Lichtlijnig

In het kader van de mij voorlopig toevertrouwde zorgtaken heb ik gistermiddag even een paar boodschappen gedaan. Hoewel het er eigenlijk geen weer voor was, besloot ik er meteen maar even een rondje Weinterper Skar aan vast te knopen. Van een fotokuiertje zou in de stromende regen niets komen, maar wie weet wat ik onderweg nog op mijn pad zou aantreffen.

Al vlak buiten Drachten zat er een buizerd op een paal, maar omdat er zowel van voren als van achter verkeer naderde, had ik geen kans om te stoppen. Die kans had ik een stuk verderop ten noorden van het Weinterper Skar wel. Daar heb ik ten behoeve van de afronding van mijn videoproject “De lange witte winter” wat van de laatste sneeuwresten gekiekt …

Nog weer wat verderop kleurde de heide aan de zuidkant van het Weinterper Skar nog goeddeels wit …

De noordkant van het Weinterper Skar lag er groen en grijs bij. Terwijl ik stapvoets over de Nije Heawei reed, zag ik daar in de verte tegen de bosrand iets bewegen …

Nadat ik de auto voorzichtig met één wiel in de berm had laten uitrollen en het raampje naar beneden had laten zakken, zag ik dat elf reeën in alle rust hun kostje bijeen scharrelden …

Het zijn geen voorbeeldige plaatjes geworden, daarvoor was de afstand (ruim 250 m) te groot en het weer te grijs. Maar de ontmoeting met dit elftal maakte mijn ritje weer alleszins de moeite waard …

Het was gisteren toch nog weer even spannend, maar uiteindelijk mocht ik Aafje gistermiddag weer meenemen naar huis. Voorlopig zal ze het nog een tijdje heel rustig aan moeten doen, want het herstel zal de nodige tijd vergen …

Na alle extra drukte en stress van de afgelopen dagen is het voor mij ook tijd om even wat gas terug te nemen. Hoewel de laatste sneeuwresten bijna uit ons tuintje zijn verdwenen, is het nog te koud om de bloemetjes buiten te zetten, in plaats daarvan genieten we in alle rust lekker binnenshuis van de vele bloemen die de woonkamer momenteel sieren …

Maak er een mooi weekend van!

Wieneke meldde gisteravond in haar reactie op “Boomkruiper” dat ze geen sneeuw meer kan zien, en ook geen foto’s waar sneeuw op te zien is. Omdat ik dit weblog niet ben begonnen om lezers en kijkers weg te jagen, heb ik besloten om vandaag eens te beginnen met  een foto die helemaal aan het eind van een fotokuier is gemaakt. Dan kan Wieneke – zonder dat ze zich eerst door de sneeuw van de Merskenheide heen hoeft te worstelen – toch de kramsvogel zien, die ik woensdagmiddag vlak voordat ik in de auto stapte nog kon fotograferen …

En dan nu terug naar de foto’s van de besneeuwde heide, want die kan ik toch echt niet in het archief laten wegsmelten. Ik ben het natuurlijk wel met Wieneke eens dat de sneeuwresten, die er ook op dag 53 nog steeds liggen, hier en daar knap lastig en gevaarlijk zijn. Zelf heb ik de afgelopen week tweemaal een lelijke schuiver gemaakt, maar het liep beide keren goed af. Maar van het zien van sneeuw krijg ik – in tegenstelling tot Wieneke – nog altijd niet genoeg. Het beeld van de onderstaande foto’s levert me aanzienlijk meer plezier op dan het mistroostige weer van de laatste dagen …

Ik vond het wel bijzonder om eens een paar macro’s te kunnen maken van de heide met sneeuw op de achtergrond …

Ook de gouden glans van het gras, dat straks weer schapen moet voeden, doet het goed tussen het wit en blauw …

Behalve sneeuw was er op verschillende plaatsen bij de Merskenheide ook nog steeds ijs te vinden …

Maar ook hier was het sneeuwijs, dat zelfs bij tegenlicht niet echt wilde schitteren …

De komende dagen lijken de temperaturen weer geleidelijk te dalen, zodat we ‘s nachts weer te maken krijgen met matige vorst. Hopelijk krijgen we nog een mooie vorstperiode die eindelijk eens wat knap schaatsijs oplevert …