Lichtlijnig

Het ziet er niet naar uit, dat we het grijze weertype dit jaar nog kwijt raken. Een kuier onder een heldere winterlucht zit er voorlopig nog niet in. Dat is wel jammer, want in de komende nacht is er weer een kansje op poollicht, maar dan moet het wel helder zijn …
Er rest me weinig anders dan nog maar even door te gaan met het tonen van wat foto’s die het weblog eerder dit jaar niet hebben gehaald.

Eerst maar even ‘n typisch voorjaarsplaatje van een schaap en een lam met nog net zichtbaar wat koeien op de achtergrond …

Op één van de weinige mooie zomerdagen in juni hebben we op Terschelling een tijdje heerlijk aan het Wad gezeten …

In de trieste en regenachtige julimaand was er in ons tuintje niet veel te beleven, af en toe was er een zweefvliegje te zien …

Ook augustus kon de zomer niet meer goedmaken, regelmatig trokken er zware buien over land en water, zoals hier bij het Sneekermeer …

Gelukkig heb ik geen nadelige gevolgen ondervonden van de natte voet die ik gisteren tijdens het tochtje met Jetske door De Weerribben opliep. Ook het probleem met de ruitensproeier van de auto was slechts van tijdelijke aard. Na een bezoekje aan de garage functioneert de sproeier weer uitstekend. Daarom durfde ik het aan het begin van de middag wel aan om Johan te vragen of hij zin had om samen een ritje door de sneeuw te maken. Daar was hij wel voor te porren, en dus reden we rond één uur Drachten uit. We hadden weer geen beter moment kunnen treffen. Eindigden we ons vorige tochtje op 1 december met een blauw uurtje, ditmaal begonnen we met ‘n wit uurtje …

Terwijl we over de vlakte ten westen van Drachten reden, leek er vanuit de dikke sneeuwlaag plotseling een witte nevel omhoog te komen. Het gevolg was dat we ons ineens echt in een oneindig witte wereld bevonden …

Hier en daar stak nog een paaltje boven de sneeuw uit, verder bevond zich tussen ons en een wel heel erg vage bosrand in de verte bij Boornbergum alleen nog een eenzaam schaap …

De knotwilgen die de Flearbosk omzomen verdwijnen zachtjes in de witte wereld …

Een stukje verderop is het met een aantal hekken in het land al niet anders gesteld …

Terwijl we al mijmerend en oh’s en ah’s murmelend ten zuiden van Aldeboarn op de Fjûrlânswei stonden, vroeg Johan zich af: “Wij zijn hier … dat hek is hier … maar waar is de wereld gebleven …?

Het was weer een geweldig ritje, dat een heel ander beeld opleverde dan gisteren, maar in fotografisch opzicht was het zeker niet minder.

Nog maar even een paar foto’s die ik gistermiddag heb gemaakt tijdens mijn grijze tochtje in de omgeving van De Deelen.

Een schaap met een ruggenkrabber …

Een meeuw die zat te kleumen aan de waterkant …

Een grijze deken over een van de petgaten in De Deelen …

De enigen die echt in hun element leken te zijn, waren de drijvende wortelstokken van de gele plomp …