Lichtlijnig

Zoals ik gisteren al schreef, maakte de wind het niet makkelijk om strakke macrofoto’s te maken, maar de aanhouder wint. Als je maar genoeg foto’s maakt, dan blijven er altijd wel een paar aardige resultaten over. Zo ging het gistermiddag ook met deze spin, die vlak bij het groentje zat …

Het leek me een soort renspin te zijn, die voortdurend klaar zat om in een explosieve sprint een prooi te pakken …

Wat verderop trof ik een paar bladhaantjes – waarschijnlijk elzenhaantjes – aan …

Het blad waarop ze zaten deinde nogal op en neer onder hun minnespel, maar ook hier hield ik weer een paar acceptabele foto’s over …

Straks maar eens kijken wat vandaag gaat brengen. Terwijl elders na weken de eerste regendruppels vallen, schijnt het zonnetje hier nog steeds …

Ik had me voorgenomen om op deze eerste echt warme dag van het jaar even naar de Merskenheide te gaan, maar het is er niet van gekomen omdat mijn onderdanen vandaag niet draagkrachtig genoeg waren. In plaats daarvan ben ik vanmiddag voor het eerst dit jaar weer eens even echt op tuinsafari gegaan. Erg veel valt er nog niet te beleven in ons tuintje, maar als je even op zoek gaat, valt er wel het een en ander te ontdekken. En al sluipend, kruipend en her en der neerknielend staat zo’n middagje ook wel garant voor voldoende lichaamsbeweging. Wat het zoal heeft opgeleverd …, wel, kijk maar even mee …

Een klein vliegje …

Een kevertje op de schutting …

Een spin, wellicht een soort renspin, die lekker in het zonnetje op de rand van een bloempot op een mogelijke prooi zat te wachten…

Een heel klein kruisspinnetje, dat zijn eerste web heeft geweven onder de hazelaar …

En tot slot één van de vele lieveheersbeestjes die in ons tuintje ronddwalen …

Vandaag gooi ik er nog even een paar foto’s van de kuier van afgelopen donderdag in De Deelen tegenaan.
Om te beginnen nog maar eens weerspiegeling in één van de vele petgaten in het gebied, daarna volgt wat klein spul …

Bij één van de bruggetjes hing een spin zachtjes te deinen in zijn web …

Kijkend naar de drukte op en rond de schermbloemigen zou je zeggen dat het voorjaar was, het krioelde hier en daar van de zweefvliegen …

De zweefvlieg hierboven lijkt me een pyjamazweefvlieg, die hieronder zou een blinde bij kunnen zijn …

Een trosje rode bessen stak prachtig af tegen de blauwe lucht …

Nadat de lucht boven de Leijen weer wat was opgeklaard, ben ik terug gegaan naar de auto. Via ommelandse wegen ben ik vervolgens naar het Weinterper Skar gereden. Daar kwam ik een uurtje later aan …

Omdat het ook in de blauwgraslandjes momenteel nog steeds erg nat is, is er nog niet overal in het Weinterper Skar gemaaid. Dat bood mij de gelegenheid om nog wat blauwe knopen op de gevoelige plaat vast te leggen. De blauwe knoop staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als algemeen voorkomend maar sterk afgenomen. Hij komt voor in schrale (blauwgraslanden) graslanden, heidevelden op natte tot vochtige grond en in veenmoerasrietlanden …

Veel van de bloemen waren intussen al uitgebloeid, maar desondanks lag er nog een paarse waas over een deel van één van de blauwgraslandjes. De bloemen die nog wel bloeiden kregen regelmatig bezoek van de laatste insecten die er in ‘t rond vlogen …

Er fladderden zelfs nog een paar geaderde witjes van bloem naar bloem, waarvan er eentje wel even wilde poseren …

Veel van de bloemen die al waren uitgebloeid, waren in trek bij spinnen …

Eén spin had zich met een prooi aan de onderkant van een nog bloeiende blauwe knoop genesteld …

Mijn dag was weer goed, want met de foto’s van de blauwe knoop heb ik de gang der seizoenen in het Weinterper Skar weer aardig rond voor dit jaar.

