Lichtlijnig

Twee weken na het begin van mijn MS-aanval en een week na afloop van de methylpredsnisolonkuur wordt het tijd om een eerste voorzichtige tussenbalans op te maken.

Laat ik maar beginnen met de methylprednisolonkuur. Tijdens die vijfdaagse kuur had ik betrekkelijk weinig last van de bijwerkingen, die begonnen pas op te spelen na afloop van de kuur. Twee dagen en nachten heb ik amper een oog dicht gedaan. Zodra ik even in slaap sukkelde, schrok ik steevast weer badend in het zweet wakker, terwijl het bloed door mijn lijf kolkte. Ik kan u verzekeren dat dat na verloop van tijd een tamelijk vervelende en angstwekkende ervaring werd …

Gelukkig begon de rust in mijn lijf in de loop van de dinsdag langzaam maar zeker terug te keren. En wat belangrijker is: ik begon weer wat meer grip te krijgen op het functioneren van mijn linkerbeen en – arm. Dat maakte het mogelijk om in de loop van de week steeds wat meer rond te scharrelen in de tuin om wat beestjes en bloemetjes te fotograferen, zoals b.v. de fraaie mandevilla – voorheen dipladenia ‘sundaville’ red – die we vorige week kregen van mijn fotomaatje …

De belangrijkste restverschijnselen die ik op dit moment aan deze eerste schub sinds 2004 lijk over te houden, zijn een koude en doof aanvoelende linkerhand en een linkervoet die nog steeds de neiging heeft om wat achter te blijven. Dat laatste kan ik aardig ondervangen door me te concentreren op het lopen en het afwikkelen van de voet, zoals dat heet. Verder treedt tijdens het lopen al snel vermoeidheid, c.q. verkramping op in mijn bovenbenen.

Het wordt spannend om te zien of ik mijn geliefde bankjes b.v. in het Weinterper Skar weer kan halen tijdens mijn fotokuiertjes. Daar ben ik voorlopig in ieder geval nog lang niet aan toe, want zo lang de maximumtemperaturen nog rond of boven de 25 ºC liggen, waag ik me nog maar niet aan dergelijk kuiertjes. Daar is overigens ook nog geen enkele reden toe zo lang er in ons tuintje dagelijks nog wat te kieken valt. Bovendien kan de methylprednisolon in principe tot ca. 5 weken na toediening zijn oppeppende werk blijven doen, dus wie weet, misschien treedt er de komende tijd nog verdere verbetering op m.b.t. de restverschijnselen. …

Tot dusver heeft de methylprednisolon me in elk geval zowel in fysiek als in mentaal opzicht een dusdanige boost gegeven, dat ik de strijd maar weer ben aangegaan met de hostingprovider omtrent de reactieproblemen op dit weblog. Ditmaal luidde de reactie van de servicedesk als volgt:

“We hebben uw blog getest en het blijkt alles in orde te zijn. Om u goed te helpen hebben we een screenprint nodig van die foutmelding. Daarnaast ook graag als fout zich weer voordoet, dat goed uitgebreid te beschrijven (wanneer heeft zich die fout zich voorgedaan, met de welke webbrowser heeft u gewerkt). Daarmee kunnen onze technici uw blog beter testen en eventuele fouten opsporen.”

Bij deze zou ik de (vaste) reageerders daarom willen vragen om, wanneer het probleem zich weer eens voordoet, een schermafdruk te maken van de foutmelding en dit met vermelding van browser(versie) naar mij te mailen (het e-mailadres is te vinden rechtsboven op het weblog onder het kopje ‘contact’), want dit idiote probleem moet toch op te lossen zijn …

Ter afronding van deze tussenbalans: het ziet er naar uit, dat ik weer heel knap door deze MS-aanval heen gerold ben. Volgende week maandag moet ik voor controle weer terug naar de neuroloog. Tot die tijd houd ik me rustig en  richt ik me vooral op de bloemetjes en de beestjes in eigen tuin, zoals b.v. de nimf van de struiksprinkhaan op de gele lis … De afgelopen dagen heb ik zeker drie verschillende nimfjes in ons tuintje gesignaleerd. Eén van de broers van het onderstaande exemplaar zal morgen het vierde oranjelogje luister bijzetten …

We hebben uw blog getest en het blijkt alles in orde te zijn. 

