Lichtlijnig

We hebben dit jaar erg genoten van de waterlelie in onze vijver. Keer op keer kwamen er weer knoppen naar boven, die zodra ze hun kelk openden hun pracht tentoon spreidden. Dit is een van de laatste bloemen …

Woensdag wist de waterlelie me toch nog weer te verrassen. Terwijl ik ‘s middags op mijn knieën bij het vennetje bij de Merskenheide zat om het juffertje en zonnedauw te filmen, stortte Aafje zich op haar eerste zonnige vakantiedag op diverse klusjes in de tuin. Toen ik tegen vijven een kleine rondleiding kreeg om de eerste resultaten te bewonderen, viel mijn oog bij de vijver op een prachtige sprinkhaan, die heel parmantig op een van de bladeren van de waterlelie zat …

Een kwartiertje later zag ik vanuit mijn computerhoekje dat de zon het beestje prachtig in het licht zette. Dat plaatje kon ik natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan, en dus toog ik opnieuw gewapend met de camera naar de vijver …

Toen ik bijna drie kwartier later nog eens een kijkje bij de vijver nam, was het beestje naar de opstaande rand van het blad geklommen. Daar vandaan had hij vast een prima uitzicht over de vijver …

‘s Avonds rond acht uur was er in en rond de vijver geen spoor meer van het diertje te bekennen. Rest nog de vraag wat voor sprinkhaan het is …
Het zou wel eens de (bijna) volwassen mannelijke versie kunnen zijn van de nimf van de struiksprinkhaan, die in juni door onze tuin scharrelde. Maar als iemand argumenten heeft om aan te voeren dat het een andere soort is, dan houd ik me als altijd aanbevolen …

En dan nog even dit …
In verband met technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Vanwege een serieuze terugval in mijn Multiple Sclerose zit ik deze week dagelijks een paar uur in het ziekenhuis voor mijn medicatie in de vorm van druppels methylprednisolon …

Because of a serious relapse in my Multiple Scelorisis I’m visiting the local hospital everyday for a few hours this week to get my medication in de form of drips of methylprednisolon …

Het uitzicht vanuit de ziekenhuiskamer is niet bepaald spectaculair, maar het is het enige uitzicht dat ik er heb …

The view from the hospital window isn’t spectacular at all, but it is the only view I have there …

Gelukkig was de lucht vrijwel de hele week helder blauw …

Luckely we had clear blue skies almost the complete week …

Vandaag en morgen neem ik dit uitzicht nog een keer voor lief, volgende week hoop ik weer meer keuze te hebben… 

Today and tomorrow I’ll have to live with this view again, next week I hope to have some more choice again …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend … – … Enjoy your weekend

We laten het Oudemirdumer Klif achter ons en we volgen de zeedijk op weg naar het Mirnser Klif, dat hemelsbreed amper 4 kilometer ten noordwesten van het Oudemirdumer Klif ligt …

Het Mirnser Klif is met een gemiddelde hoogte van ca 2,5 meter een stuk minder hoog en daardoor minder herkenbaar als klif. Het grote voordeel van het Mirnser Klif is dat er een strandpaviljoen staat …

Het is alleen jammer dat het paviljoen van 1 november tot 1 april alleen in de weekends is geopend. Een beker warme chocolademelk was er best in gegaan maandagmiddag, maar het mocht niet zo zijn. Nu moest ik me tevreden stellen met het uitzicht vanaf het terras. Terwijl ik daar in luwte een shagje stond te roken, passeerden er een paar maal enkele wandelaars die over het besneeuwde ijs van het IJsselmeer liepen …

Nadat ik van het terras was afgedaald, heb ik me ook even op de ijsvloer gewaagd om wat plaatjes te schieten. Het strandje lag er onherkenbaar bij onder een laag ijs en sneeuw, die de eerste dooiverschijnselen begonnen te vertonen …

Op het ijs viel verder weinig te zien. Ook hier begon het kruiende ijs zich op ruime afstand van de kustlijn op te hopen …

Nadat ik het ijs weer achter me had gelaten, ben ik een klein stukje naar het zuiden gelopen om nog even te genieten van de aanblik van het landschap tussen de zomerkade en de wat meer naar achteren gelegen dijk …

Vooral het lijnenspel van de hekken op de dijk doet het uitstekend in deze witte wereld …

Maar daar was ik niet voor gekomen, op naar het Reaklif, misschien zou ik daar meer geluk hebben …