Lichtlijnig

In voorgaande jaren gebruikte ik de donkere dagen tussen Kerst en Oud & Nieuw nog wel eens om terug te blikken op het afgelopen jaar, maar nu we hier in het noorden nog volop in de winter zitten, vandaag kwam de maximumtemperatuur weer niet hogen dan -4,1 ºC , kom ik daar deze week niet aan toe. Zo lang het echt winterweer is, wil ik daar zoveel mogelijk van genieten. Gisteren heb ik dat volop gedaan met mijn makker Johan. Tijdens de koffie besloten we voor een dagje ijspret te gaan. Daarbij konden we kiezen voor de drukte bij de 100 van Earnewâld of voor de rust van de Leijen. Het werd het laatste …

Ik had wel zin om het prieeltje, dat bij Doktersheide met zijn voeten in het water van de Leijen staat, nu eens vanaf de andere kant te bekijken. Onder normale omstandigheden is dat prieeltje alleen bereikbaar over een steigerpad dat door het riet loopt, zoals dat op de foto hierboven te zien is. Van het uitzicht over de Leijen vanuit het prieeltje heb ik in de loop der jaren al heel wat foto’s laten zien op mijn weblogs. Dit was het beeld dat ik er op 18 december heb vastgelegd …

Gisteren besloten we niet over het steigerpad naar het prieeltje te lopen, maar over de vaart, die vanaf het parkeerplaatsje aan de doodlopende weg naar de Leijen loopt. Toen ik – bijna bij de Leijen – een tak uit het ijs zag steken, werd het tijd om Johan tot voorzichtigheid te manen …

Dat bleek geen overbodige luxe te zijn, want een opengebarsten kistwerk had voor een fiks wak gezorgd. Zo’n kistwerk ontstaat vaak als gevolg van het draaien of toenemen van de wind, waardoor water en ijs in beweging komen. Op sommige plaatsen komen ijsmassa’s met elkaar in botsing en wordt het ijs opgestuwd. Gelukkig was er inmiddels op de wal tussen het riet al een veel gebruikte bypass aangelegd, zodat we er probleemloos omheen konden lopen …

Na het passeren van het wak moesten we nog even een aantal moeizame meters afleggen over samengeklonterde en hard bevroren sneeuwresten, maar dat was te overzien met het beeld van de lokkende ijsvlakte op de Leijen voor ons …

Zodra we op die vlakte waren, was duidelijk dat het echt winter was. Niet alleen werd er volop geschaatst, de wind die over de ijzige vlakte blies maakte het ook akelig koud. Maar goed, niet gezeurd, we wilden winterweer en dat hadden we! Intussen had ik mijn doel bereikt: zicht op het prieeltje zoals ik het nog niet eerder had gezien …

We hebben hier eigenlijk de hele winter nog maar weinig sneeuw gehad. De weinig sneeuw die er is gevallen, is op de Leijen allemaal naar deze westelijke oever gewaaid en licht opeengehoopt in het riet …

Het ziet er zo op het eerste oog allerminst aantrekkelijk uit om op te schaatsen, maar dat viel alleszins mee. Langs de oever van het meer is rondom een prachtige baan geveegd. Tijdens het oversteken van de baan konden we vaststellen dat het weliswaar werkijs was, maar dat het gezien de omstandigheden toch nog mooi hard en glad was …

Aan de overkant van de baan hebben we spoorzoekertje gespeeld op weg naar het eilandje. Daarover morgen meer. Vandaag ga ik verder maar wat op mijn lauweren rusten, want deze en de volgende ijskuier hebben me weer meer kracht gekost dan ik gisteren in eerste instantie vermoedde …

Nu Aafje vakantie heeft kunnen we ook eens door de week samen op pad. Omdat Aafje al geruime tijd niet meer in De Deelen was geweest, hebben we daar aan het begin de vanmiddag een fotokuiertje gemaakt. We hebben daarbij wijselijk gekozen voor één van de kortste routes: rechts van de parkeerplaats het terrein in, en aan de andere kant terug over het steigerpad.

Lucht en water lagen er weer prachtig bij met de wollige witte wolken, die onder en boven rustig voorbij schoven …

Er waren betrekkelijk weinig waterjuffertjes te zien, maar het onderstaande stelletje vormde op zo’n mooi plekje een paringsrad, dat ik ze niet kon missen …

Ongeveer halverwege het pad zat een konijntje lekker te knabbelen bij de rietkraag …

Terwijl we rustig dichterbij kwamen, trok hij zich lange tijd niets van ons aan. Voor alle zekerheid ging hij op een bepaald moment echter toch maar aan de andere kant van het pad zitten. Als klein konijn weet je tenslotte maar nooit wat zulk volk van zins is. Pas toen we tot op een meter of vijf waren genaderd, huppelde hij het kreupelhout in …

Er dartelden diverse vlinders rond, waaronder een dagpauwoog, een atalanta, een paar distelvlinders, een keur aan bonte zandoogjes en diverse witjes. Uiteindelijk is alleen dit witje, dat zo mooi op een wilgenroosje (Chamerion angustifolium) zat, door de keuring gekomen …

Op één van mijn favoriete bankjes hebben we even een rookpauze gehouden. Erg lang heeft die pauze niet geduurd, want het zonnetje begon al snel te steken, zodat we ons meteen nadat onze shagjes in rook waren opgegaan over het bruggetje naar de overkant van het petgat hebben begeven.

De paars-gele bitterzoetbloemen (Solanum dulcamara) waren bijna allemaal al uitgeboeid, maar hier en daar hing er nog eentje fotogeniek te zijn …

Terwijl de bloemetjes van de bitterzoet langzaam hun kleur verliezen, beginnen de bessen van dezelfde plant mooi rood te kleuren …

Op het steigerpad ben ik niet meer aan fotograferen toegekomen, want het begon me alweer warm genoeg te worden. Wat nog wel even vermeldenswaard is, is dat we halverwege het pad werden herkend en aangesproken door iemand die dit weblog en zijn voorgangers al lange tijd volgt. Nadat we een tijdje hadden staan praten over mijn ervaringen met de Canon Powershot SX1 IS, hebben we onze weg vervolgd.
Het was leuk je te leren kennen, Dora. Succes met het vinden van een camera!