Lichtlijnig

We vervolgen de wandeling over de Zwartendijksterschans. Als we halverwege de noordelijke wal zijn, zien we een stukje verderop de tien koppen tellende onderhoudsploeg aan het werk …

Hanny schreef gisteren in een reactie al, dat er meer (resten van) schansen in deze buurt liggen. De Zwartendijksterschans is echter wel de grootste, de mooiste en de meest indrukwekkende. In 1988 is de schans gerestaureerd, de brug en de gracht zijn in 2002 hersteld …

Waar nu een boer op de tractor het land rondom de schans bewerkt, werd de schans in de 16e en 17e eeuw omringd door moerassen. Hoe indrukwekkend de Zwartendijksterschans ook was, de Spanjaarden konden er niet mee worden tegengehouden. In september 1593 trok de Spaanse bevelhebber Verdugo met zijn troepen langs de schans om Fryslân binnen te vallen. Toen hij uit Fryslân later terugkwam, trok hij -opnieuw met grote moeite- door het moeras langs de Zwartendijksterschans …

We passeren intussen de onderhoudsploeg, die aan het schaften is …

In de 18e eeuw werd de Zwartendijksterschans verbeterd. De wallen werden verzwaard, de onderwal werd in de hoofdwal opgenomen en de bastions werden van schuine flanken voorzien. De gebouwen en een waterput die onderdeel uitmaakten van de schans zijn helaas verdwenen …

Ooit was er een toegangspoort, ook die bestaat niet meer, dat is nu een open doorgang bij de brug. Die brug komt weer in zicht nu we weer terug zijn aan de westkant van de schans …

Tot slot nog even een kijkje op de binnenplaats. Daar staat -of liever stond- een picknicktafel bestaande uit boomstammen. Daar is op dit moment helaas weinig meer van over …

Morgen nog wat plaatjes van het uitzicht vanaf de schans.

Met een tevreden gevoel vervolgde ik gistermiddag mijn fotokuier aan de zuidkant van het Weinterper Skar, nadat ik wat foto’s had kunnen maken van de blauwe knoop. Het volgende doel was het vennetje dat een stuk verderop glinsterend in het landschap ligt …

Daar aangekomen heb ik eerst enige tijd lekker in het zonnetje op het bankje gezeten. Ik had gehoopt hier wat libellen of juffers te kunnen fotograferen, maar die lieten zich nauwelijks zien. Daarnaast was de wind spelbreker, zodat de paar foto’s die ik heb gemaakt van een vuurjuffer en een lantaarntje helaas onscherp bleken te zijn …

Hopend op meer succes bij het meest zuidelijke ven ben ik nog even verder gelopen. Onderweg passeerde ik de kleine kudde schapen die het terrein hier begraast. In het bosje dat de herinrichting van het terrein heeft overleefd zochten ze de schaduw op voor hun siësta …

Bij het zuidelijke ven heb ik eerst een tijdje in het lange gras op de hoge wal aan de oostelijke oever gezeten. Om teken zo weinig mogelijk kans te geven probeer ik zo weinig mogelijk ik het gras te gaan zitten, maar soms valt er niet aan te ontkomen, omdat mijn benen toch hun rust moeten hebben …

Vervolgens heb ik wat rondgescharreld op ‘het strandje’. Even dacht ik een heidelibel te zien die zich te grazen had laten nemen door een kleine zonnedauw. Toen ik wat dichterbij kwam werd duidelijk dat hij niet vast zat, want hij vloog gewoon weg. Afijn, het is geen geweldige plaat geworden, maar mijn missie om een libel te fotograferen was in elk geval geslaagd …

Even later lukte het me ook nog om als toegift een mannelijk platbuiklibel vast te leggen. Een macro-opname mocht ik niet van hem maken, maar met behulp van de zoomlens lukte het wel …

Het was weer een heerlijke kuier. En met het huidige grijze weer is het geen straf om mijn benen vandaag gedwongen rust te geven. Ik nestel me zo meteen weer lekker voor de live beelden van het Skûtsjesilen. Hopelijk gaat het daarbij wat rustiger dan gisteren, want toen vielen er bij een daverende aanvaring drie gewonden.