Om te beginnen bedankt voor jullie veelal begripvolle en hartverwarmende reacties n.a.v. de manier waarop het clubkampioenschap van SVP zondag van start ging. Onder normale omstandigheden had ik hier zoals gebruikelijk uitgebreid verslag gedaan van het clubkampioenschap. Nadat de regels tijdens het spel werden veranderd door de wedstrijdsecretaris, heeft dat echter geen enkele zin meer. Toch wil ik hier – ook al is het maar voor mezelf – het verloop van de dag kort schetsen.

Nadat ik de eerste klap van de buitensluiting had verwerkt, heb ik Fokke eens aangekeken met een blik van ‘wat doen we …?’
“Siz it mar …”(Zeg het maar …), luidde Fokke’s reactie. Al zo lang we regelmatig samen spelen hebben we zowel tijdens het spel als daarbuiten weinig woorden nodig om elkaar te begrijpen, zo ook nu. Wat ik ook zou beslissen, naar huis gaan of spelen, Fokke zou ermee akkoord gaan. Ik besloot onder protest mee te spelen en alles op alles te zetten om het terrein aan het eind van de dag met opgeheven hoofd te verlaten.

“Oeijjj, al die stress voel je gelijk in je spieren …,” liet Anneke gisteren heel treffend weten in haar reactie.
En zo is het precies, want ik stond vooral in de eerste wedstrijd te schudden op mijn benen. En met Fokke was het al niet veel beter. Het gevolg was dat we binnen de kortste keren tegen een 0-8 achterstand aankeken. Langzaam maar zeker hervonden we onszelf, zodat we deze eerste partij met een 13-8 overwinning konden afsluiten. De volgende twee wedstrijden wonnen we met respectievelijk 13-6 en 13-10.

Na de middagpauze begon het te regenen, en het werd ook niet weer droog. Er zat niets anders op dan maar in regenpak te spelen, en dat is niets waard. Fokke en ik bakten er in de vierde partij dan ook helemaal niets van. We gingen kansloos met 2-13 ten onder. De vijfde partij hadden we moeten winnen, maar we lieten de winst uiteindelijk net glippen: 12-13. Voorafgaand aan onze zesde, tevens laatste wedstrijd, heb ik me even teruggetrokken in het materiaalhok. Ik had er even behoefte aan om in alle rust een peukje te roken en mezelf weer op scherp te zetten. Die laatste wedstrijd wilde ik spelen alsof het de finale was, zodat ik echt met opgeheven hoofd kon vertrekken. En zo ging het ook, het werd 13-11.

Nadat ik onze wedstrijdkaart had ingeleverd, hebben Fokke en ik in de kantine onder het genot van een frisje en een wijntje nog even zitten napraten. We waren het erover eens, dat we ons gezien de omstandigheden ook dit jaar met vier gewonnen partijen weer kranig hadden geweerd. En belangrijker nog: ik had weer een overwinning op mezelf geboekt door toch weer zes partijen te spelen. Daarmee was het mooi geweest. Toen we onze spullen hadden bijeengezocht en naar de auto liepen, kwamen er nota bene nog een paar mensen naar me toe, die me toefluisterden dat ik niet al te boos moest reageren en de zaak eerst maar eens moest laten bezinken … Waar ze het lef vandaan haalden is mij volstrekt onduidelijk en waarom ze erover begonnen nog minder, want ik heb geen onvertogen woord laten vallen. Het is bij de wilde spinnen af …

In de loop van de middag was er ook al een paar maal iemand naar me toe gekomen, om – nadat ze me op mijn benen hadden zien wankelen – te vragen of het nog wel ging. Toen Aafje halverwege de middag even kwam kijken, fluisterde een van de deelnemers haar toe, dat het toch wel allemaal erg sneu was voor mij. Ze deed het hele verhaal over het begin van de dag en ze eindigde met: “… en dat terwijl Jan hier zo naar had uitgekeken …”

Flikker maar lekker op allemaal! Doe je mond open op het moment dat het er toe doet! Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel aan dergelijk huichelachtig gedrag. Het is mooi geweest met SVP. Het is tijd om me weer op andere zaken te richten. Vandaag heb ik nog niet de kracht om een fotokuiertje te maken, maar ik ben al wel even in de tuin geweest om de laatste bloemen van de vlinderstruik en de bovenstaande spin te kieken. Morgen en donderdag schijnen we eindelijk weer wat zon en aangename temperaturen te krijgen, hopelijk kan ik er dan weer eens voorzichtig op uit …