Lichtlijnig

We hebben dit jaar erg genoten van de waterlelie in onze vijver. Keer op keer kwamen er weer knoppen naar boven, die zodra ze hun kelk openden hun pracht tentoon spreidden. Dit is een van de laatste bloemen …

Woensdag wist de waterlelie me toch nog weer te verrassen. Terwijl ik ‘s middags op mijn knieën bij het vennetje bij de Merskenheide zat om het juffertje en zonnedauw te filmen, stortte Aafje zich op haar eerste zonnige vakantiedag op diverse klusjes in de tuin. Toen ik tegen vijven een kleine rondleiding kreeg om de eerste resultaten te bewonderen, viel mijn oog bij de vijver op een prachtige sprinkhaan, die heel parmantig op een van de bladeren van de waterlelie zat …

Een kwartiertje later zag ik vanuit mijn computerhoekje dat de zon het beestje prachtig in het licht zette. Dat plaatje kon ik natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan, en dus toog ik opnieuw gewapend met de camera naar de vijver …

Toen ik bijna drie kwartier later nog eens een kijkje bij de vijver nam, was het beestje naar de opstaande rand van het blad geklommen. Daar vandaan had hij vast een prima uitzicht over de vijver …

‘s Avonds rond acht uur was er in en rond de vijver geen spoor meer van het diertje te bekennen. Rest nog de vraag wat voor sprinkhaan het is …
Het zou wel eens de (bijna) volwassen mannelijke versie kunnen zijn van de nimf van de struiksprinkhaan, die in juni door onze tuin scharrelde. Maar als iemand argumenten heeft om aan te voeren dat het een andere soort is, dan houd ik me als altijd aanbevolen …

En dan nog even dit …
In verband met technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Na een lange, nogal saaie aanloop is het WK-voetbal eindelijk in de knock-out fase terechtgekomen. Vanoudsher gerenommeerde voetballanden als uittredend wereldkampioen Italië, Frankrijk en Engeland zijn intussen al uitgeschakeld, maar ons aller Oranje is nog volop in de strijd …

Om 16:00 uur moeten onze manschappen vanmiddag in Durban aantreden tegen Slowakije, dat in de voorronden verraste door Italië met 3-2 naar huis te sturen. Om alvast in de stemming te komen, zet ik onze oranje papavers vandaag in de basis …

Met alleen een paar vrolijke oranje bloemen redden we het niet in deze fase van het toernooi. Oranje zal moeten waken voor onderschatting van de tegenstander. Slowakije heeft niets te verliezen en kan vrijuit counteren tegen Nederland, dat nu voor het eerst een wedstrijd moet winnen. Een beetje gif in de opstelling kan daarom geen kwaad …

Daarom kies ik vandaag voor dit gifgroene nimfje van de struiksprinkhaan om voor de nodige actie te zorgen. Dat is natuurlijk wat een behoudend concept, want echt stekelig is het nimfje niet, maar ik houd graag nog wat achter de hand voor de kwartfinale …

Mocht Nederland in de rust onverhoopt achter staan, dan zal ik niet schromen om er een extra logje tegenaan te gooien, want dan zet ik voor de tweede helft natuurlijk een pinchhitter in …

Twee weken na het begin van mijn MS-aanval en een week na afloop van de methylpredsnisolonkuur wordt het tijd om een eerste voorzichtige tussenbalans op te maken.

Laat ik maar beginnen met de methylprednisolonkuur. Tijdens die vijfdaagse kuur had ik betrekkelijk weinig last van de bijwerkingen, die begonnen pas op te spelen na afloop van de kuur. Twee dagen en nachten heb ik amper een oog dicht gedaan. Zodra ik even in slaap sukkelde, schrok ik steevast weer badend in het zweet wakker, terwijl het bloed door mijn lijf kolkte. Ik kan u verzekeren dat dat na verloop van tijd een tamelijk vervelende en angstwekkende ervaring werd …

Gelukkig begon de rust in mijn lijf in de loop van de dinsdag langzaam maar zeker terug te keren. En wat belangrijker is: ik begon weer wat meer grip te krijgen op het functioneren van mijn linkerbeen en – arm. Dat maakte het mogelijk om in de loop van de week steeds wat meer rond te scharrelen in de tuin om wat beestjes en bloemetjes te fotograferen, zoals b.v. de fraaie mandevilla – voorheen dipladenia ‘sundaville’ red – die we vorige week kregen van mijn fotomaatje …

De belangrijkste restverschijnselen die ik op dit moment aan deze eerste schub sinds 2004 lijk over te houden, zijn een koude en doof aanvoelende linkerhand en een linkervoet die nog steeds de neiging heeft om wat achter te blijven. Dat laatste kan ik aardig ondervangen door me te concentreren op het lopen en het afwikkelen van de voet, zoals dat heet. Verder treedt tijdens het lopen al snel vermoeidheid, c.q. verkramping op in mijn bovenbenen.

