Lichtlijnig

De 20e september staat al geruime tijd rood omcirkeld in mijn agenda. Eindelijk is het dan zover: vandaag staat het clubkampioenschap van jeu de boulesvereniging SVP op het programma.
Als lid van het eerste uur van SVP heb ik in de afgelopen 25 jaar heel wat toernooien en wedstrijden gespeeld, maar het clubkampioenschap heb ik eigenlijk altijd het mooiste en gezelligste toernooi gevonden om te spelen. Hopelijk zal dat dit jaar niet anders zijn …

Sinds ik vijf jaar geleden geconfronteerd werd met de diagnose MS is het clubkampioenschap trouwens ook nog het enige toernooi dat ik speel. De afgelopen jaren had ik ruim anderhalve week flink last van de naweeën van een hele dag boulen op het clubkampioenschap. Dat heb ik er één keer per jaar voor over, maar vaker toch echt niet.

Om tijdens dat ene toernooi ook nog enigszins op niveau te kunnen spelen, probeer ik in de periode mei tot oktober mijn techniek zo goed mogelijk te onderhouden door, zodra het weer het toelaat, op de clubavonden regelmatig een partijtje te spelen. Aan die techniek zal het ook zeker niet liggen. Ik ben nog steeds wel zo eigenwijs om te durven stellen, dat menig lid van onze vereniging op het vlak van balgevoel, techniek en tactiek nog wel wat van me kan leren …

Maar op een dag als vandaag komt er meer bij kijken dan alleen balgevoel, techniek en tactiek. Om te beginnen moeten de weergoden me gunstig gezindt zijn. Om ook maar een schijn van kans te maken, hebben mijn maat Fokke en ik droog weer en een temperatuur rond de 20 graden nodig, omdat ik het onder die omstandigheden het langst vol kan houden. Naar het zich nu laat aanzien, komt het met de temperatuur wel goed. Nu nog hopen dat droog blijft, want natte kleren hebben al snel spierverstijving tot gevolg …

Volhouden, daar draait het allemaal om. Eén of twee partijtjes spelen op een cubavond, waarbij er geen druk op de ketel staat, dat gaat nog wel. Vandaag ligt dat anders, want er moeten welgeteld zes partijen worden gespeeld. Voor de meeste deelnemers is dat de gewoonste zaak van de wereld, maar voor mij is dat een heuse slijtageslag. Maar ja, er staat wel een titel op het spel – een bescheiden titel weliswaar – maar voor mij is het in sportief opzicht nog de hoogst haalbare titel. En ik heb er nog steeds lol in om daarvoor te gaan …

Hoe vaak ik me in de afgelopen 25 jaar clubkampioen heb mogen noemen, weet ik niet, daarvoor zou ik de archieven van de vereniging erop moeten naslaan. Maar omdat er onlangs een krantenartikel uit juni 1985 is opgedoken, weet ik wel, dat ik samen met mijn toenmalige maat Joop in 1985 voor het eerst het kampioenschap heb gewonnen. En zo uit mijn hoofd weet ik, dat Fokke en ik de laatste vier jaar steeds de top drie hebben gehaald. In 2006 en vorig jaar mochten we na afloop van het kampioenschap de hoogste trede van het podium beklimmen …

We zien wel hoe het vandaag zal lopen, ik ben er in ieder geval helemaal klaar voor. Afgelopen week heb ik mijn benen wat rust gegeven en heb ik een paar maal lekker in bad gelegen om de spieren zoveel mogelijk te ontspannen. Ook aan het materiaal kan het niet liggen. Mijn boules (merk: *Obut* – type: Match – gewicht: 690 gram – kenmerk: V10) liggen klaar, ik heb een goed zichtbaar butje (dat kleine houten balletje) bij me, net als een meetlint, mijn teller en een doekje (en voor het geval dat het toch gaat regenen nog een paar reservedoekjes) …

Meer kan ik er niet aan doen …
Oh ja, toch nog één ding: niet vergeten om wanneer we rond 10:00 uur beginnen met de eerste partij, meteen een stoel mee te nemen naar de baan, zodat ik vanaf het begin zoveel mogelijk mijn krachten kan sparen, door wanneer dat maar even mogelijk is te gaan zitten …

September staat de laatste jaren voor een belangrijk deel in het teken van het petanque, voor de meeste mensen beter bekend als jeu de boules. Dit jaar is dat niet anders …

Om te beginnen komt het eind van de afdelingscompetitie, die op de maandagvonden wordt gespeeld, in zicht. De eerste twee teams van de Smallingerlandse Vereniging voor Petanque (SVP 1 en SVP 2) verkeren in de onderste regionen van respectievelijk de Hoofdklasse en de Eerste Klasse. Met nog twee wedstrijden te gaan kunnen beide teams zich geen fouten meer permitteren ten einde degradatie te voorkomen …

Nadat ik vijf jaar geleden de diagnose MS heb gekregen, heb ik noodgedwongen moeten afhaken als speler van het eerste team, maar als huisfotograaf en adviseur blijf ik nog steeds betrokken bij het wel en wee van de clubteams. Maandag jl. heb ik een fotoserie gemaakt van de thuiswedstrijden van SVP1 en SVP 3. Het laatst genoemde team voert de ranglijst in de derde klasse aan…

Vanmiddag heb ik een fotoserie gemaakt van het Open Fries Kampioenschap voor Doubletten, dat ieder jaar in september op de banen van SVP wordt gespeeld …

Met veertig deelnemende teams was het toernooi, dat ook dit jaar weer onder ideale weersomstandigheden kon worden gespeeld, opnieuw goed bezet …

Terwijl de jeu de boulers hun boules op het grind lieten neerploffen, speelden de kaatsers van de Kaatsvereniging Drachten een toenrnooi op het naastgelegen grasveld …

Eigenlijk was er maar één dissonant: het aantal wespen, want hoewel er verschillende wespenvallen waren opgesteld, bleven die krengen hinderlijk om de sporters heen zoemen, en dat is erg lastig als je je staat te concentreren …

Ook de komende week zal in het teken van het petanque staan. Maandagavond zal ik proberen wat foto’s te maken van SVP 2, en dinsdagavond hoop ik zelf nog een paar partijen te spelen ter voorbereiding op het clubkampioenschap van volgende week zondag.

Ter voorbereiding van het clubkampioenschap zal ik de komende week verder geen lange fotokuiers maken, want als titelverdediger zal ik volgende week zondag in topconditie moeten zijn, en daarvoor zal ik vooral mijn benen wat moeten sparen.