Lichtlijnig

Er was weinig te beleven op en rond De Leijen gistermiddag. Er zaten een paar aalscholvers op een strekdammetje in de richting van het paviljoen bij Rottevalle en er vloog af en toe een meeuw langs. Meer vogels waren er niet te zien …

Mijn gedachten dwaalden terug naar de vlaggen in het rietland achter me. Waar zouden die toch voor dienen? Voor zover ik weet, zie ik die vlaggen elk jaar eigenlijk alleen hier bij Doktersheide in het riet verschijnen …

Het leek me niet erg waarschijnlijk dat ze dienen als routemarkering voor de rietsnijders, dat ze om de bomen heen moeten rijden, zal ook zonder die vlaggen duidelijk zijn …

Even om het hoekje van het prieeltje gluren … Kijk, daar kwamen de mannen net weer aan. De bak zat nog niet helemaal vol, daarom reden de rietsnijders de zon nogmaals tegemoet …

Omdat het nooit lang meer zou kunnen duren voordat de bak vol was, besloot ik alvast terug te lopen naar de weg. Voetje voor voetje schuifelde ik over het vlonderpad, dat hier en daar nog bedekt was met een verraderlijk laagje ijs …

Toen ik weer vaste, maar nog steeds glibberige grond onder mijn voeten had, maakte ik onderweg nog even een tegenlichtopname van een boom en de steeds donkerder wordende bewolking …

Even later kwam de rupsmaaier me zacht ronkend voorbij. De bak was vol, de 100 bossen riet werden -in afwachting van verder vervoer- in de achteruit naar de weg gebracht …

Bij de weg werden de losse bossen riet bijeengebonden tot een grote rol, die daarna uit de bak werd gekiept. Toen de mannen de bak hadden geleegd, knoopten we even een praatje aan …

Al snel kwam het gesprek op de film over de rietcultuur waar ik aan werk. De interesse van de beide mannen was meteen gewekt, en er ontspon zich een aardig gesprek. Na enige tijd kwamen ook de vlaggen in het rietland ter sprake …

Die vlaggen dienen -zoals Wieneke al vermoedde- als vogelverschrikkers. Om nog wat preciezer te zijn: ze worden -zoals Klaas al dacht- gebruikt om te voorkomen dat grote groepen (kolonies) spreeuwen het riet als rustplaats gebruiken. Hier en daar een vogeltje als de rietzanger of de kleine karekiet in het riet kan geen kwaad, maar als er een grote groep spreeuwen in het rietland neerstrijkt, dan knakt en breekt het riet, dat daarmee zijn waarde verliest …

Zo lang het om niet al te grote groepen spreeuwen gaat, zal er best een afschrikwekkende functie van die vlaggen uit gaan. Maar als honderdduizenden spreeuwen hun avonddans opvoeren en vervolgens een plekje voor de nacht zoeken -zoals dat in het voorjaar van 1994 het geval was bij Jubbega- dan is er geen houden aan. Dan helpen nog geen honderd vlaggen …

Tot slot nog even dit: het spreekt voor zich, dat Klaas als geboren rietsnijder buiten mededinging deelnam. De hoofdprijs een gratis voettocht rond De Leijen gaat dan ook naar Wieneke.  

Ook vandaag was de lucht hier een groot deel van de dag weer staalblauw. Alleen enkele vliegtuigstrepen brachten aan het begin van de middag hier en daar wat tekening aan …

Omdat ik mijn benen ook vandaag nog niet helemaal vertrouwde, besloot ik even naar De Tike te rijden. Het prieeltje dat bij Doktersheide (kaartje) met zijn voeten in het water van De leijen staat, zou net bereikbaar zijn, leek me zo …

Dat viel nog niet eens mee, want het eerste deel van het pad langs het rietland lag er knap drassig bij met glibberige sporen van rupsbanden. Zo te zien waren er rietsnijders aan het werk …

Het leek wel feest in het rietland. Waar ik ook keek, overal hingen kleurige wapperende en ritselende vlaggetjes …

Straks maar eens even aan die mannen vragen wat daar de bedoeling van is, want ik heb de laatste twee jaar al heel wat geleerd over de rietcultuur, maar hier weet ik het fijne nog niet van …

Eerst maar eens even mijn benen rust geven in het prieeltje. En natuurlijk even genieten van het uitzicht over De Leijen en van de gouden gloed die over de rietkragen werd gelegd…

Morgen meer over de vlaggen in het rietland …

De Jan Durkspolder is in 1960 aangekocht door de natuurbeschermingsorganisatie It Fryske Gea en daarna jarenlang beheerd als graslandgebied. Om rond het Nationaal Park De Alde Feanen meer moeraslandschap te creëren werd het gebied in 1989 ontpolderd en werd de bemaling stopgezet. Hierdoor kwam de Jan Durkspolder grotendeels permanent onder water te staan.

