Lichtlijnig

Hoewel het grijze en kille weer allerminst aanlokkelijk was, heb ik mezelf er gistermiddag maar weer eens toe gedwongen om even een ommetje te maken …

Aan de noordkant van De Leijen heb ik even een fotokuiertje gemaakt naar het uitzichtpunt …

Veel uitzicht was er niet overgebleven …

De ijsmassa op de Leijen vormde slechts een mistig lijnenspel …

De wind huilt om het huis en de regen slaat tegen de ramen, dit lijkt me een uitstekend moment om de wandeling bij de Duurswouderheide, waarvan ik eergisteren al wat plaatjes liet zien, voort te zetten.

Nadat mijn benen op het bankje wat rust hebben gekregen, gaan we verder in de richting van het uitzichtpunt op de heuvel. Het zonlicht speelt door de groene en deels al goudgele blaadjes van een paar jonge boompjes op de overwoekerde heide …

Uiteindelijk is het dan tijd om de heuvel te beklimmen, en dat valt nog niet mee na deze kuier …

Bovenop de heuvel staat een bord met een plattegrond van het heideveld, waarop de paden en vennetjes zijn te zien. Omdat de teksten op de foto niet goed leesbaar zijn, doe ik er nog even een kaartje van Google Maps bij …

Als je je blik vanaf de heuvel van zuid naar noord over de heide laat glijden, dan is dit het beeld …

.

.

Nou, is dat mooi … of is dat mooi …?

Het was heerlijk om in het najaarszonnetje op de heuvel te zitten en te genieten van het uitzicht, maar uiteindelijk wachtte toch de afdaling en de lange kuier terug naar de auto.
Wordt vervolgd …

Eigenlijk ben ik te laat begonnen met mijn vrijwel dagelijkse fotokuiertjes. In mijn arbeidzame leven had ik daar zogenaamd geen tijd voor, en als we dan eens op pad gingen, dan bleef dat vaak beperkt tot de bekende paden. Het gevolg daarvan is, dat ik momenteel wel eens wat te weinig paden in onze omgeving ken. Zo verzuchtte ik hier op 14 oktober dat het me weer niet was gelukt om via een van de bekende paden de uitkijkheuvel bij de Duurswouderheide te bereiken …

Als er iemand is die veel mooie paden en plekjes in de wijde omgeving kent, dan is het Heidehipper wel. Hij tipte me diezelfde dag nog om het eens via een ander pad te proberen. “Aan dat pad is het in deze tijd van het jaar vaak “bezaaid” met vliegenzwammen,” schreef hij erbij. Dat bleek niets teveel gezegd, want bij een eerste bankje dat ik op woensdag 28 oktober langs het bewuste pad aantrof, stond meteen al dit fraaie exemplaar mooi te zijn aan de voet van een berk …

Nadat ik mijn weg vervolgde door het bos, bereikte ik al snel de overwoekerde heide …

Met een temperatuur van ruim 16 graden en een zonnetje, dat nog moeiteloos door de opkomende bewolking wist heen te breken, was het de laatste echt mooie najaarsdag. En dat was aan de natuur te zien ook. Op een hek langs het pad kropen diverse lieveheersbeestjes rond …

Op het pad zaten een paar heidelibellen. Ik kon ze er niet toe verleiden om even te poseren voor een mooie macro-opname, zodra ik een voet verzette, vlogen ze op om een paar meter verderop weer neer te strijken. Gezien het late tijdstip in het jaar was ik echter ook al blij met dit plaatje …

Een stukje verderop stond er opnieuw een bankje aan de bosrand naast het pad. Dat paste me weer heel goed …

Ik ben er maar eens goed voor gaan zitten om een tijdje te genieten van dit uitzicht …

Daarna heb ik mijn pad vervolgd. Op naar het uitzichtpunt op de heuvel …
Wordt vervolgd …

Lekker uitgerust werd ik vorige week dinsdagochtend wakker. De dames maakten voor de verandering eens een iets minder fitte indruk, omdat ze o.a. als gevolg van het onweer geen van beiden echt goed hadden geslapen. Ze vertelden dat ons huisje ‘s nachts heftig had staan schudden en trillen onder het natuurgeweld, maar daar heb ik vrijwel niets van meegekregen. Zodra ik het bed voelde, ben ik onder invloed van de vermoeienissen van de eerste dag in een diepe slaap gevallen.

Hoewel het onweer verkoeling en grijs weer had gebracht, besloten we rond half twaalf op de fiets te stappen om wat van eiland te bekijken. Omdat de wind ‘s nachts was gedraaid, besloten we eerst maar een stuk in westelijke richting te fietsen, zodat we op de terugweg de wind in de rug zouden hebben. Na een minuut of twintig bereikten we een hoog duin met een uitzichtpunt. Die uitdaging moest ik natuurlijk aangaan …

Het was een flinke klim om boven te komen, en die klim werd maar nauwelijks beloond, want het uitzicht werd ernstig beperkt door het grijze weer …

In welke richting we ook keken, het was aan alle kanten even grijs …

Omdat er ook nog eens een koude wind over het uitzichtpunt waaide, zijn we al vrij snel weer afgedaald …

Rond half een hielden we even halt bij de monumentale “Bessenschuur’. Naar verluidt is dit de enige originele cranberryschuur in Europa. Van oudsher is dit het middelpunt van de cranberryteelt op Terschelling …

Omdat de lucht intussen wel erg donker was geworden, besloten we terug te keren richting Formerum. We waren nog maar nauwelijks onderweg of het begon zachtjes te regen. Tijd om de regenjassen aan te trekken …

Onderweg moest er nog even een heel korte tussenstop worden gemaakt, omdat ik me vooraf had voorgenomen om één van de logo’s van National Geographic, die tijdelijk op verschillende plaatsen op het eiland staan, te fotograferen. In een volgend logje kom ik nog wel op die logo’s terug …

Toen we onze weg vervolgden, gingen de hemelsluizen echt helemaal open. De regenjassen hielden onze bovenlichamen weliswaar lekker droog, maar onze broeken werden des te natter. Gelukkig wist Jetske raad toen we terug waren op onze uitvalsbasis: de broeken gingen in de droger bij de receptie, zodat we later op de dag weer helemaal opgedroogd op pad konden gaan …