Lichtlijnig

Om Aafje en de kinderen in de gelegenheid te stellen om wat bij te praten, ben ik gistermiddag met Tijmen naar buiten gegaan. Het leek me een goed plan om samen een fijne voedermix van brood en zaad  te maken voor de vogels, en daar was Tijmen het helemaal mee eens …

Nadat het voederhuisje was voorzien van verse voorraad, stiefelde Tijmen met een handjevol voer naar de achterkant van de tuin om daar wat voer onder de struiken te strooien …

Met grote zorg werd de mix van brood en zaad in de schaal gedeponeerd …

Nu het werk was gedaan, was het tijd voor andere zaken.
“Zullen we even naar het speeltuintje gaan, pake?” vroeg Tijmen.
En dus liepen we enkele minuten later in het besneeuwde speeltuintje …

Daar zag ik mijn kans schoon …
In december lukte het me niet om Tijmen te verleiden tot een sneeuwbalgevecht, omdat hij allerlei andere bezigheden had, maar gistermiddag was hij daar meteen voor te porren. Nadat een eerste sneeuwbal met een mooi boogje in Tijmen’s capuchon terecht was gekomen, kreeg ik het verzoek om die capuchon los te maken van zijn jas, want daar had hij alleen maar last van, aldus Tijmen. Daarna kon de strijd pas goed beginnen …

Er was alleen één probleempje: het lukte Tijmen maar niet om echte sneeuwballen te maken. De temperatuur lag rond het vriespunt, waardoor de sneeuw niet lekker plakte. Maar ook de techniek van het maken van een sneeuwbal had Tijmen nog niet onder de knie. Tijd voor een lesje van pa …

Al snel had Tijmen het systeem door …

Daarna volgde er nog een vermoeiend, maar erg leuk kwartiertje in de sneeuw …

Tijdens ons ritje over de schijnbaar oneindige witte vlakte ten zuiden van Aldeboarn passeerden we op een bepaald moment een nieuwe attractie, die mogelijk onderdeel uitmaakt van de nog steeds groeiende tweede tak van het boerenbedrijf: het kleinschalige toerisme …

Van de ene dag op de andere leek er aan de Fjûrlânswei een indrukwekkende druipijsgrot te zijn verrezen …

Manshoge stalactieten vormden samen met de stal een galerij, die zijn mooiste glans intussen al had verloren …

Onder in vloed van de eerste dooiaanval lieten de joekels van ijspegels ritmisch tikkend afwisselend grote en kleinere druppels smeltwater op de grond uiteen spatten …

Het is lang geleden dat ik ze zo groot heb gezien …

En over groot gesproken …
Het kleine mannetje dat vier jaar geleden het levenslicht zag, mag zich vanaf vandaag officieel kleuter noemen. Tijd voor een klein feestje. Eens kijken of ik Tijmen op de valreep voor de invallende dooi kan verleiden tot een sneeuwbalgevecht.
De sneeuwballen liggen al klaar …