Lichtlijnig

Nadat we ruim een uur lekker in de duinen bij het National Geographic logo hadden zitten lunchen, en Jetske en ik dat gele frame van alle kanten hadden vastgelegd, waren we rond 14:30 uur weer terug bij het chalet. Terwijl Aafje en Jetske de huurfietsen afleverden bij de receptie, zat ik op het terras te kijken naar de lucht, die er niet mooier op werd …

Nu ik weer even lekker ontspannen zat, was de inspanning van de laatste drie dagen intussen aan alle kanten goed voelbaar in mijn lijf. Omdat ik het niet meer zag zitten om naar de bus te lopen, lieten we ons een uurtje later door een taxi afzetten bij de haven van Terschelling-West …

We hadden nog wel even tijd voordat we moesten inschepen, daarom lieten we ons door Jetske meevoeren naar het terras van ‘Zeezicht’. Onder het genot van vers geperst sinaasappelsap hebben we daar nog een half uurtje gezellig zitten napraten over de drie prachtige dagen die we samen op Terschelling hadden doorgebracht  …

Uiteindelijk kwam dan toch het moment waarop we aan boord moesten gaan van de snelboot de ‘Koegelwieck‘. Voor Jetske betekende ons vertrek opnieuw een wisseling van de wacht. Op het moment dat wij aan boord stapten van de ‘Koegelwieck’, zagen we in de verte de gewone veerboot ‘MS Friesland‘ vanuit Harlingen naderen. Aan boord van dit schip bevonden zich Jetske’s laatste gasten in deze vakantie. Over een half uurtje zouden zij in de haven aankomen …

Wij zouden ons over drie kwartier weer op het vasteland bevinden, en dat leek ons mooi op tijd te zijn, want terwijl we over de kade liepen, maakten de lucht en de zee een steeds minder vriendelijke indruk …

Nu heb ik bepaald geen zeebenen, maar dat levert op ‘de Koegelwieck’ niet zo snel problemen op, want die danst niet op de golven, maar snijdt er met een gangetje van zo’n 58 km per uur dwars doorheen …

Jetske, ook via dit kanaal nogmaals hartstikke bedankt voor je uitnodiging. Het was een prachtige korte vakantie met alles erop en eraan, waar we allebei enorm van hebben genoten! Mede dankzij het weblog heb ik anderhalve week plezier gehad van die drie dagen, maar ik zal er nog veel langer met veel plezier op terugkijken.

Het eiland Terschelling heeft i.s.m. National Geographic in het kader van de ‘Maand van de Aarde‘ het project ‘Sprekend Landschap‘ ingericht …

In the context of the ‘Month of the Earth’ the Dutch island Terschelling has established the project ‘Speaking Landscape’ in cooperation with National Geographic …

Een fietsroute voert langs 12 locaties op het eiland waar de beroemde gele kaders van National Geographic staan …

A cycle route carries along 12 locations where the famous National Geographic frames are erected …

Het eiland heeft een grote variatie aan landschappen: stranden, jonge duinen, oude duinen, heidevelden, bossen, een open polderlandschap en leuke kleine dorpjes …

The island had a great variety of different landscapes: beaches, young dunes, old dunes, heath or moor, woods, open polders and beautiful little villages …

Door elk van de kaders kun je één van deze prachtige landschappen zien. Aan ieder frame hangt een luidspreker, waaruit op gezette tijden het verhaal over natuur en landschap op de betreffende locatie klinkt …

Through each of the frames you can see one of these wonderful landscapes. At each frame is a speaker attached, from which sounds the story concerning nature and landscape at that location …

Aan de ‘Maand van de Aarde’ is ook een fotowedstrijd verbonden. Ik heb heel wat plaatjes van dit National Geographic logo geschoten, maar ik geloof niet dat er een winnaar tussen zit …

There’s a photocontest with the ‘Month of the Earth’. I’ve made a lot a pictures of this National Geographic loge, but I don’t think there’s a winner among them …

Wij hebben vorige week maar één van de locaties bezocht, maar het project blijft twee jaar bestaan, dus wie weet …

We visited just one of the locations last week, but the project will remain for two years, so who knows …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Nadat we de sappige en kleurrijke Waddenweiden achter ons hadden gelaten, waren we sneller dan verwacht weer in Formerum. Hoewel de bewolking rond het middaguur geleidelijk verder toenam was het nog steeds goed weer. Omdat we ons pas rond vier uur hoefden in te schepen voor de reis terug naar Harlingen, stelde ik voor om nog een keer door de duinen naar West aan Zee te fietsen, zodat ik nog even een paar foto’s kon maken van het logo van National Geographic in het duinlandschap. Toen we daar dinsdag passeerden, was het miezerig en grijs …

