Lichtlijnig

Ik heb nu ruim een week niet gerookt, maar ook vandaag kreeg ik halverwege de middag weer zoooo’n zin in een zwaar shagje …

Nog maar even doorknokken, want om op dag 8 al te stoppen met stoppen, dat is toch eigenlijk ook bij de wilde spinnen af …

Nadat ik vorige week foto’s had gemaakt van een gewone pantserjuffer die verstrikt was geraakt in de tentakels van een kleine zonnedauw, besloot ik gistermiddag bij de Merskenheide op zoek te gaan naar een dergelijk tafereel ten einde dat op video vast te leggen. Ik had weer geluk …

De kleine zonnedauw is een vleesetend plantje dat zeer bedreven lijkt te zijn in het lokken en vangen van waterjuffers. Gistermiddag stuitte ik op een plantje dat meerdere pantserjuffers in haar kleverige tentakels gevangen hield. Eén van de juffertjes vocht voor het leven en wist die strijd uiteindelijk met een beetje hulp te winnen …

Uiteindelijk heb ik van de video-opnamen een 3:20 minuut durend filmpje kunnen smeden. Het lijkt niets zoals het hieronder staat, want WordPress geeft me maar weinig vrijheid bij het embedden, maar als je het beeldvullende afspeelt met de hoogst mogelijke instelling, dan zul je zien dat het een heel aardig filmpje is geworden op HD-kwaliteit …

Het heeft volgens mij niet eerder zo lang geduurd voordat ik een beetje in de stemming raakte bij een EK -of WK-voetbal. Bij voorgaande edities vervulde ik sinds Euro 2000 zelfs een voortrekkersrol door een heel aardige pool te organiseren voor vrienden en bekenden. Dit jaar kon ik daar echter niet toe komen. Dat is deels een gevolg van het feit, dat het voetbal en diverse zaken die daar omheen spelen me de laatste jaar steeds minder aanstaan. Wat verder meespeelt bij het niet organiseren van de pool, zijn de gezondheidsperikelen die het laatste halfjaar speelden in huize Afanja. De spanningen en de extra drukte komen er de laatste weken uit in de vorm van voortdurende vermoeidheid en futloosheid. Ik dwing me er nog steeds toe om regelmatig een fotokuiertje te maken en dagelijks een logje plaatsen, maar daar gaat het laatste restje energie dan ook wel me heen …

Maar goed, terug naar de oranjestemming …
Huize Afanja zal niet in oranje worden getooid, dat is overigens nog nooit echt het geval geweest, maar op het weblog wil ik het toch niet helemaal ongemerkt voorbij laten gaan. Op de dagen dat Oranje moet aantreden, zal ik de logjes op een of andere manier oranje inkleuren …

De aftrap wordt verricht door het lieveheersbeestje dat altijd zo mooi en soepel over stengels en bladeren kan trippelen. Onlangs trof ik een exemplaar aan dat zich moeizaam over de bladeren van een van onze papavers worstelde. Als hij hier al bladluizen hoopt te kunnen verschalken, dan zal hij toch eerst de strijd aan moeten gaan met de lange haren op de bladeren, want een sprintje zit er hier niet in. Zo is het ook met Oranje. Dat onze manschappen mooi voetbal op de mat kan leggen, is algemeen bekend, waar het om gaat is dat ze samen de strijd kunnen aangaan op het moment dat het moeilijk wordt …

Hopelijk wordt het gras in Zuid-Afrika wat korter wordt gehouden dan de haren op onze papavers, want je moet er toch niet aan denken dat Schneider en Robben zich door zulk lang gras moeten worstelen … Wat zal dat kietelen onder de oksels …