Lichtlijnig

Nadat Aafje gistermiddag ter gelegenheid van moederdag door de kinderen in de bloemen was gezet, nestelde kleinzoon Tijmen zich met zijn dinostickers in een hoek van de kamer …

Toen hij enige tijd later zowel voor pake als voor beppe een gesigneerd dinokunstwerkje had gefrabriceerd, vroeg hij of hij wel even naar het speeltuintje mocht. Natuurlijk mocht dat, en dus stiefelde hij die kant op nadat ik de schuttingdeur voor hem had geopend. Een kwartiertje later besloot ik eens even stiekem om het hoekje te koekeloeren met de camera …

Hij was geconcentreerd aan het spelen in de zandbak. Zoals wel vaker was hij daarbij blijkbaar druk met zichzelf in gesprek, want hij bleef maar babbelen …

Om niet te lang gespannen in één houding te staan, ben ik vervolgens buiten elkaars zicht even in de tuin gaan staan. Toen ik enkele minuten later opnieuw om het hoekje keek, liet hij juist zien dat hij net als pake oog heeft voor kleine bloemetjes en beestjes …

Om aansluitend een paar acceptabele video-opnamen met zoom te maken, zocht ik steun tegen de schutting. Daardoor was ik genoodzaakt wat meer van mezelf te laten zien, en dat ontging het mannetje niet. Zodra hij me had gespot riep hij me, omdat hij me wat wilde laten zien. Het werd me al snel duidelijk dat het daarbij niet ging om het beestje dat hij kort daarvoor had staan bekijken …

Hij wilde pake een paar kunstjes laten zien, en of pake daar dan wel een filmpje van wilde maken …
Het zal duidelijk zijn, dat pake dan geen “nee” kan zeggen. Omdat Tijmen het helemaal niet erg vond om zijn kunstjes herhaaldelijk te vertonen, heb ik er behalve een filmpje ook nog wat foto’s van kunnen maken. Om te beginnen liet hij me een paar maal zien hoe hij met duizelingwekkende vaart in spreidstand van de glijbaan durfde te gaan …

Daarna vertoonde hij enige schier onnavolgbare kunststukjes aan de rekstok. Tijmen is nog net geen Epke Zonderland, maar het begin is er …

Terwijl hij nog een tijdje in het speeltuintje rond tuimelde, heb ik me teruggetrokken in de tuin om me daar even bezig te houden met een wel zeer speciale fotoshoot. Daarover later meer …

Om Aafje en de kinderen in de gelegenheid te stellen om wat bij te praten, ben ik gistermiddag met Tijmen naar buiten gegaan. Het leek me een goed plan om samen een fijne voedermix van brood en zaad  te maken voor de vogels, en daar was Tijmen het helemaal mee eens …

Nadat het voederhuisje was voorzien van verse voorraad, stiefelde Tijmen met een handjevol voer naar de achterkant van de tuin om daar wat voer onder de struiken te strooien …

Met grote zorg werd de mix van brood en zaad in de schaal gedeponeerd …

Nu het werk was gedaan, was het tijd voor andere zaken.
“Zullen we even naar het speeltuintje gaan, pake?” vroeg Tijmen.
En dus liepen we enkele minuten later in het besneeuwde speeltuintje …

Daar zag ik mijn kans schoon …
In december lukte het me niet om Tijmen te verleiden tot een sneeuwbalgevecht, omdat hij allerlei andere bezigheden had, maar gistermiddag was hij daar meteen voor te porren. Nadat een eerste sneeuwbal met een mooi boogje in Tijmen’s capuchon terecht was gekomen, kreeg ik het verzoek om die capuchon los te maken van zijn jas, want daar had hij alleen maar last van, aldus Tijmen. Daarna kon de strijd pas goed beginnen …

Er was alleen één probleempje: het lukte Tijmen maar niet om echte sneeuwballen te maken. De temperatuur lag rond het vriespunt, waardoor de sneeuw niet lekker plakte. Maar ook de techniek van het maken van een sneeuwbal had Tijmen nog niet onder de knie. Tijd voor een lesje van pa …

Al snel had Tijmen het systeem door …

Daarna volgde er nog een vermoeiend, maar erg leuk kwartiertje in de sneeuw …

Rond het middaguur kregen we bezoek van Nils en Tijmen. Tijmen hield het binnenshuis al snel voor gezien. Als het niet regent is het mannetje tegenwoordig het liefst buiten, en omdat ik dat met alle liefde ondersteun, zijn we samen naar buiten gegaan. Daar moest allereerst de vernieuwde vijver worden bewonderd. Gelukkig kreeg het geheel Tijmen’s goedkeuring  …

