Lichtlijnig

Om te beginnen dank voor de woorden van zorg en beterschap, die ik de afgelopen dagen via het weblog en de mail heb ontvangen.

Sinds de tropische dagen van eind juni gaat het weer even wat minder met mijn gezondheid. Dat is op zich niet echt verwonderlijk, want hitte en MS gaan nu eenmaal niet samen. Meestal kom ik daar met een paar dagen rust wel weer overheen, maar in dit geval kreeg ik er een fikse bacteriële infectie aan de luchtwegen bij. Sinds een paar dagen ben ik daarom aan de antibiotica om het herstel van die infectie te bevorderen. Dat kost me zowel mentaal als fysiek ongelooflijk veel energie …

Daarom scharrel ik overdag wat heen en weer tussen mijn stoel en de hangmat. Gelukkig biedt de Tour de France ‘s middags afleiding, en vooral in de eerste uren van een etappe is het vaak heerlijk dutten. Als ik tussendoor al eens even op een zonnig moment buiten kom, dan ben ik doodop als ik ons postzegeltuintje van voor naar achter heb doorkruist. En dan moet ik nog terug ook … Aan fotograferen hoef ik daarbij niet te denken, want zelfs mijn camera is me momenteel te zwaar.

Alsof dat alles nog niet genoeg is, ben ik sinds enige tijd onder behandeling van een manueel therapeut, die wekelijks een halfuurtje bezig is om mijn rug her en der wat bij te buigen. Die behandeling en de oefeningen die ik daarvoor moet doen, kosten ook de nodige energie, maar dat lijkt intussen wel heel voorzichtig de eerste vruchten af te werpen.

Kortom: het zal nog wel een paar dagen duren, voordat ik weer dagelijks ga bloggen. Zo lang buien en donkere wolken het nog voor het zeggen hebben, heb ik geen haast. Hopelijk ben ik weer wat fitter op het moment dat de eerste lichtende nachtwolken hier hopelijk dit jaar verschijnen …

Vandaag lijken de temperaturen opnieuw tot tropische waarden te stijgen, een prima dagje dus om lekker in de schaduw door te brengen …

Of beter nog: voor de buis in de relatief koele woonkamer om te kijken naar de bijna 200 km lange koninginnerit in de Tour de France. Het peloton moet vandaag vier Pyreneeënreuzen overwinnen met in totaal ruim 60 kilometer bergop …

De renners zullen dus vandaag – getooid met veelal grote spiegelende zonnebrillen – heel wat moeten klimmen en dalen, zoals ook het glanzende veelkleurig Aziatisch lieveheersbeestje dat doet in ons tuintje …

Na slechts enkele kilometers klimmen op de eerste berg, de Col de Peyresourde, trokken drie coureurs uit de top tien ten aanval. Het peloton werd meteen volledig uiteen geslagen. Het lijkt een waar slagveld te worden, en het is volstrekt onvoorspelbaar hoe het zal aflopen. Ik ga genieten vandaag! 

Natuurlijk, met wat meer geluk had Nederland zich nu wereldkampioen mogen noemen, Robben heeft tenslotte een paar geweldige kansen gehad. Maar ja, als je dergelijke uitgelezen kansen in een finale niet benut, dan word je nooit kampioen. En natuurlijk, Oranje had scheidsrechter Howard Webb niet echt mee, een aantal arbitrale beslissingen had ook andersom kunnen uitvallen. Het niet toekennen van een corner na de vrije trap van Sneijder, die overduidelijk via de muur en de keeper over de achterlijn ging, was absoluut een wellicht beslissende arbitrale dwaling.

Ook dat moeten we echter niet overdrijven, want we hadden de wedstrijd ook met 8 of 9 man kunnen eindigen. Zowel Mark van Bommel als Nigel de Jong gingen weer flink over de schreef. Met name De Jong had na zijn schandalige karatetrap ook in deze wedstrijd weer met een donkerrode kaart van het veld gestuurd moeten worden. Deze man, die keer op keer zo gefrustreerd raakt, en zichzelf vrijwel nooit in de hand weet te houden, hoort in mijn ogen niet op een voetbalveld thuis, en al helemaal niet in Oranje. Met hard spel kan ik prima leven, maar dit soort grove overtredingen haalt voor mij de glans van Oranje af en stemt slechts tot treurnis …

Enfin, uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat Spanje simpelweg beter was in een spannende, maar zeer matige finale. Eigenlijk was het een goed bij het toernooi passende finale, want het WK 2010 heeft over de hele linie bar weinig oogstrelend voetbal laten zien. Spanje is in dat opzicht één van de positieve uitzonderingen. De financiële belangen in het voetbal zijn in de loop der jaren belangrijker geworden dan de sport. Resultaatvoetbal, waarbij niet willen verliezen belangrijker is dan willen winnen, haalt voor mij de charme van het spel af. Daarmee is niet gezegd dat het niet spannend was, integendeel! En daarmee is ook niet gezegd, dat het niet knap is dat Oranje de finale heeft weten te halen. Integendeel, dat was hartstikke knap, maar het oog wil ook wat …

