Lichtlijnig

Na twee logjes over het hoogveengebied het Fochteloërveen op de grens van Fryslân en Drenthe dalen we vandaag af naar het laagveen in De Deelen. Het is een groot laagveengebied in het zogenaamde Lage Midden van Fryslân. Omstreeks 1920 begonnen hier de eerste veenarbeiders met de veenwinning voor de productie van turf. Door het afgraven van het laagveen ontstond een doolhof van petgaten en legakkers …

Ruim drie weken geleden zijn we Aafje’s vakantie begonnen met een heerlijke wandeling in dit prachtige gebied. Maandag hebben we op dezelfde wijze Aafje’s vakantie afgesloten …

Omdat ik een goede dag had en het aangenaam nazomerweer was, hebben we gekozen voor de middellange route, die we nu eens tegen de wijzers van de klok in hebben gevolgd …

Een dikke kruisspin was bezig een smakelijk hapje te verorberen …

Na een eerste tussenstop op één van de bankjes passeerden we de tjasker die roerloos midden in De Deelen staat …

Op een bruggetje zat een sprinkhaan, die toch echt even op de foto moest. Nadat ik de onderstaande foto had gemaakt verdween hij met een sierlijke sprong buiten beeld. Dat had hij beter niet kunnen doen, want hij ging de verkeerde kant op en raakte te water …

Hoewel er op een bepaalde plaats een grote verscheidenheid aan vlinders rondfladderde, was alleen een kleine vuurvlinder bereid om even te poseren …

Troffen we tijdens onze vorige kuier één konijn op ons pad, ditmaal zaten er op vrijwel hetzelfde plekje twee konijntjes op ons te wachten …

Op deze wat zwoele laatste dag van een warme augustusmaand hebben we vanmiddag samen een rondje om de Merskenheide gelopen …

De struikheide staat vol in bloei …

Een geaderd witje deed zich tegoed aan het lekkers dat de heide te bieden heeft …

Behalve witjes dartelden er ook vrij veel kleine vuurvlinders rond, maar er was maar eentje genegen om even te poseren …

We hebben een tijdje heerlijk op de bankje aan de oostkant van de heide gezeten …

Tijdens het tweede deel van de kuier was een gehakkelde aurelia me steeds te snel af, gelukkig zijn rupsen een stuk minder snel …

Terug op de zandvlakte aan het begin van de heide, waar na het plaggen drie jaar geleden langzaam maar zeker weer begroeiïng verschijnt, lukt het me nog om een sprinkhaantje te fotograferen …

Het was weer een geslaagde fotokuier!

Zo’n dagje museum hakt er toch elke keer weer behoorlijk in. Het gedrentel van het ene kunstwerk naar het andere, en regelmatig wat stapjes naar voren of juist naar achteren om het beeld goed in me op te kunnen nemen, heeft een forse aanslag op mijn bovenbenen gedaan. Daar ga ik verder niet over klagen, want ik had het vooraf wel ingecalculeerd en het was het waard, maar het betekent wel dat er vandaag geen kuiertje in zit. Daarom heb ik even een greep in het archief gedaan om wat foto’s te tonen, die ik vorige week dinsdag heb gemaakt bij de dobbe in het Weinterper Skar.

Toen ik heb hier onder titel “Klein oranje vlindertje” o.a. foto’s van een argusvlinder en dat heel bijzondere rozenblaadje getoond. Maar er was meer moois te zien die dag. Om te beginnen stond aan de waterkant de grote wederik te pronken …

Twee juffertjes hadden een plekje in de schaduw van de bosrand opgezocht om aan hun nageslacht te gaan werken …

Iets verderop werd aan iets heel anders gewerkt …

Een spin had een langpootmug weten te vangen en was druk bezig om dit smakelijke hapje veilig te stellen …

Terug aan de waterkant viel mijn oog op een sprinkhaantje …

Meestal doen sprinkhanen alle mogelijke moeite om te ontkomen aan de camera door weg te springen of zich te verstoppen achter de stengel of het sprietje waar ze aan hangen …