Het wordt spannend om te zien of ik mijn geliefde bankjes b.v. in het Weinterper Skar weer kan halen tijdens mijn fotokuiertjes. Daar ben ik voorlopig in ieder geval nog lang niet aan toe, want zo lang de maximumtemperaturen nog rond of boven de 25 ºC liggen, waag ik me nog maar niet aan dergelijk kuiertjes. Daar is overigens ook nog geen enkele reden toe zo lang er in ons tuintje dagelijks nog wat te kieken valt. Bovendien kan de methylprednisolon in principe tot ca. 5 weken na toediening zijn oppeppende werk blijven doen, dus wie weet, misschien treedt er de komende tijd nog verdere verbetering op m.b.t. de restverschijnselen. …

Tot dusver heeft de methylprednisolon me in elk geval zowel in fysiek als in mentaal opzicht een dusdanige boost gegeven, dat ik de strijd maar weer ben aangegaan met de hostingprovider omtrent de reactieproblemen op dit weblog. Ditmaal luidde de reactie van de servicedesk als volgt:

“We hebben uw blog getest en het blijkt alles in orde te zijn. Om u goed te helpen hebben we een screenprint nodig van die foutmelding. Daarnaast ook graag als fout zich weer voordoet, dat goed uitgebreid te beschrijven (wanneer heeft zich die fout zich voorgedaan, met de welke webbrowser heeft u gewerkt). Daarmee kunnen onze technici uw blog beter testen en eventuele fouten opsporen.”

Bij deze zou ik de (vaste) reageerders daarom willen vragen om, wanneer het probleem zich weer eens voordoet, een schermafdruk te maken van de foutmelding en dit met vermelding van browser(versie) naar mij te mailen (het e-mailadres is te vinden rechtsboven op het weblog onder het kopje ‘contact’), want dit idiote probleem moet toch op te lossen zijn …

Ter afronding van deze tussenbalans: het ziet er naar uit, dat ik weer heel knap door deze MS-aanval heen gerold ben. Volgende week maandag moet ik voor controle weer terug naar de neuroloog. Tot die tijd houd ik me rustig en  richt ik me vooral op de bloemetjes en de beestjes in eigen tuin, zoals b.v. de nimf van de struiksprinkhaan op de gele lis … De afgelopen dagen heb ik zeker drie verschillende nimfjes in ons tuintje gesignaleerd. Eén van de broers van het onderstaande exemplaar zal morgen het vierde oranjelogje luister bijzetten …

We hebben uw blog getest en het blijkt alles in orde te zijn. 

Om u goed te helpen hebben we een screenprint nodig van die fout melding. Daarnaast ook graag als fout zich weer voordoet, dat goed uitgebreid te beschrijven. ( wanner heeft zich  die fout zich voorgedaan, met de welke Webbrowser heeft u gewerkt)
Daarmee kunnen onze technici uw blog beter  testen en eventuele fouten opsporen.

Ieder jaar duikt er wel ergens in ons tuintje een nimf van de struiksprinkhaan op. In de voorgaande jaren ontdekte ik hem meestal op één van de oranje papavers, waarschijnlijk omdat ze daar lekker opvallen. Afgelopen weekend zag ik er eentje zitten op een van de boshyacinthen …

In eerste instantie had ik het beestje helemaal niet gezien, want veel groter dan de kop van een lucifer was hij niet, maar ineens zag ik iets bewegen op een van de bloemen …

Omdat hij zo piepklein was en omdat het licht te wensen overliet, lukte het niet om hem echt haarscherp vast te leggen, maar ik wilde dit treffen toch niet geheel ongemerkt voorbij laten gaan …

Wellicht krijg ik nog een herkansing als de papavers binnenkort gaan bloeien.

Wij zijn nog altijd erg blij met onze papavers, omdat ze er ieder jaar in juni weer een feestje van weten te maken in ons tuintje. Je kunt die grote, tere oranje bloemen, die bij ieder zuchtje wind op hun lange stelen heen en weer wiegen, niet missen …

Wij zijn overigens niet de enigen die blij zijn met de papavers. Ook dit jaar hebben weer heel wat hommels tussen de lange meeldraden zitten wroeten …

Een andere bezoeker die zich vrijwel ieder jaar laat zien op de papavers is de nimf van de struiksprinkhaan. Hij onderzoekt alle hoeken en gaatjes van de bloemen …

Als hij zich wat meer in het licht laat zien, blijkt hoe mooi dat groene beestje met zijn zwarte spikkeltjes bij de oranje papaver kleurt …

Voor mijn gevoel hebben de papavers het lang volgehouden dit jaar. In de achtertuin hebben ze gebloeid van 1 t/m 16 juni, daarna ging het snel bergafwaarts. Maar ik vind ruim twee weken toch wel lang voor papavers. Mogelijk heeft dat te maken met het over het algemeen gematigde zomerweer zonder al te grote extremen …

Zelfs toen de eens zo kleurige bloembladeren van deze papaver al slap en goeddeels kleurloos naar beneden hingen, trof ik er nog een nimf van de struiksprinkhaan op aan …

En dan hangt er op een dag nog een laatste oranje blaadje te wachten op dat beslissende windvlaagje … daarna zullen we weer moeten wachten tot juni volgende jaar …