te winnen …

Uiteindelijk heb ik van de video-opnamen een 3:20 minuut durend filmpje kunnen smeden. Het lijkt niets zoals het hieronder staat, want WordPress geeft me maar weinig vrijheid bij het embedden, maar als je het beeldvullende afspeelt met de hoogst mogelijke instelling, dan zul je zien dat het een heel aardig filmpje is geworden op HD-kwaliteit …

Nadat ik de libel bij het vennetje bij de Merskenheide had vereeuwigd, was het tijd om de rug even te rechten en even te genieten van de wolken die op het wateroppervlak werden weerspiegeld. Op zoek naar een volgend onderwerp deed ik een paar stappen tussen de graspollen door. Lang hoefde ik niet te zoeken, want toevallig was ik er getuige van hoe een juffertje een smakelijk hapje ving …

Om het juffertje – volgens mij een gewone pantserjuffer – niet te storen tijdens de maaltijd, sloop ik heel voorzichtig dichterbij, zodat ik vanuit verschillende hoeken een paar fraaie portretfoto’s kon maken …

Het juffertje bleef wonderlijk genoeg rustig aan die ene grasspriet hangen, terwijl ze intussen ook haar prooi – zo te zien een groene cicade – in een stevige wurggreep hield …

Tja, zo is de natuur: eten of gegeten worden …

Hoe het afgelopen is, weet ik niet, ik had geen tijd om dat af te wachten, want ook een stukje verderop werd het diner geserveerd …

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Het leek er vandaag lang op dat de weerkundigen er weer naast zaten, want de beloofde zon bleef zich lang verstoppen achter de wolken. Maar aan het begin van de middag brak de zon uiteindelijk toch door en werd het prima weer voor een fotokuiertje bij de Merskenheide.

Het vennetje aan het begin van het terrein lag er stil en verlaten, maar wel mooi spiegelend bij. Over een paar maanden zal het hier hopelijk weer een komen en gaan zijn van een keur aan waterjuffers en libellen …

Ieder jaar zijn er op het pad rondom de Merskenheide grijze zandbijen te vinden. Voorgaande jaren waren ze vooral actief op het oostelijke pad, nu zag ik ze ook op twee plekken op het zuidelijke pad …

Vanaf ongeveer half maart beginnen de vrouwtjes met het graven van het nest dat bestaat uit een loodrecht naar beneden lopende hoofdgang van soms wel 50 cm lang. Aan het eind van de gang worden ronde verbredingen gebouwd voor de afzonderlijke broedkamers. De bijen zijn op dat moment – en ook nu – nog echt grijs …

Als de eitjes zijn gelegd, doen de bijen niets anders dan af en aan vliegen om wilgenstuifmeel aan te voeren naar het nest. De grijze zandbij, die dan intussen goeddeels geel gekleurd is door het stuifmeel dat op de achterpoten wordt vervoerd, keert steeds weer terug naar de eigen nestgang. Een groot deel van de nestgangen op de Merskenheide is ingegraven in het pad, en dat maakt het niet gemakkelijk om het eigen nest steeds weer terug te vinden. Om te beginnen lijken al die gangen op elkaar, maar veel van die gangen worden ook nog eens regelmatig dicht gelopen door passanten. Als in zo’n geval de juiste plek is gevonden, begint het grote graafwerk opnieuw …

Zo te zien weten de zandbijen het nuttige en het aangename aardig te verenigen, want tussen al het graaf- en vliegwerk door werd er heel wat gerollebold op het pad …

Over een week of twee hoop ik op een mooie dag nog eens terug te gaan, waarschijnlijk zijn de bijen dan voorzien van een mooi geel laagje stuifmeel. Voor vandaag was het welletjes. Nadat ik een tijdlang tussen al die drukte op het pad had rondgekropen, lokte het bankje in de noordoost hoek van de heide…

Het zat heerlijk op het bankje, maar uiteindelijk moest ik toch de (voor mij) lange weg terug aanvaarden. Zowel op de heen- als op de terugweg dienden zich nog wat andere onderwerpen aan, die bewaar ik voor morgen. Maar de uitsmijter van vandaag wil ik jullie toch niet onthouden. Toen ik terug was bij het begin van de heide, lieten een paar van de vaste bewoners van de Merskenheide zich nog even zien. Eigenlijk waren ze net wat te ver weg voor een goede foto, maar ze stonden er te mooi 0m jullie dit beeld te onthouden …