Lichtlijnig

Het jaar eindigt in Fryslân zoals het begon: koud, met veel ijs en wat sneeuw …

The year ends the way it started in Fryslân: cold, with a lot of ice and some snow …

Terwijl mijn vriend Johan dinsdag sporen in de sneeuw fotografeerde, richtte ik mijn camera op passerende schaatsers op de Leijen bij het dorp Rottevalle …

While my friend Johan was photographing tracks in the snow, I pointed my camera at passing skaters on the frozen lake de Leijen near the small village Rottevalle…

Terwijl ik wat meer omhoog keek, zag ik een groep van zeven zwanen voorbij vliegen … zeven zwanen op weg naar de toekomst …

Looking at the sky I saw a group of seven swans passing by … seven swans heading for the future …

Ik wens jullie allen een fantastisch en vooral gezond 2011!

I wish all of you a fantastic and above all healthy 2011!

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Gelukkig Nieuwjaar!… – … Happy New Year!

De aswolken afkomstig van een vulkaan in de gletsjer Eyjafjallajökull op IJsland, die vliegverkeer in een groot deel van Europa onmogelijk maken, zouden toch ook in Fryslân voor een bijzondere zonsondergang moeten kunnen zorgen. Daarom ben ik na de deceptie van donderdagavond gisteravond nogmaals op pad gegaan in de hoop een mooie kleurrijke zonsondergang vast te leggen. Als locatie koos ik ditmaal voor de Leijen bij Rottevalle …

Ik was niet enige die op dat idee was gekomen. Op het parkeerterreintje stapte ik gelijktijdig met Heidehipper uit de auto. Zo zie je elkaar wekenlang niet, en zo loop je elkaar twee keer in een week tegen het lijf. Toen we samen naar de waterkant liepen, zagen we dat er al een aantal fotografen aan de oever van de Leijen stonden …

Eenmaal aan de waterkant konden we de zon nog net achter een wolkenband weg zien zakken. Nadat ik daar snel een paar plaatjes van had geschoten, klapte ik onder een mengeling van hilariteit en een tikkeltje jaloezie mijn stoeltje uit om me vervolgens lekker aan de waterkant te nestelen. “Ja, toe maar …, lachen jullie maar,” reageerde ik op mijn beurt lachend, “het kan nog wel een half uur duren voordat de lucht echt gaat verkleuren, tot die tijd zit ik goed …”

Meestal zit ik bij dit soort gelegenheden in alle rust en stilte alleen aan de waterkant. Het was voor de verandering wel eens aardig om nu met een groepje ‘soortgenoten’ bijeen te zijn, en met deze en gene wat te praten over fotografie en vulkaanstof. Dat vulkaanstof was laag boven de horizon goed te zien, maar spectaculaire verkleuring van de avondlucht bleef helaas uit …

Rond 20:45 uur was er enige tijd een vage zonnezuil boven de Leijen te zien, maar de verkleuring van de lucht waar we allemaal voor gekomen waren, bleef opnieuw uit …

Nadat de andere fotografen vermoeid en enigszins teleurgesteld huiswaarts gingen, hebben Heidehipper en ik nog een tijdje zitten genieten van de rust die over de langzaam donker wordende Leijen viel. Nadat we rond kwart over negen nog een paar plaatjes hadden geschoten van de maansikkel en de heldere planeet Venus hadden geschoten, hebben wij de auto ook maar opgezocht …

Ik vraag me af of de verkleuring in de lucht misschien uitblijft omdat de aslaag te dicht is momenteel … Er zit niets anders op dan vanavond nogmaals in de herkansing te gaan, want stel je toch eens voor dat de lucht vanavond net zo mooi verkleurt als op 30 augustus 2008 … Toen zorgde as afkomstig van de vulkaan Kasatochi in Alaska voor een fantastische kleurenspel bij Smalle Ee …