De verloren WK-finales van 1974 (“Zijn we er toch weer ingetuind”) en 1978 (“Rensenbrink … tegen de paal!”) hebben nog lang pijn gedaan. Met de verloren finale van 2010 kan ik heel goed leven, maar ik vrees dat er een hele generatie is die deze nederlaag nog lang met zich mee zal dragen. Zij mogen morgen nog even nagenieten en afkicken van Oranje tijdens de grachtentocht en een huldiging op het Museumplein in Amsterdam …

Zoals ik vorige week al aankondigde, schakel ik na vandaag – het is rustdag in de Tour – probleemloos over naar dat andere zomerse sportevenement: de Tour de France. Daarin is gisteren tijdens de eerste bergetappe het klassement flink dooreen geschud. Aan het tijdperk Lance Armstrong, die voor zijn achtste Tourzege ging, is gisteren voorgoed een eind gekomen. Maar voor Oranje gloort er hoop: Raborenner Robert Gesink lijkt in topvorm te zijn. Voor mij staat de komende twee weken het Tourgeel centraal, niet alleen vanwege de sport, maar ook voor de adembenemende landschappen die zeker woensdag weer aan het beeld voorbij trekken. Want het oog wil ook wat …

Het belooft een gedenkwaardige sportdag te worden. Alle ogen zijn vanavond gericht op Kaapstad, waar het Nederlands elftal voor de vierde keer in de WK-historie mag aantreden in de halve finale van het toernooi. De dag staat dan ook vooral in het teken van Oranje. Ook vandaag dient één van onze papavers weer als kleurrijke achtergrond op een wedstrijddag van Oranje. Ditmaal brengt één van de naar schatting 1.500 soorten sluipwespen die in ons land voorkomen wat leven in de brouwerij …

Gelukkig bieden resultaten uit het verleden ook in het voetbal geen garanties voor de toekomst. Lang geleden (in 1930 en in 1950) werd Uruguay tweemaal wereldkampioen, terwijl Oranje tot dusver nooit verder kwam dan een tweede plaats in 1974 en 1978. Ook in onderlinge confrontaties tussen Nederland en Uruguay trokken de Zuid-Amerikanen tot nu toe aan het langste eind: van de vier eerdere duels won Uruguay er drie (1924, ’28 en ’80) en Oranje één (1974) …

Het zal opnieuw niet gemakkelijk worden om Uruguay te verslaan, maar als onze manschappen de rust bewaren en waken voor onderschatting van de tegenstander, moet het mogelijk zijn om voor de derde maal in de geschiedenis de finale van het WK te halen. Ik houd het op een 2-1 overwinning …

Er is echter meer dan alleen voetbal vandaag. Na een glorieuze start vanuit Rotterdam trok  de Tourkaravaan gisteren door de Ardennen. Het werd een helse tocht met massale valpartijen, waarbij ruim 70 renners tegen het asfalt smakten. Met schaafwonden, kneuzingen, een gescheurde ellepijp en wat dies meer zij krijgt het peloton vandaag opnieuw een zware etappe te verwerken: de route voert o.a. over ruim 13 kilometer kasseienstroken, die normaal gesproken alleen deel uitmaken van Parijs-Roubaix, oftewel de Hel van het Noorden. Daarom sluit ik vandaag af met een geel bloemetje: gewoon biggenkruid met wat waarschijnlijk een soort zweefvlieg is …

Na de historische zege van het Nederlands elftal op Brazilië kan het wel even een paar dagen iets minder met oranje. Dat draadje pak ik dinsdag wel weer op, wanneer Oranje in de halve finale moet aantreden tegen Uruguay, want ik heb natuurlijk nog wel wat oranje in het archief zitten voor de halve finale en de finale …

Nu vanmiddag in Rotterdam de Tour de France van start gaat, kan ik er als trouw volger van het grootste wielerevenement ter wereld niet omheen om de kleur geel even in het zonnetje te zetten …

Waar ik voor de oranjesfeer vooral was aangewezen op gecultiveerde bloemen uit eigen tuin, kan ik voor het geel gebruik maken van een prachtige wilde plant. Vandaag is het precies een maand geleden dat ik in het Weinterper Skar de eerste bloeiende ratelaars heb gefotografeerd …

Intussen zullen de meeste ratelaars wel zijn uitgebloeid in deze warme en droge periode. Het wordt tijd dat ik weer eens een fotokuiertje in It Skar ga maken om te zien hoe de natuur er daar bij ligt, maar daar is het me nu toch echt wat te warm voor. De temperatuur is inmiddels alweer opgelopen tot ruim 26 graden …, tijd voor schaduw, tijd voor de hangmat …