Deze onnatuurlijk situatie kon in 2006 worden aangepakt met een aanpassing van de waterhuishouding. Bovenop de natuurlijke seizoensschommelingen (‘s winters een hoog en ‘s zomers een laag waterpeil) werd er een cyclisch peilbeheer ingevoerd. Dat betekent dat het gebied een aantal jaren achtereen als een plas/dras-gebied wordt beheerd, om daarna weer een aantal jaren onder water te worden gezet. Elders in de polder gebeurt gelijktijdig het omgekeerde. De vegetatie en veel vogels profiteren van deze maatregelen. Het gebied is nu een eldorado voor (water)vogels die vanuit de vogelkijkhutten en de uitkijktorens prachtig geobserveerd kunnen worden. Verrekijker en zoomlens zijn hierbij van harte aanbevolen …

Toen ik de uitkijktoren “Romsicht” maandagmiddag had beklommen, voer er net een schip in zuidelijke richting door de Hooidamssloot. Over deze tamelijk druk bevaren waterweg krijgen diverse fabrieken op het Drachtster industrieterrein “De Haven” grondstoffen aangeleverd. Ook dit schip -de Catheli- was onderweg naar Drachten …

In noordelijke richting ligt aan de horizon het watersportdorp Earnewâld tussen de bomen verscholen, diverse skûtsjes hebben hier hun thuishaven …

Draaien we verder naar rechts, dan kijken we over het rietland van de Jan Durkspolder in de richting van Oudega …

Door even in te zoomen, is in die richting de oudste vogelkijkhut in de Jan Durkspolder te zien …

We draaien nogmaals naar rechts en zien dan ca. 8 km in oostelijke richting aan de horizon Drachten liggen …

Door in te zoomen krijgen we de kolos van veevoederfabriek Agrifirm -in de volksmond nog altijd bekend als De CAF- op het industrieterrein De Haven in beeld …

Nog weer wat verder draaiend zien we in zuidelijke richting de Hooidamsbrug, de toegangspoort naar de Drachtster Haven …

Zoomen we uit, dan zien we aan de overkant van de Hooidamssloot het ondergelopen land, dat maandagmiddag het eerste onderwerp van mijn fotoserie was…

Zo, we hebben alle kanten op kunnen kijken vanaf de toren “Romsicht”. Tijd om af te dalen naar de oude fundamenten van de boerderij “Romsicht” en nog even aan de picknicktafel te zitten, en dan terug naar de auto …

Nee, ik ben niet echt een liefhebber van de herfst. De steeds vroeger invallende duisternis, de lagere temperaturen, de grijsheid en het vocht doen me vaak geen goed. Toch heeft het najaar ook zo zijn lichtpuntjes. Neem nu buizerds … De hele zomer zie je ze eigenlijk alleen maar vliegen dan wel zweven, maar zodra het herfst is, kun je ze ineens weer langs de kant van de weg op een paal zien zitten. Zo ook gistermiddag …

Terwijl ik vanaf De Leijen via de kleinst mogelijke landweggetjes in de richting van Earnewâld reed, zag ik onderweg een prachtige witte buizerd op een straatlantaarn zitten …

Behoedzaam liet ik de auto uitrollen, waarna ik eerst een foto door de voorruit heb gemaakt. Daarna heb ik het raampje naar beneden laten zoeven en heb ik mijn camera voorzichtig uit het geopende raam gestoken …

Tot slot lukte het me ook nog om de auto een paar meter vooruit te laten rollen zonder de buizerd te storen. Nadat ik de derde foto had gemaakt, was het uit met de pret, omdat ik opzij moest voor een passerende auto …

Met reeën is het al weinig anders. Gedurende de zomer laten ze zich hoegenaamd niet zien, maar zodra de maïs van het land is, verschijnen er ook ineens weer reeën in beeld …

Terwijl ik in de buurt van Earnewâld stapvoets over de Bolderen reed, zag ik een paar reeën, die tussen de weg en het rietland stonden te grazen, attent als altijd …

Zo lang ik af en toe dit soort cadeautjes gepresenteerd krijg, kom ik die donkere en natte herfst wel weer door. Maar ik kijk wel alvast uit naar het echte winterweer, want dat heb ik toch liever …

Dinsdag liep ik om 13:53 uur langs deze tjasker in De Wieden, het was er grijs en winderig op dat moment …

Tuesday I passed this old so called tjasker mill around 13:53 o’clock, it was grey and windy at the moment …

Toen ik er bijna anderhalf uur later weer langs liep, brak het zonnetje door, het landschap zag er ineens een stuk vriendelijker uit …
Let ook even op de vlinder die net voorbij fladdert …

When I passed the mill again about an hour and a halve later, the sun started to shine, suddenly the landscape seemed much more friendly …
Don’t forget to look at the by chance passing butterfly …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!