Dit exemplaar was echter de uitzondering op de regel, hij was zelfs zo bereidwillig om zich sierlijk als een heus fotomodel, met het koppie wat scheef, van het ene sprietje naar het andere te gaan …

Na de twee prachtige fotokuiers die ik vorige week maandag en woensdag op de Merskenheide heb gemaakt, en die uiteindelijk resulteerden in het filmpje over het reilen en zeilen rond de schaapskudde, was het vandaag tijd om weer eens naar een andere locatie te gaan. Kijkend naar de lucht en de geringe wind, had ik wel zin om even naar De Deelen te gaan. Er zouden vast mooie spiegelingen te kieken zijn …

Omdat mijn benen vandaag weer eens flink krachteloos aanvoelden, heb ik dat plan echter maar laten varen. Ik ken mezelf een beetje … Om te beginnen zou een kuier in De Deelen vandaag aan de lange kant zijn, maar bovendien zou ik die spiegelingen natuurlijk weer vanuit de meest moeilijke posities en op onmogelijke plekjes willen vastleggen … Nee, het leek me veel wijzer om maar weer eens even naar de dobbe in het Weinterper Skar te gaan. Daar was tenslotte ook altijd wel een mooie spiegeling te kieken …

Langs het pad naar de dobbe viel het me op dat er talloze kleine witte vlindertjes rond fladderden. Ik heb geen idee wat voor vlindertjes het zijn, maar zitvlees hebben ze niet. Het is een en al onrust en ze laten zich maar moeilijk benaderen door de camera …

Bijna op hetzelfde plekje lukte het me voor het eerst dit jaar om een sprinkhaantje op de gevoelige plaat vast te leggen. Ook dit kostte wat moeite en geduld, want het was er weer zo één die graag verstoppertje speelde door steeds achter de grashalm te draaien …

Het grote voordeel van een kuiertje naar de dobbe is het bankje dat er staat. Omdat het bankje onlangs een paar meter is verplaatst, ben ik er tegenwoordig zelfs een paar stappen eerder. Daar aangekomen heb ik eerst in alle rust een shagje gerookt om mijn benen weer wat kracht te laten verzamelen. Aan de andere kant van de dobbe hadden een paar jonge meerkoetjes dolle pret, ze schaterden het uit. Toen ik ze na enige tijd behoedzaam probeerde te benaderen voor een foto, waarschuwde pa of ma het kroost om als de donder tussen het groen aan de oever te verdwijnen. En daar bleven ze totdat ik aan het eind van mijn fotosessie weer op het bankje zat. Meer dan een waakzame meerkoet sr. kreeg ik niet op de foto …

Maar gelukkig viel er nog veel meer te zien. Het was er bijvoorbeeld een drukte van belang met libellen. Vanwege het hogere waterpeil in de dobbe zijn ze tegenwoordig alleen wat lastiger op de foto te krijgen, omdat ze verder van de oever zitten. Deze libel (een viervlek?) zat net dicht genoeg bij de kant om er iets van te kunnen maken …

Nog meer werk dan van het kleine witte vlindertje had ik ervan om dit blauwtje te fotograferen. Met deze ene foto moest ik het doen, ik had geen schijn van kans om ook de onderkant van de vleugels even te kieken …

Bijna terug bij het bankje kon ik het niet laten om me nog even op de kleine zonnedauw te storten. Het is wel te zien dat ik tegen die tijd niet meer op mijn best was, want hoe goed ik ook zocht, nergens vond ik een insect dat ten prooi was gevallen aan deze kleine vleeseter. Pas toen ik thuis was, zag ik dat ik min of meer toevallig toch een gevangen vlieg had gekiekt. Die was echt vastgelegd …

Ik was nog maar net begonnen aan de terugweg, toen ik in het pas uitgedunde bos bij de dobbe een paar reeën zag staan. Helaas hadden zij mij ook gezien, want terwijl ik mijn camera richtte, begaven ze zich in de richting van het omringende groen. Meer dan een vage schim van de bok kreeg ik niet meer te zien. Normaal gesproken zou ik deze foto weggooien, vandaag doe ik dat eens niet, omdat hij op de een of andere manier wel symbool staat voor de rijkdom van mijn fotokuier van vandaag …