Lichtlijnig

Mijn patiënt doet weinig anders dan slapen, en dus kon ik vanmiddag wel even een kuiertje maken bij de Merskenheide. Doel van het tripje was om een groentje voor de lens te krijgen. Omdat dit kleine vlindertje welhaast perfecte schutkleuren heeft en zich regelmatig voordoet als een sappig groen blaadje, viel het nog niet mee om er één te vinden. Op zich was dat niet zo erg, want het was in de zon en uit de wind aan de zuidkant van het struikgewas goed uit te houden …

Toen ik er uiteindelijk eentje had gespot, posteerde dat kleine krengetje zich dusdanig op zijn blaadje, dat ik hem alleen aan de schaduwzijde kon fotograferen. Er restte me niets anders dan hem even van zijn blaadje te verjagen en hem zo goed en zo kwaad als het ging te volgen. Nadat hij even had rondgefladderd, nestelde hij zich op een blaadje waar ik hem beter in beeld kon brengen …

Daar vouwde hij – zoals gebruikelijk is bij groentjes – zijn groenbruine vleugeltjes weer mooi samen. Bij ieder windvlaagje leek het alsof hij van het blaadje afgeblazen zou worden, maar hij hield dapper stand, zodat ik nog een mooi portretje van hem kon schieten …