Nadat ik had uitgelegd, dat hij nu wel voorzichtig moest zijn bij de vijver, omdat er geen hek meer omheen staat, knikte Tijmen ijverig, terwijl hij vroeg of hij de visjes mocht voeren. Natuurlijk mocht dat, maar dan wel onder streng toezicht, want bij het zien van dit beeld houd je je hart vast …

Gelukkig hielden we het droog en konden we verder op pad.
“Hé …, jullie hebben paddenstoelen in de tuin,” riep Tijmen even later verrast uit …

Natuurlijk was de tuin al snel te klein en wilde Tijmen graag even naar het speeltuintje. Daar begon hij, terwijl hij honderduit kletste, al snel te bouwen aan een groot kasteel. “Met een muur, want dan kunnen anderen er niet in, pake …”

Toen het kasteel bijna klaar was, zagen we dat er een drankfles in het speeltuintje lag …

Op weg terug naar huis besloten we even een klein ommetje te maken, zodat Tijmen de fles kon afleveren waar hij hoorde in de glascontainer …

Later op de middag zijn we begonnen aan de klus waar Tijmen eigenlijk voor was gekomen: druiven plukken …

Twee jaar geleden bleef Tijmen onder het motto “Druiven opeten … in de mond“ aan één stuk dooreten van de druiven. Vandaag had hij aan één druif genoeg, want er zaten pitjes in … Daarom werden de geplukte druiven zorgvuldig bij elkaar gelegd, zodat hij ze mee kon nemen voor mama, want die zou ze vast wel lekker vinden …

Na een heerlijk ontbijt, dat er – Nils en Tijmen kennend – ongetwijfeld feestelijk heeft uitgezien, stond Marianne’s moederdag helemaal in het teken van sportieve verplichtingen: er moest in de laatste fase van de competitie nog een belangrijke wedstrijd worden gewonnen. Dat gaf Nils en Tijmen de ruimte om gewapend met een prachtig gemengd wit boeket af te reizen naar Drachten om Aafje in de bloemen te zetten …

Rond half twee nestelden we ons lekker in het zonnetje op het terras. Tijmen had het prima naar zijn zin op zijn zachte speelkleed. Hij heeft het eerste half uur – met Fantje aan zijn zijde – uiterst geconcentreerd zitten tekenen …

Daarna was het tijd om de zinnen even te verzetten, en het leek Tijmen een goed plan om dat even te doen in het speeltuintje. Ondergetekende stemde van harte met dat plan in en volgde het mannetje met de camera. Hij was nog maar nauwelijks in het speeltuintje, of hij probeerde al contact te leggen met een van de kinderen die er al speelden …

Omdat dat contact niet echt tot stand wilde komen, besloot Tijmen zijn aandacht te richten op het touwklimrek, waar hij voorgaande keren alleen nog met enig ontzag naar had gekeken …

Tot mijn grote vreugde leek hij al voldoende kick te halen uit het staan op het onderste touw. Hij had het al snel bekeken en kwam toen even gezellig naast me zitten bij de picknicktafel. Vol bewondering keek hij even later naar de fratsen die een paar wat oudere kinderen uithaalden op en rond het klimrek …

Een paar minuten later had hij opnieuw een speelobject ontdekt, en dus zag ik hem ineens als een klein aapje heen en weer slingeren …

Toen we later weer in de tuin zaten, toonde Tijmen zijn aanhankelijkheid door mij als klimobject te gebruiken. Plotseling keek hij geïnteresseerd naar de druif …
“Waarom zijn er geen druiven, pake?” vroeg hij.
Ik liet hem zien dat er wel druiven waren, maar dat ze nog maar heel klein waren, en dat ze nog moesten groeien en dat ze dan in de zon mooi blauw zouden worden.
Tijmen liet zijn blik langs de druif gaan en zag nu ineens overal kleine druiventrosjes … Totdat zijn blik bleef rusten op een vlieg …
“Kijk pake, wat is dat …?”

“Dat is een bromvlieg die gymnastiek doet …,” grapte ik.
Tijmen wist zijn uitbundige lach te bewaren, totdat ik – ondanks zijn geklauter – vier foto’s van de vlieg had kunnen maken, waarvan er twee door de keuring zijn gekomen …

Rond half vijf kon ik met grote genoegdoening vaststellen, dat Tijmen voor de verandering eens eerder moe was dan ik. Een echt Mickey Mouse DVD bracht uitkomst …