Lichtlijnig

Vandaag neem ik jullie even mee terug naar donderdag 10 juni, toen ik voorafgaand aan mijn tijdelijke ineenstorting mijn laatste fotokuiertje maakte in het Weinterper Skar. Intussen zijn lichaam en geest weer dusdanig hersteld, dat ik over dat kuiertje weer wat kan vertellen …

Het blauwgrasland werd gesierd met het eerste bloeiende jacobskruiskruid. Het zijn prachtige bloemetjes om te zien, maar in al hun schoonheid zijn ze behoorlijk giftig voor zoogdieren. Grazende dieren schijnen het levende jacobskruiskruid te herkennen als zijnde giftig en blijven er dan ook netjes vanaf. Zodra het jacobskruiskruid in hooi terecht komt, wordt het gevaarlijk, omdat dieren het dan niet meer als dusdanig herkennen. Grasland waarin jacobskruiskruid groeit, mag daarom absoluut niet als veevoer dienen …

Insecten hebben van de giftigheid totaal geen last. Integendeel, het jacobskruiskruid biedt hen een feestelijke dis. Op een zonnige dag is het er o.a. een komen en gaan van zweefvliegen …

Op die donderdag had ik het geluk dat er ook even een hommel voor me neerstreek op een van de bloemen. Maar het mooiste moest nog komen …

Terwijl ik al spiedend rondscharrelde tussen de eerste jacobskruiskruidbloemen, zag ik op een bepaald moment vanuit een ooghoek een klein zwart met rood vlindertje fladderen. Het kon niet missen, dat was de jacobsvlinder, ook wel sint- jacobsvlinder genoemd …

Dit dagactieve nachtvlindertje liet zich maar moeilijk benaderen. Zodra ik ook maar een stapje in zijn richting deed, vloog hij op om een half metertje verderop weer tussen gras en gebladerte neer te strijken. Uiteindelijk wist ik toch een paar acceptabele plaatjes van hem te schieten, en dat maakte dit toch weer tot een uitermate geslaagd kuiertje …

Als de jacobsvlinder nu maar voldoende eitjes op het jacobskruiskruid legt, dan hoop ik binnenkort ook de fraai gekleurde zebrarups nog eens te kunnen fotograferen.

Na een week waarin de lichtende nachtwolken hier centraal stonden en mijn nachten kleurden, wordt het tijd om te laten zien, dat ik tussendoor overdag ook nog wel eens wat heb gefotografeerd …

Donderdag stond er weer een gezamenlijke kuier met mijn fotomaatje op het programma. Jetske wilde in ieder geval graag de rups van de Sint-jacobsvlinder fotograferen, daarom hebben we ervoor gekozen om weer eens een kijkje in het Weinterper Skar te nemen. Omdat we er toch waren, heb ik zelf ook maar een foto gemaakt van één van de rupsen op het giftige Jakobskruiskruid …

Toen we verder liepen naar het bankje bij het eerste vennetje aan de zuidkant van het gebied, werden we verrast door een gebeurtenis, die ik twee jaar geleden op precies dezelfde plek heb vastgelegd: een bijeenkomst van geaderde witjes …

“Goin’ for broke” schreef indertijd in een reactie, dat de vlinders mogelijk gezamenlijk neerstrijken op een plekje waar ze extra mineralen kunnen vinden. Die theorie is intussen door anderen bevestigd in reactie op Jetske´s logje over het geaderd witje en het dikkopje …

Op 20 juni 2007 heb ik op precies hetzelfde plekje video-opnamen gemaakt van een groep van ca. 15 geaderde witjes, die zich daar hadden verzameld …

Terwijl Jetske haar best deed om de vlinders zo mooi mogelijk in beeld te brengen, heb ik mijn rust even gepakt op het bankje. Daarna zijn we doorgelopen naar het meest zuidelijke vennetje. Daar trof ik een paar parende juffertjes aan …

Het bovenstaande koppeltje had een goed plekje uitgezocht om zich voort te planten. Enkele meters verderop zag ik een paartje dat het minder goed had getroffen …

Zo te zien was het mannetje tijdens de daad neergestreken op een kleine zonnedauw, en dat had hij beter niet kunnen doen. Zo’n smakelijk hapje laat de zonnedauw zch niet ontgaan … De kop van het juffertje is intussen geheel verteerd. Zijn partner raakte tijdens de worsteling blijkbaar verstrikt in een naburige zonnedauw en lijkt de verdrinksdood te zijn gestorven …