Het geel doet het natuurlijk prima in dit beeld, maar het moest nog beter kunnen. Met een beetje geluk zou het landschap rondom het logo in ieder geval het eerste uur nog een heel andere sfeer ademen dan dinsdagochtend. Op naar de duinen …

Onderweg kwamen we langs een orchideeënveldje waar het dinsdagochtend plensde van de regen, toen we daar passeerden. Van fotograferen was op dat moment al helemaal geen sprake. Dit buitenkansje moesten we dus ook maar even meepakken. Een luidkeels “Ho …” mijnerzijds was voldoende om onze kleine karavaan halt te doen houden …

Al snel bewogen mijn fotomaatje en ik ons behoedzaam door de berm van het fietspad te midden van de gevlekte orchissen …

De brede orchissen in het Weinterper Skar hebben hun beste tijd al gehad, maar hier toonden de orchideeën zich nog op hun mooist …

Het zijn niet de mooiste of de beste foto’s die ik ooit heb gemaakt van een orchis, maar dat is te wijten aan het feit, dat de vermoeidheid zich intussen behoorlijk liet voelen. Het viel ook lang niet mee om vanuit gehurkte positie weer op te staan en mijn stalen ros te bestijgen, maar het moest toch nog maar even. Nog even doorzetten …

Aafje deed als een ware meesterknecht het zware kopwerk tegen de straffe westenwind in. Het klokje op mijn E-bike wees me erop dat het energieniveau intussen was teruggelopen tot 40%. Maar gelukkig, in de verte lonkte het beroemde gele logo …

Gisteren beloofde ik jullie, dat we vandaag vanaf de dijk zouden afdalen naar zeeniveau.
Belofte maakt schuld, dus bij deze …

.

.

Als alle plaatjes geschoten zijn, fietsen we verder in oostelijke richting …

Een stuk verderop lassen we weer even een kleine tussenstop in om wat plaatjes van het Wad te kunnen schieten …

.

.

Om te voorkomen, dat ik ze met mijn trapondersteuning voor de wind uit het wiel zou rijden, leek het de dames beter om maar weer voorop te rijden, zodat zij het tempo konden bepalen …

Regelmatig werd er even een bezorgde blik over een schouder geworpen om te kijken of ik het nog kon bijbenen, of dat ik tussendoor weer eens was afgestapt om een plaatje te schieten …

En dan naderen we het einde van ons tochtje op de oever van het Wad. Aan de andere kant van dat hek gaan we weer omhoog om onze weg aan de andere kant van de dijk te vervolgen …

Morgen fietsen we binnendijks door het Terschellinger weidegebied.

Het was nog lang gezellig na die prachtige zonsondergang vorige week dinsdagavond. Maar toch ook weer niet te lang, want we hadden ons voorgenomen om ook Afanja’s laatste dag op Terschelling nog ten volle uit te buiten.

Rond half elf stapten we woensdagochtend na een goede nachtrust redelijk verkwikt op de fiets voor een tochtje langs het Wad. Tegen elven bereikten we de dijk. Daar maakte ik gebruik van het oponthoud dat het klaphekje bood om even een paar foto’s te maken …

Toen ik mijn blik weer van de bovenstaande borden afwendde, zag ik dat de beide vrouwen mijn fiets – en dat was bepaald geen licht exemplaar – intussen al met vereende krachten de dijk op hadden geduwd …

Wat ben ik toch een bofkont met twee zulke fantastische vriendinnen! Nadat ik mezelf over de trap naar boven had gehesen, en op de kruin van de dijk stond, strekte de Waddenzee zich op haar mooist voor me uit …

Achter ons strekte het polderlandschap zich uit, met op de achtergrond Formerum …

En intussen werd ook de derde fiets met vereende krachten naar boven gesleept …

Nog even rondkijkend zien we in zuidwestelijke richting aan de horizon nog net Terschelling-West liggen …

Omdat ik zo stom ben geweest om later op de dag in Terschelling-West geen foto te maken van de Brandaris, heb ik even een uitsnede van de bovenstaande foto gemaakt, zodat de Brandaris toch nog net te zien is …

Morgen dalen we af naar zeeniveau om onze weg daar te vervolgen in oostelijke richting. Nu genieten we bovenop de dijk nog even van het panorama, dat de scheiding tussen land en water in oostelijke richting biedt …