Lichtlijnig

Iemand moet het doen, ook op zondag …

Zo, het gaat de goede kant op met de rietfilm. Nu alleen nog een ontwerpje maken voor de opdruk van de dvd en het doosje.
Tenminste … als de heren rietteler tevreden zijn met wat ik zie als het eindresultaat …

Terwijl ik dus ook deze derde grijze dag op rij weer doorbracht in mijn computerhoekje, was een spreeuw zo vriendelijk om zijn glanzend gespikkelde tenue even te showen bij het voederhuisje, zodat ik vandaag toch weer een paar actuele foto’s kon publiceren …

Het was prachtig weer vanmorgen, en dus liep ik aan het eind van de ochtend even met mijn camera en een kop koffie naar buiten. Ik was nog maar net op het terras gaan zitten, toen ik een vlinder zag fladderen. Nadat hij de omgeving had verkend, streek hij uiteindelijk neer op een onmogelijk en allerminst fotogeniek plekje onder de dakgoot. Omdat het mijn eerste vlinderwaarneming van het jaar was, en omdat hij gelukkig nog net in het zonnetje bleef zitten, heb ik toch maar even een plaatje van deze eersteling geschoten. Meteen daarna was hij ook weer verdwenen …

Aan het begin van de middag trok de lucht ineens weer helemaal dicht. Ik had me voorgenomen om even een ritje naar de Deelen te maken, maar daar heb ik bij nader inzien toch maar van afgezien. Met de huidige benzineprijzen kan ik mijn ritjes voorlopig maar beter beperken tot wat meer zonnige en fotogenieke momenten. Foto’s van grijze landschappen heb ik de afgelopen maanden tenslotte al genoeg kunnen maken.En ach, als ik een beetje oplet, dan zijn er met wat geluk in en rond huis ook wel aardige plaatjes te schieten.

Terwijl ik achter de computer zat, streek ‘ons’ roodborstje even na tweeën op het onderste deel van de voedertafel neer. Omdat Aafje in het weekend de ramen van de schuifpui weer een poetsbeurt had gegeven, kwam het weer eens goed uit dat de camera altijd naast mijn werkplek voor het grijpen ligt. Zonder al te veel moeite kon ik het roodborstje even portretteren …

Drie kwartier later ben ik nog weer even op het terras gaan zitten, het was er een stuk minder aangenaam dan toen aan het eind van de ochtend de zon nog scheen. Maar de beloning die me ten deel viel mocht er zijn, een pimpelmeesje hing geruime tijd aan het laatste netje met zonnebloempitten …

Klaarrrr … Af!

Dit huismusje bleef net lang genoeg op het voederhuisje zitten om even hem te kunnen portretteren …