Augustus 2010 gaat de boeken in als een wisselvallige en erg natte maand. Na de warme en zonnige julimaand, die in ons tuintje een gemiddelde temperatuur van 19,5 ºC opleverde tegen normaal 16,5 ºC, lieten de temperaturen het in augustus behoorlijk afweten. Uiteindelijk kwam de gemiddelde temperatuur in augustus uit op 16,2 ºC tegen normaal ca 16,6 ºC …

Augustus telde in ons tuintje 20 zogenaamd ‘warme dagen’ met een temperatuur boven de 20 graden. De zomerse waarde van 25 graden of meer is alleen op 20 augustus gehaald, terwijl we normaal in augustus gemiddeld 6 zomerse dagen van 25 ºC of hoger hebben. Bij het KNMI in De Bilt was de situatie overigens niet veel beter, daar konden slechts twee zomerse dagen worden genoteerd tegen normaal zeven. In De Bilt kwam de gemiddelde temperatuur uit op 16,8 °C tegen 17,2 °C normaal. De schapen in het Weinterper Skar hoefden in augustus niet vaak de schaduw op te zoeken …

Over het algemeen was augustus ook een tamelijk sombere maand. Echt zonnige dagen heb ik niet kunnen noteren, acht keer kon ik een licht bewolkte dag noteren, en verder was het wisselend of helemaal bewolkt. Al die bewolking bracht ook veel regen met zich mee, vooral in de laatste week was het af en toe bar en boos. In ons tuintje is in augustus 156 mm regen gevallen, terwijl ongeveer 60 mm normaal is …

Met die 156 mm mochten we overigens nog niet eens mopperen, want vooral in een strook van west naar oost over het midden van het land heeft de voortdurende regen aan het eind van de maand op diverse plaatsen voor flinke wateroverlast gezorgd …

Nadat ik vrijdag 27 augustus ‘s middags tussen de buien door een kort kuiertje had gemaakt in de Jan Durkspolder, besloot ik terug te rijden via de Wâldwei (N31). Dat bleek een goed besluit te zijn, want terwijl ik bij Garijp de autoweg op reed, leverde deze turbulente wolkenmassa me een paar aardige plaatjes op …

Voor het spelen van een partijtje jeu de boules had ik gisteravond veel te weinig kracht in mijn benen, maar ik ben wel even naar de club gegaan om even wat bij te praten en een kop koffie te drinken. Daarna ben ik even naar de Bûtendiken tussen Smalle Ee en De Veenhoop gereden …

Van een mooie zonsondergang was vanwege de bewolking geen sprake, maar de opkomende grondmist stond garant voor sfeervolle plaatjes …

Een groepje schapen dromde samen op en rond een paar strobalen …

Rond 21:30 uur verscheen een fragiele maansikkel aan de pastelkleurige avondlucht …

Het was een mooie avond te midden van de weilanden …

Nadat ik had genoten van het uitzicht over de bevroren poolvlakte van De Leijen, besloot ik nog even naar de Jandurkspolder te rijden, want daar zou ongetwijfeld wat ijspret te fotograferen zijn. Het was een feest om door het besneeuwde en berijpte landschap te rijden …

Tussen Nijega en Earnewâld zag ik plotseling een aardig tafereeltje dat een tussenstop rechtvaardigde. Op verschillende plaatsen hebben boeren aan deze kant van het hek bij de ingang van het weiland een voorraadje hooi voor de schapen liggen. Zodra ze de boer naderen drommen de schapen vaak alvast samen bij het hek om als eerste wat voer te kunnen bemachtigen. Die boerentruc gaat nu niet meer op …

Een van de schapen had over de bevroren sloot de oversteek gemaakt naar de smakelijke hap. Nadat ik de auto had geparkeerd en al fotograferend op hem af liep, keek hij me even nieuwsgierig aan, maar al snel won de honger het van de nieuwsgierigheid …

Het aloude spreekwoord ‘als er één schaap over de dam is …’ kan voorlopig worden vervangen door ‘als er één schaap over het ijs is …’, want al snel volgden er meer schapen …

In de verte zag ik de boer ook naderen, die moest er verder maar mee zien te redden …

Dit beeld zal de komende week ongetwijfeld op meer plaatsen te zien zijn. De automobilist zal de komende tijd zeker op landweggetjes niet alleen bedacht moeten zijn op gladheid, maar ook op overstekende schapen. En ook op doorgaande wegen ligt dit gevaar op de loer.