Om u goed te helpen hebben we een screenprint nodig van die fout melding. Daarnaast ook graag als fout zich weer voordoet, dat goed uitgebreid te beschrijven. ( wanner heeft zich  die fout zich voorgedaan, met de welke Webbrowser heeft u gewerkt)
Daarmee kunnen onze technici uw blog beter  testen en eventuele fouten opsporen.

Helaas kan ik er niet ontkomen om de gezondheidsperikelen in huize Afanja weer eens aan de orde te stellen.

Met Aafje gaat het gelukkig langzaam maar zeker de goede kant op.
Ze heeft een lange weg afgelegd na de operatie, maar intussen smaakt het eten haar over het algemeen weer goed. Wel moet ze nog oppassen dat ze niet teveel en te vet eet, maar het zal een kwestie van tijd zijn voor het lichaam zich helemaal heeft ingesteld op het gemis van de galblaas. Dus dat zal wel goed komen. Maandag is ze voor het eerst weer een paar uurtjes naar haar werk geweest. In overleg met haar leidinggevende is afgesproken dat ze voorlopig op drie dagen per week een paar uurtjes aan de slag gaat. Ze krijgt alle tijd en ruimte (ook in letterlijke zin, want ze krijgt een nieuwe werkplek) om het werk weer op te pakken.

Kortom: met Aafje gaat het naar wens.
Maar nu gaat het met mij weer wat minder …

Eigenlijk kwakkel ik al het hele voorjaar met mijn gezondheid. Zonder daar al teveel over te miepen en te piepen – dat helpt namelijk toch niet – heb ik dat hier in de afgelopen periode af en toe ook wel laten doorklinken. Dat doe ik overigens met name voor mezelf, omdat het weblog onderdeel uitmaakt van mijn externe geheugen. En dat is dan weer van belang voor een juiste weergave van de ontwikkelingen t.b.v. de medisch specialist, in dit geval de neuroloog …

Afgelopen weekend begon ik steeds meer last te krijgen van serieuze uitvalverschijnselen in mijn linkerbeen en een doof gevoel en stuurloosheid in mijn linkerhand. Daarom hebben we maandag contact opgenomen met de afd. neurologie in het plaatselijke ziekenhuis Nij Smellinghe. Mijn eigen neuroloog is op vakantie, maar ik kon de volgende dag (gisteren dus) al om 14:30 uur terecht bij een collega van hem.
Nadat ik haar mijn wedervaren over de laatste dagen en weken had gedaan, en de dokter tevergeefs in het systeem had gezocht om mijn MRI-scan uit oktober 2004, heeft ze me onderworpen aan een kort neurologisch onderzoek. Terug op de spreekkamer bevestigde ze ons vermoeden dat er inderdaad sprake is van een schub oftewel een terugval in de MS. Met de kracht in mijn benen is het gelukkig nog redelijk gesteld, maar met de aansturing en coördinatie van mijn ledematen gaat het niet echt lekker.

“Tja, en daar heb ik geen pilletje tegen,” zei de arts.
“Nee, maar wel methylprednisolon,” repliceerde ik adrem …

Morgen het vervolg!
Voor vandaag heb ik even genoeg zitten tikken, want dat valt nog lang niet mee met een infuusnaald en toebehoren in mijn nog wat onwillige linkerhand. Ik zie het namelijk niet zo zitten om de ader waar die naald in zit met een onverhoedse beweging van binnenuit te doorboren. Ik ga zo meteen eerst nog maar eens een uurtje gestrekt, want het schrijven van zo’n logje zuigt me helemaal leeg. In de loop van de dag hoop ik een paar rechtshandige blogrondjes te maken. Surfen gaat heel goed met één hand, maar reacties mijnerzijds zullen de eerstkomende dagen helaas tot een minimum beperkt blijven. Ik heb echter goede hoop dat ik over een week weer tik als de beste en loop als een kievit. Nou ja, bijna dan …
En anders maar waggelen als een eend …