Lichtlijnig

Het is nog steeds een koude winter in Fryslân …

It’s still a cold winter in Fryslân …

De Waddenzee is bevroren en veranderd in een grote ijszee …

The Wadden Sea north of the Netherlands is frozen and changed into a large sea of ice …

Woensdagmiddag heb ik er heel voorzichtig een wandeling gemaakt …

Wednesday afternoon I went there for a very careful walk …

De lucht was af en toe wat heiïg, maar het was indrukwekkend om al dat ijs op zee te zien …

The sky was somewhat fuzzy now and then, but it was impressive to see all the ice at sea …

In de verte torent de vuurtoren van Schiermonnikoog boven de ijszee uit …

In the distance the lighthouse of the isle Schiermonnikoog is rising up above the sea of ice …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

Nadat ik gisterochtend onze auto bij de garage had geparkeerd, kon ik bij Johan instappen, waarna we voor de tweede maal in ruim twee weken gezamenlijk koers zetten naar het Wad bij Paesen-Moddergat (kaartje Google Maps) …

Toen we daar op 24 januari tevergeefs in de duisternis op het poollicht stonden te wachten was het er al knap koud. Gisteren maakte de noordoostelijke wind, die over de bevroren ijsvlakte blies, het er nog veel kouder …

Zo ver het oog reikte was er op het Wad niets anders te zien dan een uitgestrekte ijsvlakte …

Als een donkere streep zagen we het eiland Schiermonnikoog in de verte oprijzen uit de ijsmassa …

De oude palenrij eindigde een stuk verderop in het grote witte niets van de koude ijszee …

Op de ijsvlakte hebben we ons niet echt gewaagd, maar we zijn nog wel zo goed en zo kwaad als het ging een stuk langs de palenrij gelopen …

Natuurlijk had ik jullie hier vandaag graag willen verrassen met een aantal kleurrijke foto’s van het poollicht, waarop we gisteravond of afgelopen nacht kans leken te maken. Ook ditmaal zat het er helaas weer net niet in. Nadat de zonnestorm gistermiddag bij de aarde arriveerde, leken de metertjes en grafieken lange tijd de goede kant op te gaan. Rond 20:30 uur werd het tijd om maar eens ergens een donker plekje op te zoeken, maar niet voordat ik Johan had gebeld. Sinds Johan mijn poollichtfoto’s van oktober 2003 had gezien en mijn enthousiaste verhalen daarover had gehoord, hadden we namelijk afgesproken dat we nog eens samen op poollichtjacht zouden gaan als zich een serieuze kans op dat prachtige verschijnsel zou voordoen. Johan zat al op mijn telefoontje te wachten …

Een uurtje later stonden we -gewapend met fotocamera’s, koffie, koek èn mijn iPad- op een parkeerplaats aan de Lauwersseewei ten noordoosten van Dokkum. In eerste instantie leek de situatie ideaal, we hadden ruim zicht op het noorden en dankzij het gebrek aan storend maanlicht was het echt pikkedonker. Al snel kregen we gezelschap van een man die net als Johan hoopte voor het eerst het noorderlicht te zien. Dat viel echter nog niet mee. Hoewel we naar alle kanten nog steeds ruim zicht op de horizon hadden, was in de lichtbundels van de passerende auto’s te zien dat er veel vocht in de lucht hing. Dat èn het grote aantal auto’s dat hier ondanks het late tijdstip vlak ten noorden van ons voorbij raasden, zinde me niet. Daar kwam dan ook nog bij, dat er maar weinig beweging zat in de grafiekjes en metertjes. Nadat we onze eerste kop koffie op hadden, stelde ik Johan voor om nog maar even door te rijden naar Paesens-Moddergat (kaartje Google Maps) …

Rond 22:30 uur beklommen we de zeedijk bij het monument, dat herinnert aan de scheepsramp die de vissersvloot van Paesens en Moddergat in maart 1883 trof. Voor mij is dit min of meer heilige grond, omdat ik er op 31 mei 2003 bij zonsopkomst een onvergetelijke zonsverduistering heb gefotografeerd, maar dit terzijde. Ook hier waren we niet alleen, bij het monument stond een kleumend stelletje te wachten op de dingen die maar niet kwamen … Lang hielden ze het niet meer uit, nadat ik ze op basis van de laatste gegevens had bijgepraat over de stand van zaken en de verwachtingen. Johan en ik hebben er nog een half uurtje staan koffie drinken en praten. Regelmatig scanden we de noordelijke hemel met onze blik, maar meer dan de lichtjes en de ronddraaiende lichtbundel van de vuurtoren op Schiermonnikoog kregen we niet te zien …

Rond elf uur vonden wij het ook welletjes. Nadat we over de intussen spiegelgladde trap de dijk waren afgedaald, zijn we door een dichte mist in een bedaard tempo huiswaarts gereden. Deze koude poollichtjacht heeft me in plaats van mooie foto’s slechts een paar extra stijve benen en een vermoeid lijf opgeleverd, maar het was absoluut gezellig om zo samen in de nachtelijke uren op pad te zijn.

Het is weer eens gebleken, dat poollicht nog steeds moeilijk te voorspellen is. Alleen als aan alle factoren is voldaan, kan het poollicht ook in ons land worden gezien. Maar om een kans te maken om het te zien, zul je toch naar buiten moeten. Gisteravond was het weer net niet, maar de zon is nog maar net begonnen aan zijn actieve fase. Een volgende keer zal het ongetwijfeld raak zijn. De aanhouder wint!

Paesens-Moddergat is een kleine gemeenschap in het uiterste noordoosten van de provincie Fryslân, die bestaat uit twee aaneen gegroeide dorpen: Paesens en Moddergat. Over het dorp, c.q. de dorpen wellicht later meer, nu richt ik me uitsluitend op datgene wat Paesens-Moddergat zo bijzonder maakt: zodra je er op de dijk staat, heb je er negen van de tien keer een geweldig zicht op het Wad …

Eenmaal over de dijk kun je langs een oude palenrij een stuk het Wad op lopen …

Als je even door de knieën gaat – wat aan het eind van deze dag nog lang niet meeviel – biedt de oude palenrij hier en daar mooie doorkijkjes …

Even om het hoekje gluren …

Kijk, daar hebben we weer een vuurtoren, ditmaal is het die van Schiermonnikoog … Je zou bijna denken dat je er bij eb zo naar toe kunt lopen …

Maar het lijkt me toch wijzer om de tussen de zandbanken door laverende veerboot te nemen …

Vogels scharrelen hun kostje bijeen …

Terwijl ik me richt op de ditjes en datjes die er te fotograferen zijn, scharrelt Aafje op de achtergrond ook het een en ander bijeen …

Aafje is op zoek naar schelpjes voor de oudste kleinzoon …

En dan is het tijd om terug te gaan en ons klaar te maken voor de klim terug over de robuuste zeedijk …

Ter afsluiting van deze intussen acht dagen durende reis volgen morgen in het kader van Skywatch Friday nog een paar ‘luchtige’ plaatjes van ‘t Wad bij Paesens Moddergat.