Lichtlijnig

We vervolgden onze weg naar de auto langs de sloot waar al bijna geen ijs meer op lag, omdat de zon er al geruime tijd vat op had …

Onderweg naar de parkeerplaats zag Johan een spinnetje op een paaltje zitten. Nooit te beroerd om een ander van dienst te zijn, wees Johan me op dat zonnebadende achtpotertje, zodat ik hem even met mijn macrolensje te lijf kon gaan …

De picknicktafel die eerder die dag aan het begin van het pad naar de vogelkijkhut stond, stond nu aan het eind van datzelfde pad. Dat kwam wel goed uit, want in de schaduw was het nog steeds zo koud, dat er rijp op het gras lag, maar in de zon was het net warm genoeg om er even een paar minuten te kunnen zitten …

Ik ben vergeten om even een foto te maken van de picknicktafel, maar terwijl we zaten te praten over hoe we de dag verder zouden invullen, heb ik vanaf mijn zitplaats nog wel even een paar plaatjes geschoten van een hek en een boerderij waar ik zicht op had …

Woensdag neem ik jullie mee op het vervolg van onze dagtrip. Morgen komt er tussendoor even een actueel plaatje uit eigen tuin …

Het blijft een kwestie van opletten waar je loopt tegenwoordig …

Traditiegetrouw hangen er ook dit najaar weer alom spinnenwebben in ons tuintje …

En daar huizen weer grote jongens in …

Zo onstuimig als het dinsdag was op de westelijke Belterwijde, zo rustig was het op het oostelijke deel van dat water aan de andere kant van de weg …

Terwijl het zonnetje even doorbrak, hebben we daar een tijdje in de luwte gezeten. Een zweefvliegje kwam er even gezellig bij zitten …

Vlak naast me zat een spin in een opgerold blad te wachten tot een vliegje verstrikt zou raken in haar spinsels …

Het lukte zelfs om er nog even een groot koolwitje te kieken …

Kortom: het was genieten daar in de luwte, want ook het uitzicht was er mooi …

Begin deze week had ik met mezelf de afspraak gemaakt dat ik weer eens een fotokuiertje zou gaan maken als de zon minstens een half uur achtereen zou schijnen. Vanmorgen was het zo ver, en dus trok ik tegen elven mijn wandelschoenen aan om weer eens een kijkje te nemen bij de dobbe in het Weinterper Skar …

Gelukkig stond het bankje er nog, want in de vier weken waarin ik eigenlijk alleen in huis en tuin ben geweest, hebben mijn benen weer fors aan kracht ingeboet. Ik was dan ook blij dat ik even kon zitten …

Toen er enige tijd later een geaderd witje neerstreek bij een klein polletje dopheide op een meter of vijf afstand van het bankje, heb ik mezelf overeind gehesen om datgene te gaan doen waar ik voor was gekomen: fotograferen …

Terwijl ik even later langs de waterkant liep, sprongen er aan alle kanten sprinkhaantjes door het lange gras. Daarvan moest er natuurlijk ook even eentje op de foto …

Nadat we enige tijd kiekeboe hadden gespeeld, waarbij het sprinkhaantje zich voortdurend trachtte te verstoppen aan de andere kant van de stengel waaraan hij zich vastklampte, lukte het toch om een portretje van hem te schieten …

Na een korte pauze op het bankje was ik er een kwartiertje later getuige van dat een juffertje zo stom was om op de oever van de dobbe verstrikt te raken in een spinneweb …

De spin zat een klein stukje verderop met een al eerder gevangen prooi. Die zou dus wel niet omkomen van de honger, en dus besloot ik het juffertje maar te bevrijden …

Uiteindelijk heb ik de toch wel lange terugtocht naar de auto aanvaard. Het was weer een heerlijke fotokuier, die naar meer doet verlangen, maar nu even niet. Nu is het de hoogste tijd om mijn benen hun broodnodige rust te geven in de hangmat.

Nadat ik me vanochtend op het nieuws omtrent de dood van Osama bin Laden had gestort en een paar weblogs had bezocht, had ik er vanmiddag behoefte aan om even uit te waaien. Dat was geen enkel probleem in de koude noordoosten wind. Gelukkig had ik vooraf de thermometerstand bekeken, en die gaf in ons tuintje slechts 12 ºC aan. Een extra dik vest was dan ook bepaald geen luxe. Om nog een beetje beschutting te vinden, besloot ik naar het Weinterper Skar te rijden. Bij Geertsines had ik gisteren gelezen dat de brede orchis daar weer tot bloei was gekomen, een week vroeger dan in 2009 en bijna twee weken vroeger dan vorig jaar. Maar dat is geen wonder na de recordwarme aprilmaand …

Het spreekt voor zich, dat ik me een tijdje uiterst voorzichtig heb opgehouden op de plek waar deze prachtige bloemen ook dit jaar het landschap weer kleuren. Dankzij zijn stevige bouw liet de brede orchis zich in de stevige windvlagen goed fotograferen. Ditmaal waren de wolken af en toe spelbreker. Toen ik de foto van het bovenstaande tweetal maakte, schoof er net weer een wolk voor de zon. Later in de week zal ik jullie wat zonniger plaatjes van de orchis voorschotelen, en ook nog een heel ander bloemetje dat op de Rode Lijst staat.

Nu wil ik jullie een scène tonen, die ik enige tijd later aantrof, toen ik even wat rondscharrelde langs de luwzijde van het struikgewas aan het zuidelijke pad …

Een spin had een zweefvlieg te pakken gekregen …

Omdat de wind hier hoegenaamd geen vat op de bladeren kreeg, kon ik de schranspartij goed bekijken en fotograferen …

Ik moest onwillekeurig even terugdenken aan het filmpje “Het juffertje en de zonnedauw“, dat ik vorig jaar bij de Mersken maakte. Dat filmpje maakt sinds enige tijd trouwens deel uit van de educatieve collectie van het Natuurmuseum Brabant, maar dit terzijde. De scène die ik vanmiddag aantrof, leende zich niet echt voor video. Daarvoor ging het allemaal wat te traag. Na een kwartier was dit de stand van zaken …

Hoe het precies in zijn werk gaat weet ik niet, maar het lijkt erop dat de spin zijn krachtige kaken steeds een stukje verderop in de zweefvlieg zet, om heb zo stukje bij beetje leeg te zuigen …

Tja, de een z’n dood is nu eenmaal de ander z’n brood. ‘t Is wat sneu voor die zweefvlieg, maar spinnen moeten ook door de tijd …

Mijn dag was mede dankzij dit tweetal in elk geval weer goed.